Inhoudsopgave van Editie 16 - 2022 - Mijn Geheim

Vanmorgen belde mijn zus: haar dochter heeft corona. Nu is corona inmiddels gelukkig geen reden meer tot paniek, maar mijn nichtje heeft MS en is dus extra kwetsbaar. Ze is met haar 41 jaar allang geen kind meer, maar voor mijn zus als moeder blijft ze eeuwig ‘haar kind’. De zorg voor een kwetsbaar kind delen mijn zus en ik, mijn zoon heeft twee auto-immuun ziektes die een bedreiging voor zijn gezondheid vormen. Pas geleden kreeg ook hij, ondanks extreem voorzichtig leven, toch corona. Hij belandde in het ziekenhuis met ernstige klachten en kon er na een week pas weer uit. Ook mijn nichtje dreigt in het ziekenhuis te belanden. Mijn zus zou het liefst op een matrasje voor haar bed gaan liggen om haar 24/7 in de gaten te…

Deel ook jouw lieve, leuke, mooie en moeilijke momenten en mail naar redactie@mijngeheim.nl Geen gewone zus Met pijn in mijn hart lees ik elke keer de zussenrubriek, waarin zussen vertellen over hun bijzondere band met elkaar. Omdat mijn ouders mijn jongere zusje niet goed aankonden – later werd bij haar een borderline persoonlijkheidsstoornis vastgesteld – is ze als elfjarige in een pleeggezin geplaatst, waar ze het grootste deel van de tijd verbleef. Ik denk dat dit een verstandig besluit is geweest, maar het heeft me wel de band met mijn zus gekost. Ze heeft het me altijd kwalijk genomen dat ik wel thuis mocht blijven wonen, een gewone jeugd heb gehad, vrienden en vriendinnen heb, later een leuke man kreeg en fijne kinderen. Zij heeft dat allemaal niet gekend en…

Haar verloofde weet van niets “Afgelopen oudejaarsdag zal ik nooit vergeten: mijn vriend Ruben vroeg me ten huwelijk. Spontaan, maar vol overgave ging hij ineens op zijn knieën. We zijn al acht jaar heel gelukkig samen en ik zei volmondig ja. Nu, een paar maanden later, zijn we volop bezig met alle voorbereidingen voor de bruiloft. Ruben blijft maar zeggen dat ik de vrouw van zijn dromen ben en dat we elkaar door en door kennen. Dat steekt een beetje, want ik heb een geheim waar niemand van weet. Ook Ruben niet. Tijdens mijn studentenjaren heb ik namelijk gewerkt als prostituee. En hoewel die periode ver achter me ligt, denk ik er nog regelmatig aan terug. Als Ruben het zou weten, zou hij voorgoed met andere ogen naar me kijken.…

Linda’s dochter heeft autisme “Zie je wel! dacht ik, toen Nicky zes jaar was en er eindelijk een diagnose werd gesteld. Hoewel het niets afdeed aan de zwaarte van de dagelijkse zorg, was ik opgelucht. Mijn meisje is niet gek. Ik ben niet gek. Alles waar we tegenaan waren gelopen, het kwam ergens vandaan. Het was een bevestiging van jarenlange zorgen. Tegelijk besefte ik dat haar leven hiermee een ander verloop zou krijgen. Onze verwachtingen moesten worden bijgesteld, maar inmiddels weet ik dat dat niet betekent dat het leven dan minder mooi hoeft te zijn.” Voorgevoel “Al tijdens mijn zwangerschap had ik een onderbuikgevoel dat er ‘iets’ was. Misschien omdat ze altijd zo onrustig was in mijn buik. ‘Maak je borst maar nat!’ Ik hoor het mezelf nog zeggen. Nicky…

“Jeroen was vanaf de lagere school mijn beste vriend. We waren even oud, woonden in dezelfde wijk en onze ouders waren vrienden. Jeroen was een vast gegeven in mijn leven, hij was er altijd voor me en dat bleef zo toen we ouder werden. Ik ging studeren in een andere stad, hij ging werken in het garagebedrijf van zijn ouders, maar onze vriendschap verwaterde niet. Jeroen was degene die me troostte als ik verdriet had en hij stond aan de finish, toen ik de Nijmeegse vierdaagse had uitgelopen. Ik was getuige op zijn huwelijk, hij was degene die meeging, toen ik mijn eerste eigen huis ging kopen. Toen ik middenin de nacht tweehonderd kilometer van huis strandde met een oververhitte auto, – belde ik niet de Wegenwacht, maar Jeroen. Hij…

Wat gebeurde er met kwetsbare mensen tijdens de oorlog? “Z even jaar geleden zat ik op een morgen op de rand van mijn bed in onze tijdelijke woning in Amsterdam en terwijl ik naar buiten keek en een glimp opving van de overburen, vroeg ik me ineens af wat er met kwetsbare mensen gebeurde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoe verging het de kinderen met een beperking? Waar verbleven zij, wie hielp hen? Wat als je in gevaar was en niemand iets deed? En waarom wist ik daar niets van, had ik over dat onderwerp nooit iets gelezen of gezien? De gedachte riep al snel andere vragen op. Hadden in dit huis, het huis dat we kochten voor onze kinderen en waar wij logeerden, omdat ons eigen huis verbouwd werd, mensen…

Voor 4 personen Bereidingstijd: ± 25 minuten Ingrediënten: • 1 eetlepel olijfolie extra vergine • 2 uien, gesnipperd • 1,5 liter goede groente– of kippenbouillon • 400 g spinazie • 16 g korianderblaadjes • 24 g bladpeterselie-blaadjes • 16 g muntblaadjes • 2 eetlepels lichte tahin • 1 eetlepel fijngeraspte citroenschil • zeezout en grofgemalen zwarte peper • sumak, voor erbij Ingrediënten saus: • 90 g lichte tahin • 60 ml citroensap • ½ theelepel gemalen komijn • 2 eetlepels water Bereiding: 1. Zet een grote pan op matig vuur. Schenk de olie erin en fruit de ui 5 minuten, of tot hij zacht is. Schenk de bouillon erbij, breng aan de kook en laat 5 minuten sudderen. 2. Voeg de spinazie, koriander, peterselie en munt toe en…

over de bijzondere band tussen mens en dier “Een van mijn nichten wordt zaterdag vijftig, ik ben net bezig met een cadeau voor haar, een schilderijtje van haar hond, een whippet. Ik leef al heel mijn leven tussen de dieren, we hadden allerlei soorten dieren om ons heen en mijn vader fokte Friese paarden. Inmiddels is hij bijna tachtig en heeft hij nog steeds heel veel dieren. Ik herinner me Sjimmy de kat, we groeiden samen op en hadden een heel bijzondere band. Mijn moeder zei altijd dat het een heel valse kat was, maar tegen mij deed hij nooit lelijk. Ik kon alles met hem doen. Ik heb heel veel herinneringen aan dieren, sommige kan ik moeiteloos terughalen, zoals de onverwachte dood van mijn hondje Floortje. Ik weet nog…

“Ik sta voor het keukenraam als Sebastiaan een Lotte tegelijk in onze auto’s stappen om naar hun vrienden te gaan. Joost is nu anderhalve week weg en ik moet zeggen dat ik alles heel goed onder controle heb. Ik werk vaak ‘s avonds tot laat door en ben er overdag voor de kinderen. Lotte heeft drie dagen opgepast. In het huishouden loopt alles op rolletjes. Het is ergens heel overzichtelijk, zo in je eentje aan het roer staan. Ik weet precies waar ik aan toe ben en heb geen verwachtingen die niet worden waargemaakt. Als Joost hier is, kan ik nog wel eens geïrriteerd raken als ik bijvoorbeeld boven kom en zie dat hij niet even de was heeft opgevouwen. Of ik stoor me aan zijn rondslingerende spullen. Sebas en…

Aaltje van Zweden-van Buuren en haar man, dirigent Jaap van Zweden, kregen een kind met autisme. Dat had én heeft een grote impact op het gezin. In 1997 hebben ze de Stichting Papageno opgericht om kinderen en jongeren met autisme te helpen. Nu, 25 jaar later, is Papageno een begrip in Nederland. De stichting heeft zich ontwikkeld tot een veelzijdige organisatie die zich met allerlei initiatieven en activiteiten richt op de ontwikkeling van kinderen en jongeren met autisme. Muziektherapie: de stichting beschikt over een landelijk netwerk van ruim 30 gediplomeerde muziek-therapeuten die therapie geven bij kinderen thuis en in het Papageno Huis. Papageno Huis Laren: in dit huis wordt concrete, tijdelijke opvang en ondersteuning aan jongeren met autisme geboden. Samen met Zorggroep ’s Heeren Loo wordt hen een plek gegeven…

Flarden zonlicht dringen zich een weg door het dichte dennenbos en werpen een flikkerend lichtpatroon over Brams haren, zijn gezicht en zijn blote armen. Het voelt zo vanzelfsprekend, zij tweeën hier samen. ‘Ik word gewoon blij als ik jullie zie,’ zei een oudere vrouw laatst. De liefde tussen hen ontgaat niemand, alle eilanders gaan er zo langzamerhand vanuit dat zij wel zullen trouwen en wie weet een gezin stichten. Dat heeft zijzelf ook altijd gedacht, maar de laatste tijd verschijnt er een knoop in haar maag bij de gedachte aan hun toekomst samen. Hij is een visser en dat is een gevaarlijk beroep. ‘Hoe gaat het thuis?’ vraagt Bram. Wat moet ze zeggen? Haar moeder komt haar bed niet meer uit, behalve om drank en het broodnodige aan eten te…

“Relatief vroeg werd ik moeder. Vierentwintig was ik toen onze oudste geboren werd. Twee jaar later volgde onze tweede zoon. Er gebeurt zo veel in die periode, je bent zelf nog lang niet volwassen. Ik voelde me wel fantastisch in de rol van moeder, het was me op het lijf geschreven. Leuke dingen met de kinderen doen, verjaardagspartijtjes organiseren, maar ook het gewone dagelijkse gedoe met ze. Ik genoot ervan. Daarnaast ontwikkelde ik me wel, ik studeerde in deeltijd. Het was eigenlijk heel goed te combineren met ons gezinsleven. Al was het wel druk. Remco zorgde voor het inkomen en later toen de kinderen naar school gingen, nam ik ook een baan en zorgde voor een substantieel deel van ons inkomen. Rond mijn veertigste begon het te wringen. De kinderen…

Ze is niet collegiaal Twee jaar geleden kreeg ik een nieuwe collega, Daniëlle, op het advocatenkantoor waar ik op de administratie werk. Daar was ik blij mee, want mijn oud-collega was al een paar maanden met pensioen. Ik heb haar met open armen ontvangen, ondanks dat het niet makkelijk was in die tijd. Corona had invloed op alles. Voor ons een extra uitdaging. Veel dossiers bevatten gevoelige gegevens en mogen het kantoorpand niet verlaten. Ik baalde dan ook, toen Daniëlle zich na vier weken ziekmeldde. Haar zus had corona, ze moest in quarantaine. Veel vragen over dossiers die zij in beheer had, kwamen bij mij terecht en dat bracht onrust met zich mee. Kan gebeuren, dacht ik, en was blij toen ze weer terug was. Maar na die eerste keer…