Inhoudsopgave van Editie 4 - 2025 - Mijn Geheim Special

Zelf ben ik nooit ‘groots’ getrouwd. Net student af was er geen geld voor een bruiloftsfeest. We hielden het in kleine familiekring, in gewone kleren, in ons mini-appartementje. Ook was mijn vriend niet voor mij op zijn knie gegaan. We lagen gewoon op bed te lanterfanten, toen een van ons - ik weet niet meer wie - op het briljante idee kwam om in ondertrouw te gaan. ‘Als we dan toch kinderen willen…’ Ik heb er nooit spijt van gehad, heb ook nooit gedroomd van een sprookjeshuwelijk in een prinsessenjurk. Toch betrap ik mezelf erop dat ik hier en daar een beetje ‘wegsmolt’ bij het lezen van de liefdesgeschiedenissen in deze Special, die bijna allemaal eindigen met een prachtig ja-woord (pag. 48). Misschien schuilt er diep vanbinnen toch een romantische…

“Ik hoor het de echoscopiste nog zeggen: ‘Gefeliciteerd, jullie krijgen een jongetje.’ En tegelijkertijd hoorde ik het niet. Niet écht. Het kon niet kloppen wat ze zei, want ik had zó zeker geweten dat ik een meisje droeg. Op vakantie in Marokko had ik zelfs al een schattig jurkje gekocht - té schattig om te laten liggen, ook al zou ze het pas over anderhalf jaar aankunnen. Mijn lichaam had me verraden. Zo voelde dat heel sterk. Want wat had ik het graag gewild. Meer dan wat dan ook, al van jongs af aan. Een meisje. Ik was zó teleurgesteld. Maar ik kon nergens terecht met dat gevoel. Ik schaamde me ervoor. Ik was zwanger, wat zeurde ik nou? Genoeg vrouwen die het niet gegeven was. Het voelde ook niet…

“Het was buiten vijfendertig graden en ik stond zwetend op een loeihete zolder de was in de machine te proppen. Ineens stond mijn oudste dochter naast me. Die had ik helemaal de trap niet op horen komen. Ik stond in mijn beha, want ik had net mijn blouse op het laatste moment ook maar in de wasmachine gestopt. Mijn dochter keek fronsend naar mijn bovenarm. ‘Mam, wat zijn die witte krassen eigenlijk?’ Ik schrok me gek en schoot overeind. ‘Wat? O, niks hoor. Gewoon een ongelukje,’ ratelde ik. ‘Lang geleden.’ Ik pakte een shirt van het droogrek en trok dat snel aan, hoewel ik het ineens nóg warmer had gekregen. ‘Als ik mijn mouw moet oprollen zie ik mensen schrikken als ze de littekens zien’ ‘Kom, we gaan een ijsje…

“Ik was al een tijdje wakker toen mijn vader op de slaapkamerdeur van mijn zus en mij klopte. Hij stapte de kamer binnen en zei: ‘Er is iets ergs gebeurd…’. Ik ging rechtop in bed zitten en grapte: ‘O, is er een moord gepleegd?’ Mijn vader keek ernstig, toen hij zei: ‘Mama is dood.’ Vanaf dat moment beleefde ik alles in een waas. Ik was fysiek nog aanwezig en tegelijkertijd was ik er niet meer. Ik weet niet eens zeker of ik die dag heb gehuild. Wat ik wel weet is dat ik me heel rot voelde over de slechte grap die ik gemaakt had. De dag ervoor had ik mijn moeder nog aan de telefoon gehad om te vragen of ik op jazzballet mocht. En dat mocht van haar.…

MG Waar stond je wieg? “Mijn wieg stond in Breda, in een groot herenhuis met een enorme tuin. Mijn ouders gingen daarr wonen, toen mijn moeder in verwachting was. Ze had het gevoel zwanger te zijn van een kind dat een groot huis nodig had. En dat was ik. Toen ik drie was, kreeg ik een zusje en kort daarna een broer. Mijn vader was beeldhouwer en tekenaar en vaak aan het werk in zijn atelier. Hij ondernam veel met ons, maar diep vanbinnen was hij een kunstenaar die met zijn hoofd meestal ergens anders was. Zo heb ik dat in elk geval gevoeld. Mijn moeder was als lerares en logopedist de kostwinner. Zo zorgden ze samen voor het gezin. Door het geringe leeftijdsverschil waren mijn zus en broer close…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Milou “Xander en ik zijn al samen sinds de middelbare school. Ik zat in 3-vwo, hij in 5-vwo toen we iets met elkaar kregen. Vijftien en zeventien waren we. Heel jong, ja. Veel mensen voorspelden dat het wel uit zou gaan tussen ons, toen Xander ging studeren, maar daar bleek onze verkering tegen bestand. Misschien scheelde het dat hij niet op kamers ging, maar gewoon bij zijn ouders thuis en dus in dezelfde stad bleef wonen. Zo bleef het lijntje tussen ons kort - een kwartiertje fietsen om precies te zijn - en veranderde er eigenlijk niet zo heel veel. Ook ik bleef thuis wonen, toen ik twee jaar later zelf ook aan…

“Toen ik Jeffrey vertelde dat ik zwanger was, trok hij helemaal grijs weg. Niet de reactie waarop je als vrouw hoopt, wel een reactie waar ik rekening mee had gehouden. Dat Jeffrey geen kinderen wilde, was namelijk geen geheim. Hij was zelf de oudste uit een gezin met zes kinderen en had al van jongs af aan mee moeten zorgen voor zijn broertjes en zusjes. Misschien speelde dat ook wel mee. Inmiddels had hij ook al zeven kleine neefjes en nichtjes en daar had hij ook helemaal niks mee. Dat vond ik heel lastig. Zelf wilde ik namelijk wél kinderen. Sterker nog, een gezinnetje stichten was mijn grote droom. Toch schoof ik dit probleem jarenlang voor me uit. Ik had nog nooit zo’n fijne relatie gehad. Afgezien van dit ene…

‘We moesten eerst onszelf verliezen om elkaar te kunnen vinden’ “Erik en ik leerden elkaar negen jaar geleden kennen via onze uitgever. Ik heb een boek geschreven over mijn oudste dochter die een zeldzame vorm van autisme heeft: ‘Zichtbaar Onzichtbaar’. En ‘Operatie Geslaagd’ is het eerste boek dat Erik als veteraan schreef over de impact van depressie en PTSS - posttraumatische stressstoornis - op zijn leven. Af en toe hadden we contact over onze boeken en hoe het ging met de verkoopcijfers. Niet meer dan een zakelijke uitwisseling, vriendelijk maar afstandelijk. Pas jaren later, toen we allebei alleen waren, veranderde er langzaam iets. We mailden elkaar wat vaker en gaandeweg werden onze gesprekken persoonlijker. Zonder plan of verwachting. Het contact voelde gewoon goed. Vertrouwd. Juist omdat het zo geleidelijk ging,…

Giselle ‘Ik was op weg een meester oplichter te worden’ “Terugkijkend durf ik te zeggen dat ik tot zeker mijn twintigste een rotmens was. Dat is nogal wat misschien, om van jezelf te vinden, maar ik kan er niets anders van maken. Ik loog en bedroog. Ik verdiende geld over de ruggen van anderen en genoot daarvan. Ik was het type mens dat alleen voor zichzelf leefde. Zo zal ik niet geboren zijn, maar zo lang als ik me herinner heb ik wel de instelling gehad dat de wereld er vooral voor mij was, en niet andersom. Daar kun je allerlei verklaringen voor bedenken. Mijn ouders waren horeca-mensen, werkten zeven dagen in de week en ik werd als kind veel aan mijn lot overgelaten. Ik herinner me een gevoel van eenzaamheid…

“Hebben jullie ook zo’n vriendin? Eentje die vrij theatraal haar stemgeluid kan inzetten om haar emotie te tonen? Je kent haar inmiddels zó goed dat je precies weet wanneer je dit kunt verwachten. Zo ook die bewuste woensdagmiddag in een stilte-sauna. We starten onze ronde met een warm kruidenbad. In het water staat een groot Romeins beeld. Terwijl we ons nestelen op een marmeren bankje, snuiven we de heerlijke aroma’s op. Er is niemand in het bad. We hebben de ruimte helemaal voor onszelf. Ik vertel haar dat ik de nieuwe release van de BodyBalance-les aan het leren ben. Mijn vriendin is een fervent Balancer en volgt geregeld mijn lessen. Ze vraagt nieuwsgierig of ik een stukje wil voordoen. Geen probleem. We zijn toch alleen in de ruimte. Voor de…