“Een van de eerste dingen die mijn Turkse schoonmoeder deed, nadat ze haar verzameling koffers in mijn gang had geparkeerd, was een paar Boze Ogen ophangen in huis. Misschien had zij, net als ik, een gevoel van naderend onheil en was dit haar poging om dat af te wenden. De eerste koffer die ze uitpakte, zat vol met exotische kruiden, pistachenoten, zonnebloempitten, thee, koffie en allerlei raadselachtige keukenbenodigdheden. Terwijl ze enthousiast mijn keukenkastjes aan het herordenen was, probeerde ik de opkomende paniek te onderdrukken. Toen ze ook nog - ik verzin het niet - een tapijt, dat ze vacuüm gezogen helemaal uit Turkije had meegebracht, uitrolde in onze woonkamer, ben ik even op het balkon gaan staan. Drie maanden zou ze blijven. Hoe ging ik dát in vredesnaam overleven?
Vijf…
