Inhoudsopgave van Editie 3 - 2022 - Mijn Geheim Special

In deze Special, met 11 aangrijpende en inspirerende interviews, gaan drie vrouwen op datingpad. Ze vertellen over de belangrijkste date van hun leven (pagina 25). Het zijn heerlijke, feelgood verhalen, waar je hopelijk net zo van geniet als ik. Zelf heb ik slechts één keer in mijn leven een blind date gehad. Dat was kort na de breuk met mijn grote liefde. In mijn geval was het eerder een blind panic. Drie jaar daarvoor had ik mijn man verlaten voor een vrouw. Of ik nu lesbisch was, vroeg mijn zoon. Geen idee. Ik had mijn zielenmaatje gevonden en dat was een vrouw. Ik heb verder niet meer over zijn vraag nagedacht. Het was zoals het was en het was goed. Tot de breuk. Behalve verdriet drong zich de vraag aan…

“Gert zag ik voor het eerst in de discotheek, waar ik met mijn vriendinnen wekelijks te vinden was. Hij stond midden op de dansvloer en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. ‘Dat is ‘m!’ riep ik naar mijn vriendinnen. Hij kreeg al gauw door dat wij stonden te giebelen om hem. Hij was een goed uitziende, gespierde kerel die bij veel vrouwen in de smaak viel. Ook dat had ik al opgemerkt. Des te meer zelfvertrouwen kreeg ik, toen hij later op me afstapte. Het klikte en we wisselden telefoonnummers uit. Nog geen week later spraken we af. Het was onwijs gezellig en de vlinders dansten in mijn buik. Dat was wederzijds. Gert deed er alles aan om er een geslaagde avond van te maken. Later bracht hij…

Ik word gebeld door een vriendin, zet mijn mobiel op de speaker en loop – zoekend – mijn woonkamer door. Tijdens ons gesprek stel ik mezelf in gedachten één vraag: waar is dat ding? Als ik hem maar niet kwijt ben! Mijn vriendin merkt dat ik er niet helemaal bij ben. ‘Wen, wat ben je aan het doen? Je klinkt zo afwezig.’ En dan mensen, valt bij mij het kwartje. Met het schaamrood op de kaken antwoord ik: ‘O, wat erg! Wat ik nu aan het doen ben, durf ik gewoon niet te zeggen. Ik zoek mijn mobiel, terwijl ik met jou aan het bellen ben! Hoe is het mogelijk?’ Een warrig geheugen tot geheugenverlies is een hot topic onder mijn vriendinnen. Zeker nu zij met overgangsklachten kampen. Het is…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Ineke “Sommige momenten vergeet je als moeder van je leven niet meer. Het was een vrijdagavond, ruim tweeënhalf jaar geleden. Het liep tegen elven. Ellis, toen net zeventien jaar, was met een vriendin naar de late film en zou rond middernacht thuiskomen. Althans, dat had ze me verteld. Ik stond net op om nog een kop thee te zetten, toen ik zag dat er een politieauto onze oprit opdraaide. Ik dacht dat mijn hart stopte. Ellis keek me niet aan, terwijl de agenten kort en bondig verslag deden van wat er gebeurd was. Ze hadden na een melding mijn dochter bij het spoor aangetroffen en ze bleek zichzelf te hebben verwond. De wond…

Geslacht en gender zijn twee verschillende dingen. Het geslacht van een baby wordt direct na de geboorte bepaald op basis van lichamelijke kenmerken. Genderidentiteit heeft te maken met hoe je jezelf voelt. Meestal is de genderidentiteit hetzelfde als het geslacht, maar het kan ook zijn dat een kind het lichaam heeft van een jongen of meisje, maar zich geen jongen of meisje voelt. Kinderen bij wie dit zo is, geven dit soms al heel jong aan. Het algemene advies aan ouders is om de ontwikkelingspaden van je kind zo veel en zo lang mogelijk open te houden. Meestal blijkt het begin van de puberteit een essentiële fase te zijn. Blijft het kind zich nog steeds niet thuis voelen in zijn lichaam, is de kans groot dat deze gevoelens niet meer…

“Zoals een lach en een traan heel dicht bij elkaar liggen, zo is dit ook met het leven en sterven. We zijn als mens maar kwetsbare wezens. Ook al voelen we ons heel wat en denken we de wereld aan te kunnen: het kan zómaar anders zijn. Dan bestaat er geen morgen meer. Als uitvaartleider maak ik van dichtbij mee hoeveel impact dit heeft op nabestaanden. Niet zelden komt een overlijden onverwacht en dan blijf je met lege handen achter. Maar ook wanneer een afscheid te verwachten viel, is de realiteit vaak keihard en moeilijk te aanvaarden. In de week naar de uitvaart toe ontstaan er vaak zinvolle gesprekken. Tijdens het regelen van de uitvaart, maar ook terloops aan de keukentafel als ik even langskom om lopende zaken te bespreken.…

Een van de mooiste gebeurtenissen in het leven zou het krijgen van een kindje kunnen zijn. Maar een psychose na de bevalling verandert alles. Het contact met de werkelijkheid is weg. Psychisch ben je totaal ontregeld. Dit heet een postpartum psychose of kraambedpsychose. Een kraambedpsychose begint meestal in de eerste twee weken na de bevalling. De kersverse moeder wordt steeds actiever, ze gedraagt zich opgejaagd en opgewonden, of juist heel afwezig. Ze is achterdochtig, heeft waandenkbeelden, is angstig en slaapt slecht. Ze heeft moeite met het indelen van de dag, ze heeft concentratieproblemen en voelt zich lusteloos. Dingen zien, horen en ruiken die een ander niet ziet, hoort en ruikt is ook typisch voor een psychose. Vrouwen met een kraambedpsychose kunnen aan zelfmoord gaan denken of de baby iets willen…

‘Tijdens mijn deeltijdbehandeling in de eetstoornis-kliniek werd ik door de arts op het matje geroepen. Terwijl ik volhield dat het best aardig met me ging, lieten de grote tekorten in mijn bloed wel degelijk wat anders zien. Net als mijn gewichtsafname. ‘U bent uzelf helemaal aan het kapot maken,’ kreeg ik te horen. ‘U heeft geen greintje ziektebesef. Het gewicht is nu zo ver gedaald, dat een behandeling hier niet meer mogelijk is.’ Daar voegde hij doodleuk aan toe, dat ik me moest laten opnemen. Natuurlijk wilde ik daar niks van weten. Ik had al zoveellange opnames achter de rug, dat wilde en kón ik niet meer. Maar zijn dwingende advies in de wind slaan, zou betekenen dat ik onder dwang opgenomen zou worden. Onder dwang? Dat zouden we nog…

‘Eindelijk kreeg ik toch mijn Spoorloos-momentje’ “Opa en oma hebben mij en mijn oudere broer opgevoed. Mijn moeder was er in mijn jeugd niet vaak en mijn vader is nooit in beeld geweest. Soms was mijn moeder thuis, maar ze kon ook zomaar ineens weer vertrokken zijn. Opa en oma hebben heel wat met haar meegemaakt. Ze was veertien, toen ze voor de eerste keer van huis wegliep. Er leek niet echt een aanleiding te zijn voor haar vertrek, ze wilde gewoon het avontuur opzoeken, de wijde wereld in. Opa heeft haar toen uiteindelijk in Amsterdam op moeten halen, maar vertrekken en terugkomen werd een vast patroon van mijn moeder. In 1967 raakte ze zwanger en bleef een tijdje thuis om te kunnen bevallen. Mijn broer werd geboren en een…

“Toen Emma drie jaar was, vroeg ze voor de eerste keer aan me wanneer ze een piemeltje zou krijgen. Ik moest er eigenlijk wel om lachen, ik dacht dat dit een fase in haar leven was. Ze was al nooit een meisje-meisje dat met poppen speelde, maar heel eerlijk, dat was ik vroeger ook niet. Daar komt nog bij dat we op een boerenerf woonden met veel grond. Dus onze kinderen speelden meestal buiten. Emma was dan altijd heerlijk aan het ravotten op het erf, samen met haar jongere broertje. De vraag wanneer ze een jongetje zou worden, heeft ze nog wel een paar keer gesteld, maar die verdween gaandeweg naar de achtergrond. Het viel ons niet eens zo op dat ze geen typische meidendingen deed. En aan het feit…

“Het was een triest afscheid. Jos liet niemand na. Alles bij elkaar was er nog geen twintig man. Een paar grijze mensen uit het dorp, wat buren van omliggende boerderijen. Ik was er. En Geert was er, ondanks alles, ook. Dat vond ik heel fatsoenlijk van hem. Met hem heb ik achteraf nog een kop koffie gedronken. Maar over Jos hebben we het zelfs toen niet gehad. Niemand die tijdens de dienst een woordje sprak. Ik ook niet. Wat moest ik zeggen? Wat ik had moeten zeggen, had ik moeten zeggen voordat hij was overleden. Nu had het geen zin meer. Eigenlijk drong het pas op de begrafenis goed tot me door. Wat zonde. Waarom was het toch zo gelopen? Had het nou écht niet anders gekund? Stel dat ik…

“Mijn man François en ik hebben drie kinderen: onze tweelingjongens Noël en Sem van tien en ons late cadeautje Sanne van nu ruim een jaar. François werkt als consultant in de energiesector en zit daarvoor regelmatig voor langere tijd in het buitenland. Ons leven is daarop ingericht. Ik ben zelf gestopt met werken en in de tijd dat François weg is, run ik ons gezin in mijn eentje. Als hij lang van huis is en het is vakantie, gaan we vaak een weekje bij hem op bezoek. Ik hou zelf van reizen en we vinden het belangrijk dat de kinderen ook in aanraking komen met andere culturen. Afgelopen zomer zat François voor een project twee maanden in Jordanië. Net in de tijd dat de corona-regels wat soepeler waren, dus besloten…

Rajani Ott-Schilder (44) kwam als peuter vanuit India terecht bij een liefdevol, Volendams gezin. Ondanks haar warme thuis heeft ze zich vaak anders dan anderen gevoeld, meer een buitenstaander. Dat, plus een paar pittige ervaringen, heeft haar gevormd tot wie ze nu is. Met haar voorleesboek ‘Ik ben bijzonder’ wil ze nu kinderen ook meer zelfvertrouwen geven. ‘Eindelijk kan ik mezelf zijn’ “Als baby ben ik vlak na mijn geboorte in Calcutta te vondeling gelegd. Een vrouw ontfermde zich over mij en bracht me naar een weeshuis. Misschien heeft ze me midden in de nacht gevonden, want mijn naam Rajani betekent nacht. Wie ze is geweest, weet ik niet. Ik weet ook niet of 18 oktober mijn échte geboortedag is, al staat dat wel op mijn adoptie-papieren. Toen ik ruim…

Babet weet mensen meer inzicht te geven in zichzelf en hun leven “Al een paar maanden lag ik iedere avond urenlang te woelen voor ik in slaap viel. Slaapproblemen waren nieuw voor mij en ik had geen idee wat ik eraan kon doen. Ik stond ‘s morgens moe op en zag er ‘s avonds tegenop om naar bed te gaan. Heel vervelend, ik ben zzp’er en ik moet fit zijn om iedere dag succesvol te kunnen leveren. De huisarts kon niet meer voor me doen dan slaapmedicatie voorschrijven en dat gebruik ik liever niet. Ik ben bij mezelf nagegaan wat de oorzaak kan zijn, maar er is in de afgelopen periode niets bijzonders gebeurd. Ik heb geen zorgen, mijn zaak loopt goed en ik zit lekker in mijn vel, behalve…

Zo rond drie á vier jaar beseffen kinderen dat ze een jongen of meisje zijn. De meeste meisjes gaan zich dan meisjesachtig gedragen en de meeste jongens jongensachtig. Dat zie je bijvoorbeeld terug in kledingvoorkeur, spelkeuze en vriendschappen. Het kan ook gebeuren dat jongens zich meer als meisjes gaan gedragen of andersom. Dit zegt niets over de seksuele geaardheid van je kind of over het gevoel dat het liever een ander geslacht zou willen hebben. Dit past allemaal bij een normale ontwikkeling. Het is voor een goede ontwikkeling belangrijk dat het kind zich mag uiten op de manier die bij het kind past. Ook als dit een andere manier is dan die van leeftijdsgenoten. Bron: www.opvoeden.nl…

“Ik ben opgegroeid in een redelijk klassiek gezin met drie meiden, waarvan ik de middelste ben. Ik was de meest ondernemende, wat nogal eens tot zorgen leidde bij mijn ouders. Zij kozen zelf liever voor veiligheid en zagen mij al jong de wereld ontdekken. Op mijn veertiende zette ik een bijbaan op poten als muziekjuf en na de havo zwaaiden ze me uit, toen ik naar Zwolle ging om de theateropleiding te volgen aan ArtEZ, de hogeschool voor de kunsten. Ik genoot van de studie en ben daarna aan het werk gegaan als docent drama en als regisseuse van een jongerentheatervoorstelling. Het was een mooie tijd, maar het werk in het onderwijs vond ik heel intensief. Na een jaar of acht hield ik het voor gezien. Ik wilde kijken welke…

“In de nacht van 13 januari 2021 besloot Evi dat het tijd was voor haar geboorte. Ons kleine ukkie wilde uit mijn buik. Eigenlijk zou ik thuis bevallen, maar later is besloten dat een ziekenhuisbevalling beter was. Ik had met twintig weken al weeën gekregen en wat vruchtwater verloren. Op aanraden van de verloskundige ben ik gestopt met werken om een vroeggeboorte te voorkomen. Gelukkig was de rest van de zwangerschap verder zonder problemen verlopen, ik maakte me ook geen zorgen meer. We kregen regelmatig een echo en iedere echo bracht ons dichter bij ons kindje. We konden niet wachten tot onze dochter er zou zijn. Eenmaal in het ziekenhuis draaide het uit op een heel heftige bevalling. De weeën kwamen drie uur lang onafgebroken, zonder ook maar een tel…