Inhoudsopgave van Editie 20 - 2022 - Mijn Geheim

De eerste en enige keer dat ik mijn kind een tik heb gegeven, was tijdens de vakantie. We waren in twee dagen met de auto naar de Italiaanse kust gejakkerd en we zaten er alle drie doorheen. Korte lontjes. Een jaar van alle ballen van school, werk, huishouden, familie en sociale contacten in de lucht houden moest nog worden afgeschud.Zoals elke vakantie had ik het gevoel dat we opnieuw ons ritme als gezin moesten vinden. Dat gold evenzeer voor onze toen zesjarige zoon. Hij was al de hele dag nukkig en dwars en toen ik voor hem neerknielde om zijn sandalen vastte maken, gebeurde het. Hij had geen zin in die sandalen. Zijn voetje schoot omhoog en belandde met een keiharde schop tegen mijn kin. Van schrik, pijn en ja,…

‘Wat ertoe doet zijn mensen die hun armen voor je openen, hun handen naar je uitstelken en je het gevoel geven dat je veilig en thuis bent, ook als je daar niet zelf voor gekozen hebt.’ Uit:'Niet vergeten’ In Nederland leven naar schatting 290.000 mensen met dementie en dat aantal zal in 2040 waarschijnlijk gestegen zijn tot een half miljoen. Eveline (42), relatie met Jeroen, 2 zoons, schreef het boek Niet vergeten toen haar moeder getroffen werd door Alzheimer. Het is een boek vol troost en herkenning. Zij ervoer net zoals al die anderen die van dichtbij te maken hebben met deze ziekte, dat dementie niet alleen grote impact heeft op de patiënt, maar ook op allen daaromheen: ‘Ik wens iedereen die met dementie te maken heeft moed, compassie en…

Medium Marion Zij geeft antwoord op alje spirituele vragen! Lieve Marion, Met mijn vijftig jaar ben ik de jongste van zes zussen, de oudste is zestig. Met de ene zus ga ik beter om dan met de andere. Er was heus weleens gekibbel, maar nooit echt ruzie. Mijn vader leeft gelukkig nog en mijn moeder is twee jaar geleden overleden, na een langdurig ziekbed. In haar laatste dagen heeft zij ons bij elkaar geroepen en doen beloven dat wij altijd goed voor papa zouden zorgen en als zussen altijd bij elkaar zouden blijven en elkaar zouden steunen. Wij hebben dat beloofd, maar het lijkt niet vol te houden. Een paar van mijn zussen hebben onderling veel ruzie gekregen. Marion, kun jij je licht hierop laten schijnen? Liefs, Tamara Door haar…

“Ja’ ik wéét nu dat het vragen is om moeilijkheden, maar mijn ex Job en ik besloten pas de beruchte vakantierelatieproef aan te gaan, toen we al bijna drie jaar een relatie hadden. We woonden zelfs al samen en stonden op het punt een koophuis te zoeken. Eindelijk, nu het weer kon na corona, een keertje samen weg, bedachten we. Straks met een nieuwe woning komt het er misschien niet meer van. ‘Die vakantie had je veel eerder moeten doen,’ grapten vriendinnen nog voor mijn vertrek. ‘Op vakantie leer je elkaar pas écht kennen.’ Ik lachte met ze mee. ‘Ja, zal je net zien dat we elkaar de tent uitvechten.’ Maar goed, er was aanvankelijk geen budget voor een reisje en toen dat er wel was, was er corona. ‘We…

“Plouf is mijn vierde hond, ze is tweetalig opgevoed: in het Nederlands én in het Frans. Ik ben opgegroeid in Frankrijk, Plouf is het Franse woord voor plons. Een heel toepasselijke naam, want Plouf is dol op water en zwemmen. Als jongetje van elf was onze hond Lady mijn grote liefde, daarna kwam Filou en daarna Makina, een hondje dat ik in Albanië op straat vond, toen ik daar woonde en werkte. Ik dacht dat het hondje Makina heette, omdat de kinderen die om het arme dier heen stonden dat steeds herhaalden. Later ontdekte ik dat ze ‘auto’ zeiden, omdat het hondje was aangereden door een auto. Het was gewond en had een gebroken poot. Ik heb het meegenomen, een ziekenhuis in gesmokkeld en een arts omgekocht om röntgenfoto's te…

l8 oktober is de Europese Dag tegen Mensenhandel Oi “Opeen dag kreeg ik sterk het gevoel dat ik naar India wilde. Het leek wel een soort drang, ik móést gewoon gaan. En dan niet gezellig twee weken met mijn vriend, nee ik wilde helemaal alleen een maand weg. Mijn vriend begreep niet goed waarom ik dat wilde. Zat er iets scheef in onze relatie? Daar had het allemaal niets mee te maken, ik snapte zelf ook niet waar deze behoefte vandaan kwam. En omdat mijn hele omgeving zoiets had van ‘Soes, wat ga je doen?’ heb ik er maar een yogaopleiding aan gekoppeld. Vanaf dat moment had ik een duidelijke reden om te gaan en hoefde ik mezelf niet meer te verantwoorden. Ik koos voor het stadje Mysore. Als je…

Mijn zus komt eerst Nadat mijn vriend Ruud een aantal keren bij mijn familie thuis was geweest, verteide hij wat hem daarbij was opgevallen:'Je zusje krijgt wel erg vaak haar zin.’ En dat klopt. Altijd weegt de mening van Evy zwaarder. Of het nu over grote of kleine dingen gaat: in welk restaurant we gaan eten, wat voor cadeautje we voor onze moeder kopen, zelfs de naam van de nieuwe hond van mijn ouders koos zij uit. Ik weet niet beter, ik leef er altijd al mee en dacht er nooit zo over na. Maar na Ruuds opmerking ging ik dat wei doen en langzaam werden me veel dingen duidelijk. Het verklaarde ook waarom ik soms een beetje jaloers ben op Evy, terwijl dat helemaal niet bij me past. Dat…

Tussen de regels Het verhaal achter het boek Remona de Hond over het overlijden van Marc “Het was nooit mijn ambitie om een boek te schrijven, maar het is toch gebeurd. Mensen die Mare goed kenden, vonden dat ik mijn verhaal ook op papier moest zetten, dat ook ik een mooi verhaal had om te vertellen en te delen. Mare was een geweldig spreker en schrijver, maar ik was meer een spreker. Ik wist niet eens dat ik kón schrijven. In het begin leek het me ook niks, maar ik ben blij dat ik het toch gedaan heb, want ik ben onwijs blij met het boek en ik weet dat Mare ontzettend trots op me zou zijn geweest. Pas achteraf, maanden na Marcs dood, besefte ik dat alles wat Mare de…

Dagboek Aflevering 137: Afspraken Nadat Roos weer uit quarantaine mag na haar corona besmetting, heeft ze een afspraak met Fabian Zondag ‘Roos, we hadden een afspraak. Jij zou het laten weten als je een nacht wegblijft, je kunt niet zomaar zonder een berichtje niet thuis komen,’ Robert kijkt me verwijtend aan. ‘Heb je enig idee hoeveel zorgen ik me heb gemaakt?’ Ik heb wel enig idee, gezien de ongeveer zestien appjes die vanaf drie uur vanmorgen in mijn telefoon staan. Pas om zes uur werd ik wakker en kon ik me losmaken uit de armen van Fabian, toen ik me met een schok realiseerde dat ik in slaap was gevallen zonder Robert iets te laten weten. Lieverd, je hebt helemaal gelijk,’ zeg ik en leg kalmerend een hand op zijn wang.…

Woensdag 21 september is het Wereld Aizheimer Dag, met als thema ‘Samen op pad', gekozen door de vrijwilligers van Aizheimer Nederland. Op deze dag wordt extra aandacht gevraagd voor dementie. De regionale afdelingen van Alzheimer Nederland organiseren mooie activiteiten om samen van te genieten én om meer bekendheid te geven aan het onderwerp dementie. Kijk voor de actuele agenda, tijden, locaties en bijzonderheden op: www.aizheimer-nederland.nl Alzheimer Nederland werkt samen met duizenden vrijwilligers, mensen met dementie, mantelzorgers, onderzoekers, donateurs en collectanten aan een toekomst zonder dementie en aan een beter leven voor mensen met dementie en hun dierbaren. Onderzoek naar de ziekte, ondersteuning van mensen met dementie én hun dierbaren, streven naar een dementievriendelijke samenleving en voorlichting en informatie bieden, zijn de vijf speerpunten van Alzheimer Nederland. Kijk voor meer informatie…

“Het is druk in het restaurant dat we last minute nog hebben kunnen afhuren. De afgelopen dagen hebben helemaal in het teken gestaan van het regelen van een herdenkingsdienst voor Victor, de partner van mijn beste vriend Mark. Aan mijn werk ben ik amper toegekomen; er was steeds wel weer iets waar ik mee aan de slag moest en ik wilde Mark in alles ontzien. Hij is zo verdrietig. Zo verslagen. Ik maak me ongelooflijk veel zorgen om hem, gelukkig neemt hij mijn advies om traumahulp in te schakelen serieus. ‘Denk jij ook wel een beetje aan jezelf?’ vroeg mijn moeder gisteren. Ik snap wat ze bedoelt, maar zij weet ook dat het niet zo werkt. Als er nood is, ga je geen me-time claimen. Dan dender je door tot…

“I k krijg nóg blosjes op mijn wangen als ik aan die vakantie terugdenk, terwijl Bojan en ik nu toch al vijftien jaar verder zijn en een stuk meer bedaard. Maar oh, oh, wat spatten de vonken er destijds vanaf. En wat zaten we in een lastig parket. Ik herinner me hoe hij me voor het eerst kuste, in zijn kantoortje achter de receptie van het hotel. En dat ik een vreemde mengeling voelde van schuld en verlangen naar méér en dat ik na die kus stamelde: ’What a small office for such a big hotel’ en we daar beiden onbedaarlijk om moesten lachen. Van de spanning, van de klunzigheid, van de absurditeit van de hele situatie. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt: de beroemde ‘donderslag bij heldere hemel'. Toen…

Leuke cadeautip Met zeven kleinkinderen in de familie begin ik al op tijd met het opdoen van ideetjes en het doen van sinterklaasinkopen. Sinterklaasfeest bij oma is traditie, al is het een hele toer om voor alle kinderen de leukste cadeautjes te scoren. Nu las ik laatst de rubriek Dierbaar in Mijn Geheim met Rutger,Thomas en hun hond Paco, waarin ze vertelden dat ze een kinderboek hadden geschreven met Paco in de hoofdrol. Mijn kleinzoon van net acht kan al heel goed lezen voor zijn leeftijd, maar houdt niet van spannende boeken of boeken over voetballen of zo. Ik was dus al aan het nadenken welk boek Sint voor hem zou kopen, toen ik deze Dierbaar las. Dank je wel voor de leuke tip, dit past precies bij Daan. Astrid,62…

In Dronten is onlangs een dementievriendelijke straat aangelegd. Het is een looproute die speciaal is aangepast voor mensen met dementie: rustig, herkenbaar en veilig. De route loopt van een verzorgingshuis naar een winkelcentrum. Onderweg staan nauwelijks borden, maar er zijn wel een aantal duidelijke oversteekpunten, die allemaal precies dezelfde vorm hebben. Ook is de stoep er overal gelijk en is er een aparte fietsstrook aangelegd. Er zijn daarnaast vier rustplekken met een bankje aangelegd. De bankjes hebben een opvallend felle, groene kleur. “Dat groene is herkenbaar,” zegt Wilma Herms van het Alzheimer Café in Dronten. “Voor mensen met dementie is het heel belangrijk dat ze herkenbare punten hebben.” Eerder werd in Enschede een dementievriendelijk zebrapad aangelegd. Het pad wordt met kleurrijke symbolen aangegeven en ligt verhoogd, op hetzelfde niveau als…

Delen Hoe de vakantie de ultieme relatietest kan zijn…

“Onze ex-partners beschouwen het nog altijd als hoogverraad dat Pieter en ik zó goed bevriend zijn geraakt tijdens een vakantie die we gevieren doorbrachten. Volgens hen is er meer aan de hand geweest tussen ons. Of hebben wij hen in elk geval volledig buitenspel gezet. Het eerste klopt niet. Het tweede is een feit en betreur ik. Ik was vanaf de middelbareschooltijd bevriend met Sylvia en in die tijd kreeg ik ook al verkering met Dylan, die ook prima met Sylvia kon opschieten. We werden een soort Drie Musketiers en trokken altijd samen op. Festivals, feestvakanties in Spanje, studeren in de grote stad, we deden het allemaal samen. Ook na ons afstuderen en toen Dylan en ik een huis kochten, bleven we dicht bij elkaar in de buurt. Sylvia heeft…

www.strohuisje.nl Vorige keer: als je zo afgelegen woont en gasten herbergt, is het handig als je een beetje handig bent. “We leven hier met de seizoenen en dan heb ik het niet over de vier die ik vanuit Nederland ken, maar slechts twee: het buiten- en het binnenseizoen. Begrijp me niet verkeerd: het binnenseizoen, dat begin november direct na de herfstvakantie begint, betekent niet dat het alleen maar slecht weer is, het betekent dat het leven naar binnen keert. Het buitenseizoen start in april en loopt tot begin november. En het leeft. Je struikelt over de dorpsfeesten, rommelmarkten, marché gourmands, pétanque-toernooien, moules-frites avondjes en concerten. De uitnodiging om bij Jean, Pierre, José te komen zwemmen in hun zwembad of bij Luc, Richard of Martin langs te komen voor een apéro.…

‘In zijn sterke maar getrouwde armen was ik veilig’ “Achttien was ik, toen ik mijn eerste echte vriend leerde kennen, negentien toen ik mijn ouderlijk huis verliet en met hem ging samenwonen. Ai snel bleek de relatie niet zo liefdevoi als ik dacht. Ergernissen werden irritaties, onenigheid werd ruzie en al snel deed geweld zijn intrede in mijn leven. Mijn roze bril kon bij het afval. Schaamte en onervarenheid zorgden ervoor dat ik niets zei tegen mijn omgeving. Ik hield de thuissituatie voor mezelf en hoopte er heel naïef het beste van. Op mijn werk deed ik vrolijk en luchtig, maar er was één collega die daar dwars doorheen prikte. De liefde die ik thuis miste, vond ik bij hem. In zijn sterke maar getrouwde armen was ik veilig. Ondertussen…