“Toen ik drie maanden zwanger was, ging mijn relatie uit. Het zat al langer niet goed tussen ons, maar de zwangerschap was uiteindelijk wel de directe oorzaak van onze breuk. Ik wilde het kindje houden, hij niet. Het kindje bleef, hij ging weg. Nu, bijna twintig jaar later, denk ik: opgeruimd staat netjes, maar destijds was ik er kapot van. Ik was pas vijfentwintig en hij was mijn eerste echte liefde.
Toch heb ik geen moment getwijfeld. En ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik mijn besluit heb doorgezet, maar een fijne, eerste zwangerschap is het niet geworden. Eenzaam en verdrietig vooral. Mijn zwangerschap was wat je noemt een ongelukje, waar ik zelf ook behoorlijk van was geschrokken. Daar kwam de schok van mijn relatiebreuk nog bovenop.…