Libelle Editie 54/55 - 2022

Het is alweer lang geleden, toen het nog doodnormaal was om elke winter op natuurijs te schaatsen. Op Eerste Kerstdag miezerde het en ijzelde het daarna zo hard dat heel Nederland ’s avonds in een grote ijsbaan veranderde. Dus no way dat onze gasten – het merendeel mijn familie – nog naar huis konden rijden. Levensgevaarlijk. Het werd een onverwachte logeerpartij met veel improvisatie. Mijn broer met zijn vriendin op de bank, er werden luchtbedden opgepompt en matrassen onder bedden vandaan getrokken. Gelukkig waren de kinderen nog klein, dus de hele bups kon bij elkaar in één groot bed. Het voegde eigenlijk als vanzelf. Kennelijk is de kerstgedachte heel geschikt voor dit soort situaties. Ook het kerstontbijt de volgende ochtend was improviseren, maar met een flinke doos eieren is van…

Rijkdom Ik kijk uit naar de kerstdagen, omdat de sfeer zo mooi is. Iedereen is wat liever en attenter voor elkaar, er zijn overal lichtjes. Maar het mooiste: dat we met z’n allen bij elkaar zijn, de kinderen en kleinkinderen op visite. En als toetje op al dat moois onze geëmigreerde zoon uit Dubai erbij. Allemaal rond de boom en het geluk spat eraf. Meestal word ik spontaan emotioneel en stiekem moet ik dan een traantje laten om zo veel geluk en de rijkdom van familie. Helma de Jong SPROOKJESACHTIG In 2007 was ik erg ziek en ging ik een jaar lang ziekenhuis in en uit. Op de dag dat ik gezond werd verklaard, overleed mijn oma. Niet lang daarna was het kerst. Ik werd om zes uur ’s ochtends…

ZATERDAG Zaterdag is de dag van de weekendkranten. We lezen er twee, op zaterdag de nieuwskaternen, op zondag neem ik meestal uitgebreid de tijd voor de bijlagen. Soms heb ik gewoon medelijden met de bezorger, als ik de enorme stapel papier van de mat oppak. Je zal er maar mee moeten sjouwen. Ik hou ervan om de krant aan de tafel te lezen. Met een kop koffie na het ontbijt of een glas wijn op zondagmiddag. Het geritsel als ik een bladzijde omsla, de geur van het papier, heerlijk, ik ben echt een krantenmens. Ik lees elke letter van mijn lievelingsjournalisten. Tegelijk maken de dingen waarover ze schrijven me af en toe ook somber, zoals oorlogen niet eens zo gek ver van ons vandaan, en de alsmaar stijgende energieprijzen. Ik…

FEESTJE voor fijnproevers TWINKLE, twinkle OPEN de poorten! KERST kransje UITPAKKEN met glitters…

Voor het eerst sinds tijden vieren we dit jaar kerst bij ons thuis. Niet dat we het eerder niet wilden, maar mijn vader heeft een mooie plek vlak bij het strand, en andere jaren gingen we nog weleens naar het buitenland. Dit jaar echter speelt Róman in de musical Charlie and the Chocolate Factory. Hartstikke leuk, behalve dan dat we in de eerste kerstweek maar liefst drie keer naar Groningen op en neer moeten, te beginnen op kerstavond. Ach ja, je moet er wat voor overhebben als je kind het artistieke pad op gaat. Róman en ik blijven die vierentwintigste meteen slapen in het Hoge Noorden. Verlekkerd vroeg hij: “Gaan we dan McDonald’s eten?” Ik zei ja. Omdat mijn kind alles van ‘De Mekkie’ een delicatesse vindt. Bovendien zijn we…

INTERVIEW “Mijn hondje is mijn medicijn, sinds haar komst ging het bergopwaarts” Het heeft iets vervreemdends. We zitten in de lege studio van Koffietijd. Nog geen uur geleden werd hier een uitzending opgenomen, je kunt het eten dat kok London Loy heeft bereid nog ruiken. We zitten hier omdat het in de studio lekker warm is, in tegenstelling tot in de rest van het gebouw. “De verwarming laag is het nieuwe normaal”, verzucht Loretta Schrijver. Hoe was de uitzending vandaag? “Heel goed!” Hond Zorra krijgt een hondenkoekje en gaat opgekruld tegen haar baasje aan liggen. “Op papier leek het een beetje saai te worden. Dat lag niet aan de gasten, maar aan de samenhang. Maar in de studio met Quinty begint het dan toch te leven. We laten dingen weg,…