Ineens werd ik weer met m’n neus gedrukt op het feit hoe kwetsbaar het leven is. Het was vrijdagavond, een uur of half 7. Er kwam een appje binnen van mijn vriendin, vanaf de eerstehulppost. Ze was gevallen, zomaar, op de stoep voor haar huis. Het ene moment liep ze naar de voordeur, het andere moment kwam ze bij, voorover op straat. Haar gezicht was een ravage, zag ze binnen, ze zat onder het bloed. Het leek verstandig om even naar de SEH van het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen maakte men zich meer zorgen om waarom ze zomaar gevallen was dan om die gescheurde lip en dat gebroken botje bij haar oog. Foto’s en een hartfilmpje volgden. Conclusie: er was een kortstondige hapering aan haar hart geweest, waardoor ze…
