Inhoudsopgave van Editie 1 - 2024 - Mijn Geheim Special

Dé tip van Judith is elke dag dankbaar zijn. Dat is de uitkomst van een intensieve zoektocht naar een zinvol leven, mét alle beperkingen die een (goedaardige) hersentumor haar oplegt (pag. 6). Ze sprak met andere mensen die, net als zij, hun leven radicaal moesten omgooien. Wat zijn hun tips om positief te blijven? Meteen gaan mijn gedachten uit naar mijn schoondochter, die na de diagnose MS voor dezelfde, grote uitdaging staat, samen met mijn zoon. Hun leven moet ook om. Gelukkig proef ik door hun tranen heen druppels dankbaarheid. Vooral voor de liefde die ze voor elkaar voelen en die hen tot steun is. En pas nog bedankte mijn zoon mij en mijn overleden ex voor een warme, zorgeloze jeugd, die hem nu de kracht geeft om overeind te…

Kun je eerst iets vertellen over je ouders? “Mijn vader Joseph Reens ontmoette tijdens zijn zakenreizen in Groot-Brittannië mijn Britse moeder Adel Gosler. Ze trouwden in 1933 en vestigden zich in Rotterdam. Vier jaar later werd ik geboren. Mijn ouders leefden niet echt orthodox, al was mijn vader wel lid van een Joods kerkgenootschap. Mijn moeder was lief en mooi, een schat van een vrouw. We wandelden vaak in het park en maakten uitstapjes naar Scheveningen. Als voormalig Brits onderdaan had mijn moeder makkelijk aan de Jodenvervolging kunnen ontkomen. Ze was samen met mij welkom in Groot-Brittannië, ook al had ze door haar huwelijk de Nederlandse nationaliteit gekregen. Nadat Duitsland in 1939 Polen was binnengevallen, wilde ze ook graag weg, maar ze bleef, omdat mijn vader niet mee mocht. Ze…

“Mijn vader is verdronken. Hij overleed 25 jaar geleden op 51-jarige leeftijd. Hij verdronk zichzelf met alcohol. Zijn dood was verdrietig, maar nog moeilijker was mijn ongeziene en niet-gesteunde verdriet óver zijn dood. Terugkijkend weet ik niet eens of ik het verdriet destijds wel dùrfde te voelen. Ik verkondigde dapper dat het beter was zo. Duidelijkheid voor iedereen, sprak ik op zijn crematie. Maar vanbinnen was het chaos. Hoe kon ik rouwen om een vader die, zoals ik vaak om me heen te horen kreeg, toch ‘maar’ een alcoholist was? Hij was immers ‘fout’, liet nooit iets van zich horen. Wat voor vader was dit? Zo begon ik als kind mijn vader zelf ook af te wijzen. Ik was loyaal aan de mensen in mijn nabije omgeving, die hem slechts…

Verander hoe jij ermee omgaat Misschien heeft Nathalie moeite jou te accepteren, omdat ze zelf geen contact heeft met haar eigen ouders? Dat zou een hoop verklaren. Geniet van de momenten dat Rik met Mason naar je toekomt. Je schoondochter kun je niet veranderen. Wel hoe jij zelf met deze situatie omgaat. Zoek hulp voor jezelf door eens te praten met een deskundige. En je kunt nog eens voorstellen dat jij met alle liefde wilt oppassen, als Rik en Nathalie eens samen willen uitgaan. Kinderen die met grootouders opgroeien zijn volgens onderzoek gelukkiger. Vertel ze dat. Bonus-oma voor een ander kind Het leven van je zoon en zijn gezin is hun zaak. Je kunt hen niet veranderen. Je kunt wel invloed hebben op je eigen gedachten en gevoel. Je verwachting…

“Met kriebels in mijn buik en een razendsnel kloppend hart, zit ik achter mijn laptop. Ik ga iets spannends doen. Voor het eerst ga ik een bijeenkomst over pleegzorg bijwonen. Aan dit moment is natuurlijk behoorlijk wat vooraf gegaan. Mijn endometriose en de invloed ervan op mijn vruchtbaarheid spelen hierbij een rol, al hield het onderwerp pleegzorg mij ook vóór mijn gezondheidsproblemen al bezig. Eigenlijk zou ik vandaag met Maikel achter de laptop zitten, maar mijn ‘blubberbrein’ haalde weer een geintje uit: ik heb de verkeerde datum doorgegeven. Maikel moet vanavond helaas werken, hij zal een andere keer aansluiten. ‘Ook vóór de problemen met mijn gezondheid was ik al geïnteresseerd in pleegzorg’ Als de klok acht uur slaat, springen er ineens allemaal schermpjes aan. In de ene kamer zie ik…

“Deze column is speciaal geschreven voor alle rotsen in de branding. Voor de emotioneel beschikbare gevers onder ons die zich heel goed kunnen verplaatsen in de ander en daarmee de ander ook tot grote steun kunnen zijn. Jouw sensitiviteit is van onschatbare waarde. Dat deze kwaliteit tegelijkertijd ook je valkuil kan worden, daar weet ik alles van. Eens was ik namelijk dat steunpillaartje dat me ‘te’ verantwoordelijk voelde voor andermans emoties. Mijn gevoeligheid ging zelfs zo ver dat onuitgesproken en onderdrukte emoties van de ander in mijn lijf gingen zitten. Hoe vaak ik niet heb rondgelopen met de zwaarte, de woede of het verdriet van een ander… En dat is zo verwarrend en vermoeiend. ‘De ‘nemer’ die denkt dat alles alleen om hem draait, krijgt hij mij geen voet meer…

Tekst: Natascha de Vries - Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd - Namen en adressen bekend bij redactie Jacqueline ‘Door een gebroken heup werd Paul van mijn oma gescheiden’ “Dat je nooit te oud bent voor de liefde, heb ik geleerd van mijn oma. Zij was 58 jaar getrouwd, maar omschreef haar huwelijk met opa als ‘een verstandshuwelijk.’ Ik had als kleinkind ook geen hechte band met opa. Hij was afstandelijk, bijna zakelijk zelfs. Als ik jarig was kreeg ik van oma een dikke zoen en complimenten over hoe groot en mooi ik wel niet was geworden. Opa zei op elke verjaardag: ‘Van harte gelukgewenst ingoede gezondheid’, alsof hij een jarige collega toesprak. Mijn grootouders trouwden, toen ze nog maar achttien waren. Oma erfde de keramiekfabriek van…

““Mijn vader vond eigenlijk dat alles een heel leven lang mee moest gaan. Hij kon oprecht diep verontwaardigd zijn als er iets kapotging of het nou de auto, een paar schoenen of een gloeilamp was. Hij kon zich erg opwinden over wat hij de ‘wegwerpcultuur’ noemde en ik denk dat we elke dag wel minimaal één keer te horen kregen dat vroeger alles van betere kwaliteit was. Als kinderen leerden wij zo wel zuinig te zijn op onze spullen, want we kregen de wind flink van voren als er door onvoorzichtigheid iets stukging. In mijn herinneringen, als ik mijn vader in gedachten weer voorbij zie komen, draagt hij dan ook altijd hetzelfde. Die eeuwige kabeltrui in herfst en winter en dat geblokte overhemd in lente en zomer. Als het echt…

Deze keer: Yvette piekert over de toekomst “Ik ben 39, getrouwd met Jos en moeder van twee kleine kinderen, Max en Joris. Al geruime tijd heb ik last van somberte, als ik aan mijn toekomst denk. Het houdt me veel bezig en bederft vaak mijn stemming. De kinderen zijn nog maar zeven en drie en toch maak ik me al zorgen over de tijd dat ze uit huis zijn. Komen ze wel goed terecht? Mijn ouders zijn beiden zeventig en redelijk vitaal, maar wat als een van hen wegvalt? Mijn broers en zus wonen ver weg, alles komt dan op mij neer. Mijn man en ik hebben het heel goed, maar wat als hij ziek zou worden of erger nog: doodgaat? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is een…

“Ik was 21 en net een maand aan het afstuderen - ik studeerde communicatie - toen ik voor het eerste merkte dat ik wat benauwd werd. Liep ik een paar trappen op, kwam ik al adem tekort. Als ik naar de bus liep, dacht ik zelfs dat ik hyperventileerde, zo benauwd werd ik. Was dit stress en moest ik het rustiger aan doen? Op mijn stageplaats viel het ook op dat ik het zo benauwd kon hebben. Mensen vroegen zich af of ik ergens allergisch voor was of astma had. Benauwdheidsklachten kunnen door van alles veroorzaakt worden. Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gestapt, die wat testen bij me afnam. Het was geen astma. Ik kreeg verschillende pufjes voorgeschreven. Toen het ene pufje niet werkte, kreeg ik…

“Het was weer ouderwets gezellig, afgelopen kerst. Zoals gebruikelijk hadden we ons verzameld bij mam thuis: mijn drie broers en mijn zus, met aanhang plus kinderen, en ik, de jongste van het stel. Na het eten dronken we nog een kop koffie aan de keukentafel. ‘Fijn dat het allemaal weer kan, hè?’ zei mijn zus. ‘Wat lijkt die hele coronatijd alweer lang geleden. Bizar was dat.’ ‘Mam, jij hebt je herhaalprik toch wel gehaald, hè?’ vroeg mijn oudste broer bezorgd. ‘Ja hoor, twee maanden geleden al,’ antwoordde mijn moeder opgeruimd. Er werd goedkeurend gemompeld om me heen. Ik stond op en liep naar het aanrecht om nog een mok voor mezelf in te schenken. Niet omdat ik nog zin had in koffie, maar omdat ik dan even niemand hoefde aan…

"Of mijn verhaal nou echt een bijzonder verhaal is, dat kan ik je zo niet zeggen. Maar wat ik je wel kan vertellen, is dat vreemdgaan mijn redding is geweest. Waarom? Nou, vóór mijn scheiding wist ik niet wie ik was en wat ik wilde met mijn leven. Ik voelde me al jaren een zombie. Stond in de overlevingsstand. Ik deed wat er van me verwacht werd, maar voldeed absoluut niet aan mijn eigen behoeftes. Mijn huwelijk ook niet meer. Niet dat mijn huwelijk slecht Was, maar na tien jaar was het tijd voor verandering. Ik was somber, overspannen, zat niet lekker in mijn vel. En ik voelde dat ik los moest breken. Maar hoe? En waarom? Ik wist het niet. Het begon toen ik mijn paspoort moest verlengen. Tot…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Rianne Tekst: Lizet Jonkers - Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Mijn man is acht jaar geleden overleden, een week voor zijn zevenenvijftigste verjaardag. Achteraf bleek dat hij een erfelijke hartaandoening had. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer. Ja, daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Ook voor onze zoon Rik, ons enige kind, was het natuurlijk een enorme klap. Vijfentwintig was hij toen en hij woonde nog thuis. Mijn man en ik hadden best nog meer kinderen gewild, maar mijn zwangerschap en bevalling verliepen zo problematisch, dat we nog van geluk mochten spreken dat Rik en ik het allebei overleefden. De artsen…

Nadine (46) ‘Mijn burn-out bleek een zegen’ “Mijn partner kende ik al een hele tijd, voordat we in 2012 een relatie kregen. Ik woonde in de Randstad, hij in Zeeland, maar het reizen hadden we er graag voor over. In die tijd werkte ik bij de overheid, maar door een reorganisatie had ik veel stress en daardoor kreeg ik klachten. Ik sliep slecht, kon ineens heel emotioneel zijn en had last van hyperventilatie. Met deze klachten ging ik naar de huisarts, die stellig zei dat ik een burn-out had. Een burn-out? Nee, dat kon niet! Ik was van het doorgaan, de handdoek in de ring gooien was niets voor mij, een burn-out al helemaal niet. Maar het ging niet goed met me, dat kon ik niet ontkennen. Mijn vriend, die…

“Als ik nieuwe mensen leer kennen en ze vragen naar mijn achtergrond, vertel ik er altijd bij dat ik seksueel misbruikt ben door mijn oudste broer Patrick. Dat heeft mij gevormd. Wil je mij leren kennen, dan moetje dit weten. Ik doe er niet geheimzinnig over. Ook binnen mijn familie is er - weliswaar pas jaren later - openlijk over gesproken, nadat bleek dat ook mijn jongere broertje en zusjes slachtoffer waren. We zijn nu allang volwassen en ieder is-op z’n eigen manier met Patrick blijven omgaan. Dat wordt door de buitenwereld niet begrepen. Ik snap het onbegrip, maar ik weet ook waarom ik met hem omga zoals ik nu doe. Ik ben de middelste in een gezin van zeven. Zowel boven als onder mij heb ik een broer en…

“Mijn vader is overleden aan longkanker, toen ik tien was. Mijn moeder heeft hem tot het einde toe thuis verzorgd. Daar heb ik veel respect voor. Het betekende echter ook dat mijn zusje en ik de hele lijdensweg van mijn vader van dichtbij hebben meegekregen, van dag tot dag. Dat heeft enorm veel impact op me gehad. ik heb er angsten aan overgehouden en een verlate stressstoornis. Wat me het allermeest beangstigt, is de dood. Alleen al bij de gedachte eraan kan ik gaan hyperventileren. Toen mijn vriendin Imke een kleine twee jaar geleden op een ochtend onverwacht voor mijn deur stond, wist ik meteen dat er iets aan de hand moest zijn. We woonden op ruim een halfuur rijden van elkaar en kwamen nooit langs zonder van tevoren te…