Inhoudsopgave van Editie 1 - 2025 - Mijn Geheim Special

Nog even en dan gaan we weer richting lente! En dan denk ik niet zozeer - liever niet zelfs - aan de voorjaarsschoonmaak en de Huishoudbeurs, maar wel aan licht, nieuw leven en… liefde. Reden voor de redactie om in deze Special vijf vrouwen aan het woord te laten over de first date met hun huidige geliefden (p.36). Vier van deze vijf relaties zijn online begonnen, valt me op. Mijn eigen ‘eerste afspraakje’ was nog in het pre-Tindertijdperk, in real life. Na een paar kortere verkeringen kreeg ik als 20-plusser mijn eerste lange relatie met wat later mijn man zou worden. Hem ontmoeten was een fluitje van een cent. Ik huurde een zolderkamer in het studentenhuis van zijn vader en de kamer daarnaast was zijn kamer. We woonden al onder…

“Mijn man Gert-Jan stond niet graag in het middelpunt van de aandacht. Hij vond het dan ook vreselijk dat ons hele leven vanaf zijn diagnose in het teken stond van zijn ziekte. Kanker had hij, en het zag er vanaf het begin al somber uit. Toch heeft het uiteindelijk nog tweeënhalf jaar geduurd. Te lang vond hij zelf, maar voor ons greep hij ook die laatste behandeling nog aan. Zo bleef hij tot het laatste moment alleen aan mij en de kinderen denken. Hij had vrede met zijn naderende einde. Hij vond het alleen heel erg voor ons. We mochten vooral niet te lang om hem treuren. ‘Hoe kan het dat er alweer zo snel ruimte is in mijn hart voor een nieuwe verliefdheid?’ ‘Beloof me dat je weer gelukkig…

Stichting Nooit Voorbij biedt families de mogelijkheid om hun verhalen van liefde, verlies en herinneringen rondom hun overleden kinderen te laten publiceren in een boek bij de uitgeverij Nooit Voorbij. Je kind is immers nooit voorbij. Schrijven kan helpen om te helen en te groeien. Het is een uitlaatklep voor emoties en een hulpmiddel om betekenis te vinden in het leven na een life changing event. Stichting Nooit Voorbij organiseert daarom schrijfkampen, begeleid door (kinder) psychologen, waarbij families worden geholpen bij het schrijven van hun verhalen en zich kunnen verbinden met anderen die hetzelfde hebben meegemaakt. Behalve schrijfkampen organiseert de stichting ook lotgenotenbijeenkomsten en evenementen. Kijk voor meer informatie op: stichtingnooitvoorbij.nl. Wil je ook graag je verhaal delen en/of vast laten leggen? Of vrijwilliger worden? Neem dan contact op met…

“Mijn moeder zei altijd over mijn zus en mij: ‘Ik heb water en vuur gebaard.’ En dat was zo: zei ik links, dan zei mijn zus rechts en sprong ik hoog, dan sprong zij laag. Er is tot enige jaren terug niets geweest waarover we het eens waren. We schelen maar anderhalf jaar en misschien is dat een van de oorzaken dat we het zo slecht konden vinden. Wie weet, als er meer tijd tussen had gezeten, hadden we elkaar minder in de haren gezeten. Maar ook dan zouden we tegenpolen zijn geweest in karakter. Ik ben heel rustig, mijn zus Kiki is enorm druk. Ik hou van sporten en de natuur, mijn zus is een bourgondische stadse. Ik ben altijd jongensachtig geweest, met een kort koppie en het liefst…

“Ik was 48 toen ik na een relatie van 31 jaar alleenstaand werd. Ik vond het alleenzijn vreselijk. Mijn zoon woonde grotendeels bij mij, ik had dus wel gezelschap. Maar ik miste een partner. Iemand die een arm om je heen slaat, die vraagt hoe je dag is geweest. Uiteindelijk maakte ik een profiel aan op een datingsite. Het leverde me een paar vriendschappelijke contacten op, maar de liefde kwam ik niet tegen. Het viel me op dat, als een man een bericht stuurde, het vaak over mijn uiterlijk ging. Dat stond me tegen. Op een dag besloot ik mijn account te verwijderen. Net toen ik op de delete-toets wilde drukken, kwam een berichtje in beeld, van Frank, 59 jaar: Hoi, hoe gaat het met jou? ‘We hebben in elkaar de…

“Ik werkte in de modevormgeving, een carrièregerichte wereld waarbij hard werken de norm is. Er speelden veel leuke, maar ook stressvolle dingen in mijn leven. Die waren uiteindelijk de trigger voor de acute psychose waarin ik belandde. Mijn moeder kwam me dagelijks bezoeken in het ziekenhuis en ik besefte dat werk niet alles is en dat het fijn is om iemand te hebben in je leven. Nadat ik weer was opgeknapt, ben ik gaan daten. Dat was in 2014. De eerste dates verliepen onzeker, ík was onzeker. Maar al snel raakte ik eraan gewend en wist ik wat ik wel en niet belangrijk vond. Zo vond ik het belangrijk om open te zijn over mijn psychische kwetsbaarheid en daarnaast wilde ik ook mijn kinderwens bespreken. Ik werd heel assertief. Toch…

“Dit is mijn laatste column. Natuurlijk vind ik het jammer om afscheid te nemen, maar gelukkig is de reden ervoor positief. Toen ik begon met deze column zat ik midden in een ingewikkeld, onvoorspelbaar en vaak frustrerend traject. Ik probeerde mijn endometriose en de daarbij horende klachten onder controle te krijgen. In 2022 ging ik op 29-jarige leeftijd in de chemische overgang. Na deze behandeling met hormooninjecties, die ongeveer een half jaar duurde, bleef het nog een hele tijd puzzelen om mijn klachten de baas te blijven. Ik probeerde van alles: fysiotherapie, pijnstillers, hormoonpillen, diëten, sporten… Ik moet toegeven dat ik - zeker nu ik erop terugkijk - het idee heb dat de afgelopen tweeënhalf jaar er eigenlijk tien waren. Toch voel ik me nu best tevreden. Ik heb een…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Meike “Onwillekeurig dacht ik terug aan de dag waarop Evelien, toen negentien, het ouderlijk huis had verlaten om op zichzelf te gaan wonen. Veertien jaar geleden was dat, maar het leek als de dag van gisteren. Nu stond ze weer voor de deur. Met een gehuurd busje vol spullen, die nu naar binnen moesten. En met haar toen anderhalf jaar oude zoontje Raf, mijn kleinzoon. Ik gaf Evelien een lange knuffel. Natuurlijk stond mijn deur wagenwijd voor haar open. Ze kon ook nergens anders heen. Ik begreep heel goed dat ze geen dag langer bij haar ex wilde blijven. Dit was een noodsituatie en ik was haar moeder, zo simpel was het. Ik…

Frederieke, medeoprichter van het platform How About Mom, licht hun nieuwste initiatief - het fotoproject ‘De vele gezichten van een postnatale depressie’ - toe: ‘In Nederland krijgt 1 op de 10 vrouwen een depressie tijdens of na de zwangerschap. Dat zijn jaarlijks zo'n 16.000 vrouwen. Het is een van de meest voorkomende aandoeningen. Toch wordt de ziekte vaker gemist dan dat de juiste diagnose wordt gesteld. Met dit fotoproject vragen we aandacht voor deze ziekte en hopen we het taboe erop te doorbreken. Er worden tien vrouwen geportretteerd die een postnatale depressie hebben meegemaakt. Om andere vrouwen te laten weten dat ze niet alleen zijn als ze mentale klachten hebben tijdens of na hun zwangerschap.’ howaboutmom.nl…

“Toen ik drie maanden zwanger was, ging mijn relatie uit. Het zat al langer niet goed tussen ons, maar de zwangerschap was uiteindelijk wel de directe oorzaak van onze breuk. Ik wilde het kindje houden, hij niet. Het kindje bleef, hij ging weg. Nu, bijna twintig jaar later, denk ik: opgeruimd staat netjes, maar destijds was ik er kapot van. Ik was pas vijfentwintig en hij was mijn eerste echte liefde. Toch heb ik geen moment getwijfeld. En ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik mijn besluit heb doorgezet, maar een fijne, eerste zwangerschap is het niet geworden. Eenzaam en verdrietig vooral. Mijn zwangerschap was wat je noemt een ongelukje, waar ik zelf ook behoorlijk van was geschrokken. Daar kwam de schok van mijn relatiebreuk nog bovenop.…

“Lopend over straat is de confrontatie met alles, echt álles om me heen groot. Geluiden overspoelen mij. Het lawaai van auto's, rammelende fietsen, pratende mensen, voetstappen en zelfs van de wind; alles komt even hard binnen. Uitlaatgassen, deodorant, aftershave. Geuren die overweldigend zijn, net als de bewegingen om me heen. Van mensen. Van verlichting. Geen detail ontgaat me. Elke blik. Elk gebaar. Het vreet energie. Terwijl niemand ziet hoe ik vanbinnen schreeuw en wanhopig zoek naar stilte, zet ik mijn schouders eronder en houd ik me groot. Pas toen mijn oudste zoontje op kleuterleeftijd de stempel ‘hoogsensitief’ kreeg, werden mijn ogen geopend. Later bleek mijn andere zoon dit ook te zijn. Ik zag zoveel herkenning en deed zelf een test. De uitslag was geen verrassing; ik ben zonder twijfel een…

“Ik ben Nora en ik ben relatieverslaafd…’ Dat ik dat ooit nog eens zou uitspreken in een groep voor anonieme relatieverslaafden, had ik toch nooit kunnen bedenken. Ik? Verslaafd? Ja dus. En niet aan middelen, maar aan een man. De eerste gedachte die ik had, toen ik ooit het woord relatieverslaving voorbij hoorde komen, was dat je wel behoorlijk wanhopig moet zijn om verslaafd te zijn aan relaties. Ik zag een meisje voor me dat als een wanhopige junk van de ene in de andere relatie hopte en niet alleen kon zijn. Maar dat bleek dus niets te maken hebben met een relatieverslaving. Nee, wanneer je relatieverslaafd bent, ben je níet verslaafd aan relaties. Je bent ziekelijk afhankelijk van de bevestiging van één partner, zo erg dat je daadwerkelijk afkickverschijnselen…

“Toen mijn vriend Luc en ik eind vorig jaar onderweg waren naar mijn moeder, wist ik al dat het een emotionele dag zou worden. Het was een heel zwaar jaar geweest. Op de eerste dag van de lente had mijn vader zijn lange strijd tegen kanker verloren. Een maand daarna was Lucs moeder plotseling overleden. Daar kwam bij dat we zelf moeite hadden met zwanger raken. Het was een opeenstapeling van emoties. Maar het jaar kreeg voor ons een positieve wending: we ontdekten dat we, naast een set theeglaasjes, nóg een klein, maar prachtig souvenir hadden overgehouden aan onze korte vakantie in Marokko… En dat grote nieuws gingen we nu aan mijn moeder vertellen. Ik verheugde me er enorm op, maar vond het tegelijk ook zo verdrietig dat mijn vader…

“Mijn moeder stierf toen ik veertien was, na een lang ziekbed. We hadden ons er zo goed mogelijk op voorbereid, samen met mijn moeder zelf. Ze had de kunst verstaan ons het gevoel mee te geven er vrede mee te hebben, net als zij op het einde had. We hadden prachtige herinneringen samen, ze had ons een gouden start gegeven in het leven. ‘Jullie kunnen dit, samen,’ waren haar laatste woorden. Het gemis speelde heel erg op, toen ik aan de vooravond stond van eindexamens en verder studeren. Klasgenoten verheugden zich op de autonomie die deze nieuwe levensfase met zich meebracht. Ik was anders. Een verlegen, ietwat angstige boekenwurm of nerd zoals ze dat tegenwoordig zouden noemen. De aanstaande vrijheid doemde voor mij op als een monster dat me dreigde…

“Op een dag kreeg ik op Facebook een vriendschapsverzoek van Sander, waar ik niks mee deed. Een paar weken later kwam zijn foto weer tevoorschijn. Ook al was het echt niks voor mij om te reageren, vroeg ik: Kennen wij elkaar? Wat bleek? Hij had mijn naam van de vrouw van onze gemeenschappelijke garagehouder gekregen. Op haar vraag hoe het met de liefde ging, had hij gekscherend gevraagd of zij iemand voor hem wist. Sander maakte me nieuwsgierig. En de berichtjes waren gezellig, we bleven ze sturen naar elkaar. Zo leerden we elkaar kennen. Na een tijdje wilden we elkaar in het echt zien. Omdat het midden in de coronatijd was, zat leuk op stap gaan er niet in. We spraken af in een hotel/restaurant bij het bos, zodat we…

“Ik denk aan jou en voel tranen branden. Vijf maanden geleden heb ik onverwacht afscheid van je moeten nemen. Mijn liefste hartsvriendin met wie ik alles heb meegemaakt vanaf mijn 10e tot aan mijn 52e jaar. Je bent familie. Voelt als een zus. Ik hou van jou. Tot aan je vijftigste ging alles goed, totdat er iets gebeurde in je hoofd. Langzaam verloor je jezelf. Het werd van kwaad tot erger. De afgelopen drie jaar waren ontzettend zwaar voor jou. Ook voor de mensen om je heen. We zagen je wegglijden en probeerden je te helpen. We hebben alles gedaan om het juiste traject te vinden, maar je kon niet meer. De oorlog in je hoofd werd een hel. Toen je dochter en ik je afscheidsbrief vonden, hebben we samen…

“In de zomer van 2023 maakte ik met mijn gezin een reis door Indonesië. De reis was fantastisch, maar de terugvlucht een ramp. Na 30 uur en diverse tijdzones was mijn slaapritme totaal verstoord. Ik was gesloopt. Na de zoveelste slapeloze nacht vroeg ik de huisarts om een tijdelijk slaapmiddel voor te schrijven. Dat was geen punt. Ik hoefde er niet voor naar het spreekuur te komen. Eindelijk kon ik slapen, maar de ontspanning was van korte duur. Na drie dagen begon ik me opgejaagd en onrustig te voelen. Dat gevoel werd steeds beklemmender. Alsof ik de hele dag in een enge roes zat, waar ik niet uit kon komen. ‘s Avonds viel ik met een pil in slaap, maar 's morgens was die uitgewerkt en voelde ik me de…

‘Veel verschillende factoren kunnen tot een postnatale depressie leiden. Voor een goede behandeling is eerst een goede diagnose nodig en een analyse van de factoren die van invloed kunnen zijn op het ontstaan van de depressie, zoals hormonen, fors slaapgebrek, patronen uit het verleden, eerdere psychische klachten, relatieproblemen en je persoonlijkheid. Ook trauma - van de bevalling of uit het verleden - kan een oorzaak zijn. Vaak zijn de klachten het resultaat van een combinatie van omstandigheden en persoonlijkheid. Ook kun je genetisch belast zijn, door een eerdere depressie of mentale problematiek in de familie. Ook dat kan een factor zijn.’ Klachten en symptomen ‘Een postnatale depressie kan veel verschillende klachten veroorzaken, zoals je veel zorgen maken, last hebben van angst, spanning en piekeren, wat - soms ook nog gecombineerd…

…de Amerikaanse psychologe, onderzoeker en auteur Elaine Aron als eerste ter wereld gedegen onderzoek deed naar hoogsensitiviteit? Zij ontdekte dat hersenen van een Highly Sensitive Person effectief anders in elkaar zitten. Daardoor verwerk je als HSP informatie anders dan gemiddeld. …HSP's niet over een filter beschikken die binnenkomende informatie sorteert op hoofden bijzaken? Daardoor vangen ze meer prikkels op, die bovendien door de hersenen op een meer diepgaande manier verwerkt worden. Zo zijn ze extra gevoelig voor fysieke sensaties, zoals licht, geluid, smaak en geur. Maar ook voor emotionele prikkels, zoals sfeer en gevoelens van anderen. …ongeveer 20% van de mensen hoogsensitief is? Dat zijn meer dan 3,5 miljoen Nederlanders. Voor zover bekend gaat het om net zoveel mannen als vrouwen. …hoogsensitiviteit geen aandoening, stoornis of afwijking is? Het een…

“Je bent echt een paradijsvogel,’ zei mijn (bonus)schoondochter Faye, toen ze mijn camper-car had bewonderd. ‘Zoals jij zouden er meer moeten zijn.’ Ik hield al van haar, maar nu nog een beetje meer. Wat fijn om te horen! Ik vraag chatGPT om informatie en word helemaal blij van de uitleg: wanneer iemand een paradijsvogel wordt genoemd, bedoelen mensen vaak dat deze persoon opvallend en excentriek is. Het gaat om iemand die zich onderscheidt van de massa, meestal door een opvallend uiterlijk, bijzondere kledingstijl of een uitgesproken, kleurrijke persoonlijkheid. - Kleurrijk en expressief: net als de vogel is de persoon opvallend in zijn of haar presentatie, bijvoorbeeld door opvallende kleding, make-up of haardracht. - Niet bang om anders te zijn: een paradijsvogel trekt zich meestal weinig aan van wat anderen denken…

“Ik was een jongetje van drie, toen ik door mijn Nederlandse ouders werd geadopteerd. Ik kan me niets van mijn eerste levensjaren in Colombia herinneren, maar toch lukte het in Nederland niet om te aarden. Mijn afkomst en alles wat ik in mijn jonge leventje al had meegemaakt, hadden zich in mijn onderbewustzijn vastgezet, waardoor ik mij hier een buitenstaander voelde. Dat lag niet aan mijn adoptieouders. Ze maakten geen enkel verschil tussen mij en hun oudere, biologische dochter, mijn zus. Het lag ook niet aan haar of aan de leerkrachten op de basisschool of mijn klasgenootjes. Iedereen was lief voor me en behandelde me als ieder ander kind. Maar ondanks dat ik er niets meer van wist, voelde ik toch altijd een gemis. Dat gevoel kon ik destijds niet…

“Vincent werd mijn volleybaltrainer, toen ik veertien was. Meteen vond ik hem leuk, maar ja, ik vond wel vaker iemand leuk. Bovendien was hij een stuk ouder, al boven de twintig, dus het zat er niet in. Hij bleef een paar jaar lang mijn coach en trainer en we leerden elkaar steeds beter kennen. We hadden duidelijk een klik. Vaak bleef ik na de training even hangen om met hem te kletsen. Mijn moeder had in die tijd weleens een grapje gemaakt, nadat ze bij een wedstrijd een keertje uitgebreid met Vincent had gepraat: ‘Met zo'n jongen mag je wel thuiskomen, Fien!’ Waarop ik antwoordde: ‘Mám, hij is veel te oud!’ Maar naarmate ik ouder werd, viel dat leeftijdsverschil steeds meer weg. De klik bleef. Ik was achttien, toen Vincent me…

“Ik was niet op zoek naar liefde, maar naar vriendschappen en Maurice (32) ook. Maar tijdens het chatten voelde ik al dat hij voor mij bijzonder kon worden. Vooral omdat hij lief reageerde, toen ik me kwetsbaar opstelde. Ik ben veel gepest en vertelde dat ik soms het leven niet meer zag zitten. Zijn antwoord zal ik nooit vergeten: ‘Je bent een mooi mens, het leven heeft je nog zoveel meer te bieden! En ik zal er altijd voor je zijn.’ Onze eerste date ontstond spontaan. Ik wilde gaan shoppen en Maurice wilde graag mee, ook al had ik hem gewaarschuwd dat ik een lastige kledingkoper was. Wat vond ik het spannend! Maar toen ik hem zag, ‘wist’ ik meteen: met hem wil ik de rest van mijn leven doorbrengen.…

“Mijn verhaal begint eigenlijk al voor de geboorte van mijn tweeling Lev en Viggo in 2018. Ik ben kind van een moeder met psychiatrische problemen en maakte in mijn jeugd een depressie mee. Dus kon ik met mijn medische tweelingzwangerschap en geschiedenis met depressie direct op gesprek komen bij de POP-poli: dat is de afdeling Psychiatrie, Obstetrie (Verloskunde) en Pediatrie (Kindergeneeskunde) in het ziekenhuis. Mijn zwangerschap verliep gelukkig goed. Aan de ene kant was het fijn dat de gynaecoloog en het zorgteam er zo bovenop zaten. Maar aan de andere kant voelde het ook stigmatiserend, juist omdat het tijdens de zwangerschap heel goed met me ging. Ik herinner me nog dat de POP-poli helemaal achter in een aangrenzend gebouw zat, dat we eindeloos lange gangen door moesten en er buiten…