Inhoudsopgave van Editie 4 - 2024 - Mijn Geheim Special

Welkom Op een holletje met je rolletje naar de fotograaf… ik kan het me nog zo goed herinneren. Na een verjaardag van de kinderen, na de feestelijke decembermaand, na weer een fijne vakantie in Engeland… En dan maar wachten en hopen dat de foto's gelukt waren. Vaak waren het wel twee of drie rolletjes van 24 of 36 opnames. Best duur, maar dat geld hadden we graag over voor mooie herinneringen. En dan de leuke spanning als je die dikke envelop met foto's openmaakte, foto's die later zorgvuldig in een album werden geplakt of - iets makkelijker - in een mapje gestoken. En dan heel zuinig zijn op de negatieven, mocht je onverhoopt een foto verliezen of nog een afdruk willen bijmaken voor opa en oma. Hoe anders is het…

“De ziekte van Alzheimer zit helaas in onze familie. Mijn opa, mijn moeder (71†) én mijn vader (81†) hadden het. Ik herinner me nog dat ik als kind bij opa in het verpleeghuis op bezoek ging en dat ik dat heel moeilijk vond. Ik maakte dus al jong van dichtbij mee hoe vreselijk deze ziekte is. Dat mijn moeder alzheimer had, kwam aan het licht, toen ze werd onderzocht werd vanwege haar vergeetachtigheid. Helaas had mijn moeder de ‘sombere’ variant van de ziekte. Binnen een paar jaar veranderde ze van een mooie, sprankelende, zelfbewuste vrouw in een onzeker, achterdochtig en verdrietig persoon. Het was een hartverscheurend proces. Het brak mijn hart én het maakte me boos. Niet op haar, maar op de ziekte. Mijn vader en ik deden er samen…

“Niemand heeft ooit mijn hart zo pijnlijk gebroken als Fabian. Zijn brief, in steenkolenengels, waarin stond: I not love you anymore. Mijn hart viel in duizend stukjes uiteen. Mijn Spaanse droom, de enige jongen van wie ik ooit dacht te kunnen houden, mijn toekomst, mijn levensgeluk, het lag allemaal aan gruzelementen. Want wie zou er ooit nog knapper zijn dan die zongebruinde Fabian, met zijn parelwitte tanden en donkere ogen? Wie zou ooit naar mij kijken zoals hij dat deed? Met die intense blik. ‘You are most beautiful girl from world,’ fluisterde hij met zijn zangerige stem in mijn oor. Zijn gebrekkige Engels deerde mij niet. Alles wat hij zei klonk voor mij als de perfecte serenade. Niet dat ik veel gewend was op dat vlak. Ik was zestien en…

“Het was op zijn zachtst gezegd wel een ongemakkelijk gesprek waarvoor ik op school was ontboden. De ouders van het gepeste klasgenootje zaten tegenover me aan tafel, de juf zat aan het hoofdeinde. Ik schaamde me dood. Tegelijkertijd had ik ook medelijden met mijn eigen kind, dat hier min of meer terechtstond. Schuldig voelde ik me ook. Want dat Thijs op school een vervelende jongen was geworden, kwam door de scheiding, dat wist ik zeker. Hij was altijd wel een beetje een rauwdouwer geweest, maar wel eentje met het hart op de juiste plaats. Sinds zijn vader was vertrokken, was er echter geen land meer met hem te bezeilen. De juf had me dit schooljaar al vaker aangesproken op zijn agressieve gedrag. ‘Ik snapte dat ze mijn zoon een rotkind…

“Het begon niet zo ernstig. Ik had een paar weken last van een vervelende, zeurende pijn rechtsonder in mijn buik. Daarnaast had ik ook rugpijn en voelde ik me over het algemeen niet lekker. Ik had het koud en sliep slecht. Dat laatste kwam waarschijnlijk vooral vanwege dat onprettige gevoel in mijn buik, dat me ‘s nachts wakker hield. Ik besloot naar de huisarts te gaan, ondanks mijn afkeer van dokters en ziekenhuizen. Omdat mijn klachten niet dringend leken, duurde het lang voordat ik bij haar terecht kon. Tegen de tijd dat mijn afspraak plaatsvond, waren de klachten al wat verminderd. De huisarts zag niets geks. ‘Misschien is het iets hormonaals, een eierstokcyste bijvoorbeeld. Hou het even in de gaten. Als je weer pijn hebt, moet je terugkomen,’ adviseerde ze…

Ik heb altijd al een voorliefde voor taal gehad. Spreek vloeiend Engels, vloeiend Duits en goed Frans. Als ik de tijd had, dan zou ik mijn Spaanse lessen weer oppakken óf Chinees en Japans willen leren. Handig voor aan boord of als je in het land zelf bent. Gelukkig kunnen we ons in China of Japan goed verstaanbaar maken door het gebruik van Google Translate. We hoeven slechts onze iPhone aan te zetten en de rest gaat vanzelf. Ik maak er gretig gebruik van om te voorkomen dat ik rare dingen zeg. Jaren geleden ontdekte ik namelijk hoe een simpel aangeleerd woordje in het Chinees, zijn eigen leven kan gaan leiden. ‘Terwijl ik met mijn hoofd knik, zeg ik gedag in mijn beste Chinees, waarop hij in lachen uitbarst’ Ik…

“Dat een huwelijk hard werken is, vond ik een dooddoener. Liefde moest vanzelf komen, leek mij. Zodra er werk aan te pas kwam, was er iets mis. Dus toen mijn man Alwin en ik na acht jaar huwelijk op een dood spoor leken te zitten, was ik heel stellig: scheiden. De koek was op. Ik zag niet hoe het nog goed moest komen. We hadden mooie, eerste jaren gehad in onze relatie, maar waren daarna uit elkaar gegroeid. Er waren geen kinderen, we hoefden niemand verantwoording af te leggen, dus waarom trekken aan een dood paard? Alwin stelde nog relatietherapie voor, waarmee ik voor de lieve vrede instemde. De therapeute vroeg op een gegeven moment: ‘Weet je nog waarom jullie op elkaar vielen? En kun je dat gevoel nog terughalen?’…

‘Dit was onze laatste knuffel’ Loes (62) had een liefdevolle relatie met haar moeder die aan de ziekte van Alzheimer leed en twee jaar na deze diagnose kwam te overlijden “Het laatste knuffelmoment dat ik met mijn moeder had, is op deze foto gevangen. Het is mijn meest dierbare foto. Twee jaar eerder had ze de diagnose alzheimer gekregen, waardoor er veel puzzelstukjes op hun plek vielen. Daarvoor kon ik soms best geïrriteerd raken door haar, als ze voor de zoveelste keer naar de bekende weg vroeg. ‘Mam, dat snap je toch wel?’ of ‘Dat heb ik toch allang verteld?’ Toch duurde het een tijdje voordat het belletje ging rinkelen. Nadat ze de diagnose had gekregen, realiseerde ik me dat mijn irritaties onterecht waren geweest. Ach, mijn moedertje snapt zelf…

“Daar zit ik dan. Rij 8, stoel A, in een vliegtuig naar Marrakech. Ik staar naar buiten, de tranen prikken in mijn ogen. Ik weet na ruim vier maanden online contact zeker dat Bilal op het Menara vliegveld op me staat te wachten. Toch ervaar ik op dit moment een enorme realiteitscheck: ga ik dit echt doen? Ben ik na vijftien jaar huwelijk in staat om mijn man zo enorm te bedonderen? Blijkbaar. Ik probeer het voor mezelf goed te praten; ons huwelijk is van mijn kant op. Samen oud worden wil ik allang niet meer. Waarom ik er dan nog geen punt achter heb gezet? Daar ben ik dan weer te laf voor. In mijn eentje naar Marrakech vliegen is blijkbaar veel minder eng. De motoren ronken en het…

“Als ik foto's van mezelf zie uit mijn brugklastijd, zie ik een onschuldig koppie, met blonde vlechten en grote blauwe ogen achter een nog grotere bril. Een paar puistjes al hier en daar, tussen de sproetjes. Dan denk ik: geen wonder dat ik nooit ben betrapt of zelfs maar gecontroleerd. Wie zou zo'n lief meisje met zo'n eerlijk, naïef gezichtje ooit verdenken? Het winkelpersoneel had het natuurlijk veel te druk met het in de gaten houden van opgeschoten jongens met petjes diep over hun ogen en groepjes stoere meiden die buiten voor de deur heel verdacht sigaretjes stonden te roken naast hun brommertjes. Niemand die kon vermoeden dat dat keurige meisje met haar keurige vlechtjes ondertussen rustig naar buiten liep met een tijdschrift verstopt onder haar keurige jasje. Als ik…

‘Het begon best heel tof. Ik leerde Linda op de yogales kennen. Al een tijdje had ik de behoefte om iets voor mezelf te doen, buiten mijn werk en het gezinsleven om, want dat eiste af en toe zijn tol. Tijd dus voor me-time. En zo kwam ik terecht bij yoga, in de hoop dat het mijn lichaam en geest de nodige ontspanning zou bieden. Linda was de yogajuf, een spontane, vrolijke verschijning. Ze oogde als een vrije geest die begonnen was met het geven van yogalessen om de wereld te verbeteren en de kundalini, een krachtige en mystieke energie, te doen laten ontwaken. Ze zorgde er met haar brede glimlach en oprechte interesse voor dat ik me meteen welkom voelde bij deze les. Hoe fijn was dat. Ik voelde…

“Ik weet nog dat ik met mijn neus tegen het raam gedrukt stond, toen Ehsan mijn buurjongen werd. De verhuizing van het Afghaanse gezin was een bezienswaardigheid in onze straat. Niet vanwege de omvang, júíst niet. Ze reden voor met een busje waaruit slechts vier koffers, een stel boodschappentassen en één enorm bed met gouden krullen kwamen. Meer had het gezin nog niet kunnen aanschaffen, toen zij na hun verblijf in het azc eindelijk asiel en een huis toegewezen kregen. Het grote bed, dat Ehsan en ik later het ‘koningsbed’ zouden noemen en waarop we stiekem ‘paleisje’ speelden als zijn moeder het niet zag, kon niet uit elkaar en moest op zijn kant de voordeur door en de trap op. Dat was het moment dat de buren naar buiten kwamen…

“Op het moment dat ik in verwachting raakte, woonden mijn man Djay en ik in een appartement in Den Haag. Ik werkte op dat moment als diëtiste, maar beleefde niet zoveel plezier aan mijn werk. Ik haalde er weinig voldoening meer uit. Toen mijn dienstverband tijdens mijn zwangerschap eindigde, ging ik dan ook niet meteen op zoek naar iets anders. Dat betekende wel dat ik alleen in een appartement in Den Haag zat, een stad waar ik niet zoveel mensen kende. Maar ik was blij met de komst van ons kindje en mijn zwangerschap verliep verder goed. Dat veranderde toen ik een heftige bloedneus kreeg, waarmee ik naar de Spoedeisende Hulp moest. Door deze ervaring werd ik angstig. Regelmatig dacht ik: wat als er iets met mij gebeurt, wie komt…

Maak gebruik van een mediator Wat vervelend dat het zo gelopen is. Kun je je schoonzus niet vragen of ze met je broer wil praten, eventueel met jou erbij? Dan kun je daarna het gesprek met je vader aangaan. Als jij er zo mee zit, zul jij er zelf iets mee moeten doen, hoe moeilijk dat ook is. Je kunt je vader zeggen dat je moeder eronder lijdt dat ze haar kleinkinderen niet meer ziet. Of, als beide partijen ervoor openstaan, schakel een mediator in om te helpen. Het zal heel moeilijk worden, begrijp ik. En anders zul je je er toch bij moeten neerleggen dat het nooit meer goed gaat komen, als ze allebei zo koppig zijn. Voor hen betekent dit meer rust Deze situatie is niet jouw schuld.…

In haar praktijk als levenspadbegeleider helpt Babet Bruns mensen met het ontwikkelen van inzicht en bewustzijn op levensgebieden waar zij zich belemmerd of onmachtig voelen. In haar visie is de mate van een gezond welzijn onlosmakelijk verbonden met de mate waarin iemand in staat is te leven vanuit zijn eigen kracht, vrij van verlangens en verwachtingen van anderen. Deze keer vertelt cliënt Marèl over haar grote twijfel. Ik voel me al een tijdje over alles in mijn leven ontevreden. Dat klinkt als een midlifecrisis, maar ik ben net 34 jaar. Ik woon samen met Bart met wie ik al tien jaar een relatie heb. We werken allebei in de zorg, waar we elkaar ook hebben ontmoet. Sinds kort zijn we serieus bezig met babyplannen. Maar is dit wel het leven…

“Als kleuter was er nog weinig met me aan de hand. Ik woonde in een klein dorp in Limburg en groeide samen met mijn broer op in een fijn gezin. Ik was een rustig, dromerig kind, maar ook sociaal. Ik deed met alles mee, al was ik verlegen. Mijn ontwikkeling verliep wel wat traag. Ik liep pas laat en er was iets met mijn tongval, waardoor mensen mij moeilijk konden verstaan. Maar met behulp van logopedie leerde ik om beter te spreken. De overgang naar groep 3 was moeilijk voor me. Ik voelde me er niet veilig. Groep 3 en 4 zaten samen in een klasje van twaalf kinderen. Leren deed ik graag, maar ik had veel stress van het geschreeuw van de kinderen. Veel te veel prikkels, weet ik…