Inhoudsopgave van Editie 4 - 2022 - Mijn Geheim Special

Mijn zus is ongeneeslijk ziek, ze heeft een zeer zeldzame vorm van longkanker. Een fout lot uit de loterij, verliezen in plaats van winnen. In het plaatselijke ziekenhuis was ze al na een halfjaar uitbehandeld, ze konden niks meer voor haar doen. Gelukkig in het Erasmus MC in Rotterdam wel. Er was net een medicijn ontwikkeld dat een remmende werking heeft op die woekerende en verwoestende cellen. Let wel, een remmende werking, geen genezende. De verwachting is dat de groei van de kankercellen zo’n anderhalf jaar tegengehouden kan worden. Dat betekent dat er op zeker moment een omslagpunt komt. Wanneer? Geen idee. En wat dan? Daar wil ik liever niet aan denken. Ook mijn zus leeft in reservetijd, net als Ingeborg van Beek (pagina 6). Ingeborg was pas 37, toen…

“Het is een beetje vreemd om erover te praten. Ik vind het toch een soort van uit de school klappen over iets wat mijn man aangaat. Aan de andere kant, het raakte mij net zo hard als hem. Harder misschien zelfs, omdat hij niet in inzag dat er iets niet in orde was en ik wel. Toch wil ik erover vertellen, misschien kan het andere stellen helpen. Edwin en ik hadden een goed huwelijk. We leerden elkaar jong kennen, werden halsoverkop verliefd en waren vanaf toen onafscheidelijk. Kinderen krijgen was niet een echte beslissing, het gebeurde gewoon en we waren dolgelukkig met onze drie jongens. Toen twee van de drie waren uitgevlogen, werd het een stuk rustiger in huis, bijna te rustig. Gelukkig was de jongste nog thuis, al was…

‘Eindelijk ben ik met mezelf getrouwd’ “De kiem voor mijn relaties is al in mijn vroege jeugd gelegd, denk ik. Ik voelde me door mijn moeder niet begrepen. Mijn vader was mijn held, maar hij was vaak afwezig en emotioneel moeilijk bereikbaar. Ik werkte hard om zijn liefde te winnen. En dat zie ik terug in mijn relaties. De mannen voor wie ik viel, waren ieder op hun manier ook onbereikbaar. Ik had er alles voor over om hun liefde te krijgen en dat had grote gevolgen voor mijn leven. Een leven dat begon in een rustige gemeente op de Veluwe, ik was de middelste tussen twee broers. Ik heb vaak moeten horen dat het met mijn komst gedaan was met de rust. Zo rustig en lief als mijn broer…

Roelien ‘Mijn dochter is mijn mooiste souvenir ooit’ ‘‘Zodra mijn dochter Barbara een kamer binnenkomt, begint de zon te schijnen. Nu denk je: dat zegt iedere moeder over haar kind. Maar Barbara’s verhaal maakt dat de zon echt onlosmakelijk met haar is verbonden. Ze is een product van zon, zee en liefde, tijdens een warme vakantie in Italië in 2013. Toen ontmoette ik Flavio tijdens een vakantie die verdrietig begon, maar vol geluk en vrolijkheid eindigde. En die tot op de dag van vandaag voortduurt in mijn leven, omdat ik er mijn prachtige dochter aan heb overgehouden. Zij is het mooiste souvenir dat ik ooit meebracht en een blijvende herinnering aan de helende werking van liefde. Ik begon die vakantie met een zwaar gemoed. Ik had mij net los geworsteld…

Bibliotheekmedewerkster Myriam (45) is sinds een half jaar ‘een kattenvrouwtje’. Ze wilde altijd al graag poezen, maar eerder kwam het er niet van. Samen met haar partner zorgt ze nu voor drie schattige, springerige kittens: Healthy, Joy en Bumpy. Nooit had ze last gehad van allergieën, dus keek ze raar op toen ze na een week kittens verzorgen een allergische (huid)reactie kreeg. Bultjes op haar armen, die al snel grotere bulten werden, een snotterende neus en rode, tranende ogen. Als ik Myriam zie, maakt ze een verdrietige indruk. Ze snift: ‘Sinds ik onze kittens in huis heb, zijn mijn ogen pijnlijk rood. Kleine adertjes zijn gesprongen. Ze voelen dik en droog aan. Ik gebruik van die druppeltjes om ze vochtig te houden. Dat helpt maar kort. De huisarts zegt dat…

Sylvia (50) is gescheiden, heeft twee volwassen kinderen en twee honden. Ze werkt parttime in een bouwmarkt en houdt van wandelen. Nu wordt het tijd voor speciale hulp Zo te lezen hebben jij en je man al alles zelf geprobeerd en het probleem steeds bij jullie zelf neergelegd. Nu denk ik dus dat het heel verstandig is om toch echt professionele hulp te gaan zoeken voor jullie dochter. Misschien kun je eerst eens naar de huisarts gaan om je verhaal daar te doen en om dan te overleggen wat vandaaruit dan de beste stap is voor haar. Ik denk zelf in de richting van een coach die gespecialiseerd is in faalangst. Succes met Imke en ik hoop dat er een mooie toekomst is voor jullie drie met veel minder stress…

In Nederland wonen ruim 1,5 miljoen mensen die doof of slechthorend zijn, de meeste vanaf latere leeftijd. De oorzaken variëren van genetische aanleg, lawaaischade, ouderdom, een tumor tot oorontstekingen. Ook de mate waarin mensen minder horen loopt sterk uiteen: van het niet goed kunnen horen en verstaan bij achtergrondlawaai tot je eigen stem niet kunnen horen. Veel soorten gehoorverlies zijn niet te genezen, maar vaak zijn slechthorenden geholpen met een gehoortoestel, al zal die het gehoorverlies nooit volledig compenseren. Met name in lawaaiige situaties en galmende ruimtes horen slechthorenden vaak minder dan goedhorenden, ook met gehoortoestel. Zeer ernstig slechthorenden komen in aanmerking voor een zogenaamd cochleair implantaat (CI), die onder de huid wordt geïmplanteerd. Daarmee worden de aangetaste delen in het oor omzeild. Bron: stichtinghoormij, rijksoverheid.nl NOS, gebarencentrum.nl en hoorzaken.nl…

‘Ik zie foto’s van mijn kleinzoontje, die om de nek hangt van zijn andere oma. Bij praktisch elk familie-uitje is zij betrokken, terwijl wij alleen maar de foto’s zien’ “Mijn twee dochters hebben allebei twee meiden. Ze zien elkaar zo vaak, bij elkaar thuis of hier bij opa en oma, dat ze haast meer zusjes zijn dan nichtjes. Qua leeftijd liggen ze allemaal dicht bij elkaar, dus hebben ze ook echt wat aan elkaar. Schatjes zijn het. De oudste is elf en de jongste is zes. We zien ze zeker een paar keer per week. Een dochter woont op loopafstand en om bij de ander te komen, kun je het nog wel af met de fiets. Heerlijke kleindochters zijn het, alle vier. Ik vergeet nooit de sensatie die ik voelde,…

‘‘Binnenkort ben ik jarig, ik word 46. Ouder worden heeft in mijn leven een heel nieuwe lading gekregen sinds ik op mijn 37e te horen kreeg dat ik nog maar kort zou leven. En nu ben ik straks opeens 46. Voor je het weet ben je 50, zei een vriendin van mij laatst. Het idee dat ik ook nog de 50 zou kunnen aantikken is heel bijzonder, want ik leef nu al negen jaar in reservetijd. Een manier om daarmee om te gaan is vooral veel lachen. ‘Vóór ik aan de botox moet, ben ik er niet meer’, zulke grappen. Maar tegelijk hoor ik ook mijn kinderen zeggen, dat ze wel willen dat ik zo’n omaatje word. Tot 2013 was er nog niets aan de hand. Ik had een fijne…

Ook mannen raken in de overgang, de andropauze of met een knipoog ook wel penopauze genoemd. Feitelijk klopt het woord ‘overgang’ niet. Bij een man zet de daling van het testosterongehalte namelijk al tussen het twintigste en dertigste levensjaar in. Omdat het zo geleidelijk gaat, past ook het lichaam zich geleidelijk hieraan aan, waardoor het lastig is om eventuele klachten door een (veel) te laag testosterongehalte te herkennen. Bovendien ervaart ongeveer ‘slechts’ twaalf procent tussen het 40ste en 70ste levensjaar klachten als gevolg van deze daling. Mannen kunnen medicatie krijgen als de klachten het dagelijks functioneren in de weg zitten. Het wordt niet direct voorgeschreven als er bijvoorbeeld alleen maar erectieproblemen zijn. Daar zijn andere oplossingen of pillen voor. Overgangsmedicatie wordt wel voorgeschreven als zich meerdere klachten tegelijk voor doen…

“Een koppel komt aan in mijn werkgebied. Als we elkaar ontmoeten, voel ik dat er een groot verhaal schuilgaat achter dit stel. Liefdevol en zorgzaam helpt de man zijn vrouw in de stoel, terwijl hij het zweet van haar gezicht veegt. Nadat ze beiden geïnstalleerd zijn, bied ik ze iets te drinken aan. Dit wordt beloond met een stralende glimlach van de vrouw, ook al heeft ze het zichtbaar zwaar. Ze vertelt me dat dit hun laatste vlucht is; ze is pas eind dertig maar terminaal ziek door uitgezaaide kanker. De chemokuren én een vervroegde overgang veroorzaken haar opvliegers. Het koppel wilde nog één keer op reis gaan, een afscheidsreis. Ik ben zo geraakt door dit verhaal, dat ik besluit er alles aan te doen om het voor allebei een…

Het is fijn - maar ook confronterend - om ook te lezen hoe anderen tegen dit opvoedingsprobleem aankijken. Het is wel duidelijk dat het lezerspanel het unaniem eens is over het inschakelen van hulp van buitenaf. Dat is ook precies wat we nu hebben besloten om te gaan doen. We hebben lang genoeg geprobeerd en aangemodderd. Maar ook het feit dat we er allebei anders in staan en tegenovergestelde plannen van aanpak hebben, is al reden genoeg om er een professional bij te halen. Het doet me ook goed om te horen dat haar lastige gedrag eigenlijk een manier voor onze dochter is om haar eigen grenzen te bewaken. Daardoor kan ik nu op een andere manier naar haar kijken en is er minder gedoe. Dat alleen is al fijn…

Om te kunnen verstaan, is spraakafzien voor veel slechthorenden cruciaal. Spraakafzien houdt in dat aan de mond, gezichtsuitdrukking en lichaamstaal ‘gezien’ wordt wat men zegt. Dit kan vaak slechts ten dele, omdat het mondbeeld bij sommige klanken hetzelfde is. Vaak gebruiken slechthorenden een combinatie van horen en spraakafzien. Slechthorenden en hun (directe) omgeving gebruiken soms Nederlands met Gebaren: gesproken Nederlands, waarbij de belangrijkste woorden ondersteund worden met gebaren. Doven gebruiken doorgaans gebarentaal, die verschilt per land. Wanneer je slechter gaat horen of ontdekt dat je kind slecht hoort, komt er veel op je af. Audiologische centra bieden ondersteuning bij de keuze en het verzekerd krijgen van hulpmiddelen, cursussen spraakafzien en hulp en tips bij de communicatie - zowel aan de slechthorende zelf als aan de directe omgeving. Bron: stichtinghoormij, rijksoverheid.nl…

‘Door mijn dochters problemen begreep ik ook die van mij’ “In m’n jeugd heb ik veel meegemaakt. Zo ben ik als meisje van zes op een camping aangerand. Een man sprak me aan terwijl ik op weg was naar de speeltuin. Ik had hem al vaker gezien. Hij leek op iemand die ik kende van de tv, een grote kindervriend, dus toen hij me een snoepje aanbood, ging ik zonder aarzelen met hem mee. Hoe kon ik weten dat hij nare dingen van plan was? Ik bevroor en hij deed wat hij wilde doen. Ik zie de beelden nog zo voor me… Nadat hij klaar was, wees hij me de weg naar de speeltuin. Hij zei nog dat hij wist op welke campingplaats ik stond. Het klonk dreigend, ik vond…

“Ik had het Stef meteen op onze eerste of tweede date moeten vertellen. Hoe serieuzer het tussen ons wordt, hoe hoger de drempel om de waarheid alsnog op tafel te gooien. Tegelijkertijd wordt het óók steeds moeilijker om die te blijven verzwijgen. Want als Stef en ik samen echt een toekomst willen gaan opbouwen, wordt mijn probleem ook zíjn probleem… Ik werkte al sinds mijn studententijd in een hip kledingwinkeltje in het centrum van de stad, toen ik zo’n zeven jaar geleden de mogelijkheid kreeg om de zaak over te nemen van de eigenaresse. Ik zag het echt als een kans om nog iets te maken van mijn leven. Ik was toen 27, maar had nog niks bereikt en niet eens mijn hbo-studie afgemaakt. Het ondernemerschap leek een uitkomst. ‘Rekeningen…

Babet weet mensen meer inzicht te geven in zichzelf en hun leven “Ik heb vaak hoofdpijn, als kind was ik er al gevoelig voor, maar het is met de jaren wel erger geworden. Ik ben 36 jaar, heb een fulltime baan en samen met mijn man twee kleine kinderen. Hartstikke leuk allemaal, maar superdruk. Het laatste wat je dan wilt is hoofdpijn. Tot voor kort had ik daar een simpele oplossing voor: paracetamol. Zodra de hoofdpijn opkwam, nam ik een pijnstiller en was het over. Ideaal. Ik had overal wel een doosje liggen. Op kantoor ben ik ‘de huisapotheker’. Als iemand klachten heeft, komt hij bij mij voor een paracetamolletje. Ik krijg er eigenlijk nooit commentaar op, behalve van mijn beste vriendin Petra. Zij ergert zich vreselijk aan het gemak…

“Als kind groeide ik op bij een vader en moeder die erg open-minded waren. Spiritualiteit was binnen ons gezin geen vreemd gebied; in onze familie zaten nu eenmaal mensen die werkten met tarotkaarten en die magnetiseerden. Mijn moeder kon chakra’s lezen en deed aan voetreflextherapie. Mijn vader was helderziend, maar hij deed hier verder niets mee, hij vond dat paranormale toch wel een eng gebied. Ik merkte dat ik als kind ook dingen kon waarnemen, die anderen niet zagen. Als ik op de televisie een film zag over indianen waarin een tipi-tent werd gebouwd, zei ik spontaan: ‘Het klopt niet hoe ze die tipi gebouwd hebben. Die opening of die vuurplaats hoort daar helemaal niet te zitten.’ Op de een of andere manier wist ik me – tot in detail…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Mascha “Pieter en ik zaten hand in hand op de voorste rij plastic stoeltjes in de aula van de basisschool. Op het geïmproviseerde podium stonden 25 stralende kleuters uitgelaten te zingen en te dansen op de muziek van K3. Superschattig en aandoenlijk. Alle ouders om ons heen zaten lachend mee te klappen. Maar mijn hart brak in duizend stukjes. Want er was één kindje dat níét op het podium stond. Dat stond er snikkend naast, met hangend hoofdje, een wit gezicht met rode wangen, helemaal trillend van de spanning. Dat kindje was onze Imke. Bijna ononderbroken keek onze zevenjarige dochter me aan. Ik zag aan haar betraande gezicht dat het haar al haar…

“Ik heb nooit veel of ongezond gegeten. Echt niet. Toch is dat het eerste waar mensen aan denken als ze een dik iemand zien. Ik heb in mijn leven veel artsen en diëtisten gezien, maar niemand heeft me ooit kunnen vertellen waarom ik te zwaar was. Maar het kwam dus in ieder geval níét door wat ik in mijn mond stopte. Zwaarlijvigheid zat wel in mijn familie van vaderskant. Mijn moeder was echter slank - dat is ze op haar 72e nog steeds - en zij vond het verschrikkelijk dat ik, haar dochter, te zwaar was en dat daar schijnbaar niks aan te doen viel. Alle diëten ten spijt. Achteraf twijfel ik niet aan haar goede bedoelingen, maar destijds had ik vaak het gevoel dat mijn moeder zich schaamde voor…