Inhoudsopgave van Editie 12 - 2022 - Mijn Geheim

Het is maar een klein trappetje: drie treden slechts, wat bij ons de gang verbindt met de keuken. Honderden keren ben ik er al overheen gevlogen, vaak met handen vol of balancerend met een dienblad. Gisteravond waren mijn handen leeg, en toch ging het mis. Op mijn pantoffels met spekgladde zolen – bleek later-zwiepte ik onderuit en knalde met mijn onderrug op de laatste trede. Daar lag ik, kreunend en naar adem happend, niet in staat een vin te verroeren. Meteen schoot het beeld van mijn oude vader door mijn hoofd, die, nota bene op Vaderdag, ook op zijn pantoffels van de trap gleed en daarbij zijn heup brak. Hoe vaak wij hem al niet hadden gewaarschuwd voor die pantoffels! Die verdwenen dus direct in de vuilnisbak, maar ja, als…

Droomhuis Het is Dorien gelukt om haar droomhuis naar zich toe te dromen, las ik in nummer 11. In een iets ‘kleinere’ vorm is dat bij ons ook zo gegaan. Na mijn scheiding heb ik mijn vriend ontmoet, die zo’n 100 kilometer bij me vandaan woonde. Ik ben kort daarna al bij hem ingetrokken. Dat was iets te snel, want twee jaar later ging het mis en verhuisde ik terug naar mijn oude woonplaats. Later kwam het weer goed en is hij bij mij ingetrokken. De afgelopen twee jaar zijn we op zoek gegaan naar iets van ons allebei. Omdat de huizenmarkt zo lastig is, zochten we heel breed in zijn en mijn provincie. Dat kon, omdat we economisch niet gebonden zijn. Onlangs is het gelukt: we hebben ‘ons’ droomhuisje…

“Dertig jaar geleden kwam ik samen met mijn toenmalige man met de trein aan in Roosendaal. Een mensensmokkelaar had ons in Duitsland op de trein gezet. We wilden naar Engeland, dat was toen de beste plek om te zijn, meenden anderen. Destijds wisten we niet dat het technisch onmogelijk was om Engeland met de trein te bereiken. De smokkelaar had gezegd dat de derde stop die we zouden maken Engeland zou zijn. Het was Roosendaal. De jaren voor mijn vlucht had ik drie jaar in Italië gewerkt. Ik verbleef daar op een werkvisum toen de oorlog in Somalië losbarstte en alles waar ik die jaren voor gewerkt had in één klap weg was. Elke cent die ik verdiende, had ik naar Somalië gestuurd en daar geïnvesteerd. Ik had een succesvol…

Het verhaal achter het boek ‘Het maakt niet uit. Kasper kan elk moment wakker worden en ik weet wat ik de komende tijd ga doen. Vaak zeg ik dat ik bedenker ben. Zo bedacht ik tot voor kort strategieën en concepten voor de grootste merken van Nederland. Maar vanaf nu ga ik voor mezelf en mijn kinderen aan de slag. In elk uurtje dat ik over heb ga ik kunst maken en verhalen schrijven, Misschien wel een boek, waarom niet?’(Uit: KASPER - Achtbaan op losse schroeven) “Mijn vrouw Charlotte en ik hadden een kinderwens. Ik heb altijd geweten dat ik vader wilde worden en ik vind het geweldig. Dat je kind een hersentumor zou kunnen hebben met een ontzettend slechte levensverwachting bedenk je niet van tevoren als ouder, er is…

Voor 12 stuks Uit het nieuwe boek van Heel Holland Bakt – een van de leukste, maar ook een van de best bekeken programma’s op televisie – hebben we gekozen voor deze groentemuffins, omdat het een lekker idee is voor een picknick of een gezonde traktatie. Smakelijk! Bereidingstijd: ± 25 minuten + oventijd Bakgerei: • siliconen muffinvorm • spuitmond + spuitzak Ingrediënten crème: • 15 g verse bieslook, fijngesneden • 200 g mon chou • 25 g oude kaas, geraspt • versgemalen zwarte peper Ingrediënten muffins: • 200 g prei, gesnipperd • 1 teen knoflook, fijngesneden • 100 g pastinaak, in blokjes van 0,5 cm • 100 g wortel, in blokjes van 0,5 cm • 150 g courgette, in blokjes van 0,5 cm • versgemalen zwarte peper • 150 g…

‘‘Een leven zonder dieren kan ik me niet voorstellen. Dieren zijn mijn maatjes, mijn vriendjes. Als zesjarig meisje reed ik al paard en de liefde voor deze fantastische dieren werd alleen maar sterker met de jaren. Mijn dieren blijven bij mij tot hun dood, weg doe ik ze nooit. Toch verloor ik zestien jaar geleden twee pony’s die voor mij en mijn toenmalige partner Harry heel belangrijk waren. We hadden een paardenwagentje en onze pony’s Dustin en Miracle, die we vanaf 2003 hadden, liepen samen voor het span. Ze genoten er minstens net zo van als wij. Maar toen sloeg het noodlot toe, in 2005 verongelukte Harry en omdat wij niet getrouwd waren, verkocht de familie al zijn eigendommen. Ook Dustin en Miracle werden verkocht, ik kreeg niet de kans…

‘Vreemd genoeg was ik de enige gewonde’ “Het was de eerste keer dat ik zonder mijn ouders op vakantie mocht. Zeventien was ik en samen met mijn vriendengroep gingen we in de zomer kamperen in Frankrijk. Twee jongens van de groep hadden hun rijbewijs dus zij bestuurden het busje dat we gehuurd hadden. Net over de Franse grens ging het verschrikkelijk mis. Het enige wat ik me van de aanrijding herinner is de enorme klap. Daarna werd alles stil. Ik werd wakker in een Frans ziekenhuis. Ik was zwaar gewond. Mijn linkerarm was gebroken en mijn linkerbeen verbrijzeld. Bret, die het busje bestuurde, had de vrachtauto van rechts compleet over het hoofd gezien. Het was een ernstig ongeval, maar vreemd genoeg was ik de enige gewonde, de rest was als…

“Het is alweer een paar maanden geleden, maar toen de gebeurtenissen rondom The Voice naar buiten kwamen, heb ik het even heel moeilijk gehad. Mijn eigen ervaringen kwamen weer naar boven en dat zijn er heel wat. Het begon al toen ik een kind was. We woonden toen in een grote woonboerderij, naast mijn opa en oma. Hun huis heb ik altijd gemeden, ik wilde er nooit heen. De schuur achter in hun tuin maakte me helemaal doodsbang. Ik wist nooit waarom, tot mijn moeder me vertelde dat mijn opa mij daar heeft misbruikt als klein kind. Daar heb ik zelf geen herinneringen meer aan, maar ik kampte wel met de gevolgen, als kind al. Altijd voelde ik angst en daardoor was ik niet makkelijk voor mijn ouders. Soms liep…

Ze gaat te vaak op stap Ook ik ben ooit zeventien geweest en weet nog hoe het was. Elke zaterdag was ik in de kroeg. We begonnen met een drankje tijdens een potje darten of flipperen en aan het einde van de avond stond ik met vriendinnen op de tafel te dansen. Ik heb goede herinneringen aan die tijd en snap als geen ander dat onze dochter Lize van bijna achttien ook veel plezier beleeft aan uitgaan. Omdat ze door de corona-maatregelen al zoveel heeft moeten missen, heeft ze het gevoel dat ze wat moet inhalen. Dat doet ze dan ook ‘goed’: ze gaat heel vaak de hort op en komt pas thuis als de deuren van de kroeg sluiten. In eerste instantie dachten haar vader en ik: laat haar…

Willeke doodde de verkrachter van haar 13-jarige dochter ‘Hij zal nooit meer een kind pakken’ Na zelf haar hele leven slachtoffer te zijn geweest van mishandeling en misbruik, doodde Willeke (63) de man die zich vergreep aan haar dertienjarige dochter. ‘Ik heb mijn verleden in doosjes gestopt en ik ben nieuwe herinneringen gaan maken’ Luc versteent Zijn spieren veranderen langzaam maar zeker in bot Bij Luc (24) werd 20 jaar geleden FOP vastgesteld, een genetische ziekte waarbij spieren en bindweefsel geleidelijk in bot veranderen. Slechts 800 mensen wereldwijd hebben deze aandoening. Luc’s lichaam versteent langzaam maar zeker en dat proces is onomkeerbaar. De keerzijde van het leven als model Nicky (27) zag haar droom uiteenspatten Rode lopers, exclusieve feestjes, prachtige ou Dat was het sprankelen leven van model Nicky Opheij…

Jeroen van Veen, de vader van Kasper, vertelt in dit openhartige en eerlijke boek over zijn zoontje Kasper, die amper één jaar oud, een vreselijke diagnose krijgt. Hij heeft een zeer agressieve hersentumor met een extreem kleine overlevingskans. De kans dat Kasper voor langere tijd beter wordt is nul komma iets. Na duizend behandeldagen in zes verschillende ziekenhuizen, twee hersenoperaties, honderdvijftig chemobehandelingen, dertig bestralingen, honderd keer bloedprikken, vijfentwintig MRI-scans en ontelbaar veel testen besluit Jeroen zijn verhaal op te tekenen. Hoe ze er samen sinds de eerste dag gelijk vol voor gaan en ondertussen alles uit elk moment proberen te halen. In Nederland krijgen jaarlijks gemiddeld 600 kinderen de diagnose kanker. Een op de vier kinderen met kanker overlijdt aan de ziekte. Bij honderd kinderen gaat het om een hersentumor.…

Roos (50) is getrouwd met Robert (51), met wie ze Daaf (19) en Puck (16) heeft. Maar ook de aantrekkelijke radioloog Fabián (47) die ze ontmoette bij de tangoles, veroverde een plek in haar hart. In de binnenstad runt ze haar eigen kledingwinkel. Met kunst en vliegwerk probeert ze haar roerige leven met mannen, pubers en vriendinnen op de rails te houden. Roos heeft weer contact met Fabián en ervaart voor de verandering eens dat haar gezinsleven en haar liefdesleven harmonieus verloopt. Donderdag Met mijn hand trek ik langzaam paadjes door zijn borsthaar. André ligt met een arm onder zijn hoofd, de ander om mij heen. Zijn vrije hand streelt zachtjes mijn arm. De lakens liggen van ons afgetrapt, slordig op de grond. De passie is geblust, voor even... Ik…

“Een paar uur na de bevalling werd ik, liggend in mijn ziekenhuisbed, door mijn man René (42) en een verpleegkundige naar de afdeling gebracht waar Josephien in de couveuse lag. Haar oogjes waren nog dicht en haar huidje, dat nog bedekt was met kleine donshaartjes, was bijna doorzichtig. Via haar ene neusgat werd ze beademd, in haar andere neusgat zat de voedingssonde. Bijna haar hele gezichtje was bedekt met de pleisters die dit allemaal op zijn plek moesten houden. In beide armpjes zat een infuus en op haar lijfje zaten allerlei elektroden, die gekoppeld waren aan de monitor waarmee haar lichaamsfuncties continu in de gaten werden gehouden. Een verdrietige aanblik, zou je denken. Toch voelde ik tijdens deze eerste ontmoeting met ons dochtertje vooral blijdschap. Tussen al die toeters en…

Peters vrouw ontvoerde hun zoontje naar het buitenland “Verdrietig keek ik hem na. Dat kleine, vrolijke mannetje, met zijn blonde haren die slordig waaiden in de wind. Een kleuter, met zijn nog wat onhandige motoriek en zijn rugzak met logeerspulletjes. Zijn knuffel ‘Buurman en Buurman’ stevig in zijn kleine handjes geklemd. Een aandoenlijk gezicht. We hadden samen heerlijke dagen achter de rug bij mij thuis in Nederland. Dagen waarin hij onderdeel had uitgemaakt van ons gezin. Hij had kunnen spelen met zijn grote broers en weer even contact gehad met mijn moeder, zijn oma. Dat we Jurgen zo weinig zagen, had niet alleen impact op mij. Ook zijn oma, zijn broers, zijn tante, oom en neefjes en nichtje moesten hem missen en waren langzaamaan vreemden voor hem aan het worden.…

“Ik ijsbeer door de woonkamer. Eigenlijk moet ik werken, maar ik kan mijn gedachten er niet bij houden. Lotte heeft rijexamen. Op de app, waarop ik kan zien waar iedereen uit mijn familie zich bevindt, zie ik dat ze inmiddels weer terug is bij het CBR. Waarom laat ze niet even iets weten? Alleen een duimpje omhoog of omlaag is genoeg, toch? Niet veel later zie ik op de app dat Lotte ‘on the move’ is, ze verplaatst zich weer richting ons huis. Vanmorgen vertelde ze nog dat je na een examen niet zelf terug mag rijden, dat je instructeur dat doet omdat je ongeacht de uitslag teveel van de leg bent om zelf te rijden. Dit zou dus hét moment zijn dat ze ons even op de hoogte stelt,…

‘Ik voel me vaak meer Zijn moeder dan Zijn partner’ “A Is je zo lang bij elkaar bent als wij, maak je samen de rit af, toch? Dat idee had ik heel lang. Axel en ik kennen elkaar door en door. We zijn door fases heengegaan. We hebben verliefdheden getrotseerd, miskramen overleefd, samen drie kinderen opgevoed, twee ouders begraven. Kortom, een heel leven gedeeld. Als ik daar op terugkijk kan ik me echt heel dankbaar voelen. Een leven zonder Axel kan ik me moeilijk voorstellen. Maar sinds een aantal jaar maken we in onze carrières een heel andere ontwikkeling door, waardoor we van elkaar afdrijven. Drie jaar geleden heb ik mijn baan opgezegd bij de instelling waar ik al twintig jaar werkte. Daar heb ik wel een tijdje moed voor…