Inhoudsopgave van Editie 6 - 2023 - Mijn Geheim Special

Wetkom Wat me van deze Special vooral is bijgebleven, zijn de woorden van Irene in haar pleidooi voor meer begrip voor de vaak jonge mensen die zichzelf beschadigen (pag. 46). Ze trekt het breder: ‘Ik zou willen dat er minder hard en veroordelend wordt gereageerd op mensen die het net even anders doen.’ Daarmee legt ze de vinger op een zere plek in de samenleving. We maken er ons allemaal weleens schuldig aan. Misschien is het een - ongelukkige - manier van omgaan met alles wat afwijkt van jouw waarden en normen, want dat is blijkbaar toch een beetje bedreigend? Of is het gemakzucht? Als je je oordeel klaar hebt, hoef je geen moeite meer te doen om je in te leven in de ander. Ik weet het niet. Ik…

“Kerstmis, wat moet ik ervan zeggen… Het feest begint al rond half november. Je wordt doodgegooid met kerstreclames. Cadeautjes hier en happy families daar. Want kerst is leuk. Kerst is gezelligheid. Kerst is familie. Leuk natuurlijk voor de mensen die een fijne familie hebben en zich op de feestdagen kunnen verheugen, maar voor de mensen die daar niet mee gezegend zijn, is het drama. Ook voor mij. Ik haat de feestdagen. Van november tot en met 31 december loop ik rond met baksteen in mijn buik. Zit de stress in mijn tenen. Om van de gevoelens van eenzaamheid maar te zwijgen. Die gaan zo diep! En waarom? Ik heb geen familie om de feestdagen mee te vieren. Als ik het zo hardop zeg, klinkt het vrij dramatisch. En misschien is…

Katharina ‘De vrolijkheid van Maria en haar ouders tilden mij op’ “Ik was zes, toen mijn vader ernstig ziek werd. Ik herinner me nog scherp dat hij op een ochtend opgewekt naar een ziekenhuisafspraak ging en die dag niet meer thuiskwam. Mijn moeders gezicht stond zorgelijk, maar ze vertelde ons niets. Zo ging dat in die tijd. Als kind wist je wanneer je geen vragen moest stellen. Stilletjes gingen we naar bed. Mijn zus en ik hielpen de kleintjes van twee en drie jaar. Het was de eerste van nog vele bedrituelen die mijn zus en ik samen zouden waarnemen. Na ongeveer een week kwam mijn vader thuis. Van de montere man die voor een routineonderzoekje vertrok, was niets meer over. Hij was in die korte tijd vermagerd en zag…

“Het is exact een jaar geleden dat ik tot stilstand werd gebracht door een heftige val van een roltrap. Negen hele maanden ben ik herstellende geweest van een zware hersenschudding. De zes grote littekens op mijn knieën zullen mij hier altijd aan blijven herinneren. Als ik eraan terugdenk, realiseer ik me hoeveel geluk ik heb gehad. Het had ook heel anders kunnen aflopen. Ik zie nu wel in dat die val nodig was om pas op de plaats te maken. De eerste weken kon ik niets door de hechtingen in mijn knieën. Licht, geluid, intense gesprekken of een grote mensenmassa kon mijn koppie niet verdragen. Het was de tijd waarin ik zag hoeveel druk ik op mezelf legde door sneller te willen gaan dan mijn lijf aankon. Je wordt hoe…

“Waarom is het zo lastig om met zelfbeschadiging om te gaan? Ik denk dat het veel te maken heeft met schaamte en de algemene normen over wat wel en niet normaal is. Kwetsbaarheid wordt vaak nog gezien als zwakte, als jezelf niet onder controle hebben. Afwijken van het perfecte plaatje. Als iemand zichzelf beschadigt, word je geconfronteerd met je eigen onmacht en het ongemak van een ander. Het is lastig om iemand pijn te zien lijden. De meeste mensen hebben toch een soort redderssyndroom in zich, waarbij ze het probleem graag even voor de ander willen oplossen. Maar dat kan niet bij zelfbeschadiging. Kort gezegd is zelfbeschadiging een manier om te ontladen, te ontspannen of te ontsnappen. Het geeft een bedding aan datgene wat er vanbinnen zit, soms heel diep…

relatie “Toen Dieter en ik na een huwelijk van twintig jaar uit elkaar gingen, was dat verdrietig, maar ook goed. We hielden nog wel van elkaar, maar leefden al jaren als broer en zus. En dat vonden we allebei niet genoeg. Bovendien liepen onze ambities nogal uiteen. Dieter was 47 en vond het prima om tot zijn pensioen als accountmanager te blijven werken, ik wilde juist de komende twintig jaar als zelfstandig theaterproducent nog flink gas geven. Naast ons werk runden we samen een B&B. Tien jaar geleden had Dieter de oude schuur achter onze woonboerderij eigenhandig omgebouwd tot twee knusse studio's. We hadden de taken goed verdeeld. Ik beheerde de agenda, maakte schoon en verzorgde het ontbijt. Dieter hield het erf netjes bij. De boerderij is mijn ouderlijk huis.…

Kort na de geboorte van haar zoontje Bob (4) hoort Judith Koning (46) dat ze een progressieve longziekte heeft. Van haar sportieve en avontuurlijke leven is niet veel over en aan de toekomst durft ze niet te denken. Maar ze is strijdbaar. Samen met Bob fietste ze 2050 kilometer door Nederland om herinneringen te maken én geld in te zamelen voor een diepgaander onderzoek van een veelbelovend geneesmiddel. “Vóór de geboorte van Bob reisde ik de hele wereld over. Ik had een tijdje in de bergen gewoond en gewerkt, was met niet meer dan mijn rugzak door Australië getrokken, had de Mount Everest beklommen en was mee geweest op een zeiltocht naar Antarctica. Geen avontuur was me te gek. Dat gunde ik mijn kind ook. Maar gedwongen door mijn slechte…

“Sander en ik ontmoetten elkaar, toen we allebei nog studeerden in Zwolle. Ik viel meteen voor zijn jongensachtige voorkomen. Hij genoot ervan om mensen een beetje te plagen, stond volop in het leven en was altijd vrolijk. Gevalletje ruwe bolster, blanke pit. Al snel kregen we wat. Hij woonde op een piepklein studentenkamertje van 10m2. Maar we hadden het er goed samen, dus trok ik bij hem in. Na een tijdje kregen we de kans om samen in Amsterdam te gaan wonen. Omdat Sander graag verder wilde in de tv-wereld, was de Randstad the place to be. En ik was klaar met de opleiding Journalistiek. Hij televisie en ik schrijven, het leek ons wel wat. We genoten met volle teugen van ons leven in Amsterdam. We hadden veel vrienden en…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Iris “Via de buitenspiegel zag ik ze nog zwaaien, zo'n twintig man, vrouw en kind sterk. Hier en daar werd een traantje weggepinkt. Ook de kinderen op de achterbank zaten, zoals elk jaar, te snikken dat ze niet terug naar Nederland wilden. We namen een stoffige bocht, gingen het eerste heuveltje over en toen was mijn schoonfamilie uit het zicht verdwenen. Maar het duurde nog tot we de snelweg opdraaiden, voordat ik echt vrijuit adem durfde te halen. Toen wist ik zeker dat we niet meer zouden omdraaien, wat we ook vergeten waren. We gingen naar huis. Het was alsof ik voor het eerst in zes weken weer lucht kreeg. Op dat moment…

“De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het interviewen van andere vrouwen met endometriose voor mijn boek dat in januari uitkomt. Mijn eigen ervaringen zijn de rode draad: de plotselinge pijnaanvallen waarmee het begon, mijn nacht bij de spoedeisende hulp, de vele onderzoeken, de kunstmatige overgang waarin ik kwam en alles erna. Verder staan er ook veel interviews en tips in, waarvoor ik met medisch specialisten én patiënten sprak. Endometriose heeft op elk lijf een andere impact en elke patiënt heeft een eigen verhaal. Ik vind het belangrijk dat te belichten. Zo spreek ik ook met de moeder van een goede vriendin, die jaren geleden vanwege haar endometriose is geopereerd. Mijn vriendin had er al eens vaker over verteld, zeker in de periode dat ik net mijn diagnose…

“Ik ontdekte zelf eigenlijk pas dat ik moeder wilde worden op het moment dat ik na de bevalling mijn eerste kind in mijn armen gedrukt kreeg. Ik was vooral zwanger geworden, omdat dat nu eenmaal van me verwacht werd door de mensen in mijn omgeving: mijn man, mijn familie, het dorp. De hele zwangerschap lang was ik bang geweest dat het oermoedergevoel bij mij zou uitblijven, maar het was er tot mijn opluchting meteen. Ik vond het moederschap zelfs zo leuk dat ik daarna zo snel mogelijk weer zwanger wilde raken. Helaas duurde het een paar jaar voordat dat lukte. Ik had daarna nog wel een derde kind gewild, maar dat was ons niet gegeven. Achteraf is het verlangen naar kleinkinderen misschien toen al ontkiemd. Maar ik was dolgelukkig met…

“Mijn hele leven lang wist ik al dat ik schrijver wilde worden. Als klein jongetje schreef ik al graag. Ik was een beetje teruggetrokken, stil kind en wist me op papier een stuk beter uit te drukken. Ik was er goed in, dus dan is het ook extra leuk om te doen. Mijn pleegouders waren niet zo enthousiast. Toen ik op mijn negende vol trots mijn eerste, zelfgeschreven gedicht aan hen liet zien, werd het weggewuifd met de vraag of ik niet liever iets anders kon gaan doen. Ze deden me op de padvinderij, ik mocht voetballen en ik zong in het knapenkoor. Dat vond ik ook leuk, maar het was geen schrijven. Het werd niet gezegd, maar het was voelbaar dat mijn ouders mijn schrijfsels maar niets vonden. Ik…

“Ik was 37 toen ik eindelijk voor het eerst zwanger was. Rob en ik woonden toen al jaren samen in mijn geboortestad Rotterdam, in een karaktervolle loft met uitzicht op de Maas. Bijzonder prijzig, maar als tweeverdieners konden we het betalen. Omdat het moederschap mijn grote droom was, hadden we echter afgesproken dat ik na de bevalling zou stoppen met werken. We moesten dus op zoek naar een nieuwe stek, die én goedkoper én kindvriendelijk moest zijn. ‘Toen ik over de drempel stapte, wist ik eigenlijk al dat ik me hier nooit thuis zou voelen’ Toen Rob me op zijn laptop een huis in ‘zijn’ Brabant liet zien, schrok ik. Hij bekende dat hij al langer speelde met het idee om terug te gaan naar zijn geboortestad. Niet voor zichzelf,…

In haar praktijk als levenspadbegeleider helpt Babet Bruns mensen met het ontwikkelen van inzicht en bewustzijn op levensgebieden waar zij zich belemmerd of onmachtig voelen. In haar visie is de mate van een gezond welzijn onlosmakelijk verbonden met de mate waarin iemand in staat is te leven vanuit zijn eigen kracht, vrij van verlangens en verwachtingen van anderen. In deze rubriek vertellen cliënten hun ervaringen. Deze keer: ‘Ik maakte dezelfde fout als mama’ “Ik ben vijftien jaar getrouwd met Luuk. We hebben twee dochters, Kelly van elf en Lisa van acht jaar. Ik was eigenlijk best trots op hoe Luuk en ik het samen deden met de kinderen, totdat mijn zusje Maaike daar met één opmerking een eind aan maakte. We dronken een keer ergens koffie en praatten wat over de…

“Wat het betekent om hoogsensitief en paranormaal te zijn? Ik ervaar prikkels intenser dan mensen die niet hoogsensitief en paranormaal zijn. Ik merk snel details op. Neem makkelijk ‘onuitgesproken’ energie waar. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld dat, als ik aan iemand vraag hoe het gaat en iemand antwoordt ‘goed’, ik aanvoel of het werkelijk goed gaat of dat die ander weliswaar ‘goed’ zegt, maar zich niet goed vóelt. En ik neem helder waar. Dit uit zich bij mij vooral in heldervoelen, helderzien en helderweten. Ook heb ik heldere dromen die voorspellend zijn. Zo droomde ik, nadat ik Mathijs in 2012 in real life had ontmoet tijdens een bijeenkomst die ik zelf had georganiseerd, dat ik hele gesprekken met hem voerde, waarin duidelijk werd dat het de bedoeling was dat we een…