Margriet Bookazine Editie 6 - 2021

Toen ik op de middelbare school zat, midden jaren tachtig, was Sylvia Kristel onze grootste filmster. Zij was een diva, een vedette, die de roddelbladen vulde. Voor mij was zij een icoon van vrouwelijkheid, verleiding, zinnelijkheid. Het waren uitingsvormen waar ik zelf ook mee speelde, oefende en experimenteerde, thuis voor de spiegel. Ik was bezig vrouw te worden. Eind jaren negentig studeerde ik af en ging als journalist en columnist werken voor bladen als Elle en Viva. Ik schreef vurige stukken over de rivaliteit tussen vrouwen. Kutnijd, noemde ik dat. Het fenomeen dat iedere vrouw die boven het maaiveld uitsteekt omdat ze mooier, slimmer of flamboyanter is dan de rest, een kopje kleiner gemaakt moet worden. Terug in de krabbenmand. Ook toen hield ik Sylvia in de gaten. Het viel…

‘Dáág, je spreekt met Sylvia Kristel.’ Pim de la Parra, eigenaar van productiemaatschappij $corpio Films, houdt de telefoon aan zijn oor. ‘Sylvia Kristel! Je naam klinkt goed voor een film,’ zegt hij enthousiast. ‘Dat vind ik nou ook. Waarom doe je er niets aan?’ ‘Waaraan?’ ‘Aan mijn naam. En aan mij! Waarom bel je me niet?’¹ Het is mei 1972, het is zonnig en warm, en de iepen langs de Keizersgracht waar het kantoor van $corpio Films-huist op de derde verdieping van nummer 230, beginnen al flink uit te lopen. De la Parra en mede-eigenaar Wim Verstappen zijn op dat moment de meest productieve filmmakers van het land. De meest eigenzinnige ook. Een jaar eerder hebben ze met hun film Blue Movie een flinke klapper gemaakt. De la Parra…

Bij tante Ali thuis aan de Eikbosserweg 102 in Hilversum, staat een grote ouderwetse kaptafel met een spiegel; zo’n drieluik waarin je jezelf van alle kanten kunt zien. De tienjarge Sylvia houdt ervan zichzelf erin te bekijken. Elke keer als ze bij tante Ali op bezoek is, neemt ze plaats op het kleine houten bankje voor de spiegel, zet de zijpanelen in de juiste hoek en kijkt. Langzaam laat ze haar blik glijden over alle details van haar gezicht. Haar lichtgroene ogen, de sproetjes op haar voorhoofd en rond haar neus, de mondhoeken die omhoog krullen. Ze draait haar hoofd naar links en naar rechts, tilt het op, waarbij haar ogen haar gezicht blijven vangen, en kijkt weer naar voren. En dat kan ze uren zo volhouden. Sylvia komt graag…

‘Waar moet ik heen met mijn bagage?’ Sylvia kijkt de zusters van het Heilig Hart bij de ontvangstpoort van internaat Koningshof vragend aan. Dan kijkt ze in het rond, alsof ze een bellboy verwacht die gehaast aan komt lopen om haar koffers in ontvangst te nemen. Dat soort stadse fratsen wordt op het internaat direct de kop ingedrukt. De meisjes, veelal dochters van rijke katholieke ondernemers uit de omgeving, slepen onder het toeziend oog van de in habijt, kap en sluier geklede zusters zelf hun spullen naar boven. Op de eerste verdieping bevinden zich de slaapkamers. De lange gang ligt in een carré rondom de binnentuin van het klooster, met aan weerszijden de kamers van de leerlingen. De kamers zijn aangeduid met een letter en een cijfer, die meteen ook…

Sylvia weet zeker beter dan haar klasgenoten wat er in de wereld te koop is, maar niets bereidt haar voor op wat ze na de mulo voor haar kiezen zal krijgen. Ze is pas vijftien als ze haar eindexamen haalt en weer terugkeert in het hotel. Na de zomervakantie zal ze aan de havo gaan beginnen op de Rehoboth-kweekschool in Utrecht, een topschool speciaal bedoeld voor meisjes van de mulo die naar de kweekschool willen; de voorloper van de Pabo. Maar eerst gaat het gezin op vakantie. Een unicum. Door de drukke werkzaamheden in het hotel gaan ze anders nooit; hooguit eens een dag naar Rockanje, wat al voelt als het buitenland. Er is een vakantiehuisje in Egmond aan Zee gehuurd, voor vier weken. Soms moet John terug naar Utrecht.…

Sylvia kan langskomen bij De la Parra wat ze wil, maar hij heeft niet meteen een rol voor haar. Terwijl hij er een voor haar schrijft in het script voor de film waar hij al mee bezig is, Frank & Eva, maakt Sylvia op zijn aanraden een afspraak bij modellenbureau Modelplanning (later Corine’s Agency) van voormalig model en Miss World Corine Rottschäfer, op de Prinsengracht. Als model kan ze alvast camera-ervaring opdoen en vertrouwd raken met beeld, licht en make-up. Sylvia maakt Rottschäfer van meet af aan duidelijk dat ze hier met maar één doel is. Ze wil een beroemd actrice worden. Dat modellenwerk doet ze er even bij om de tijd te doden. Corine Rottschäfer: ‘Wij moesten daar op kantoor enorm om lachen, maar ze was bloedserieus. Ze had…