Vrijdag
Oud en Nieuw is voorbij. Jaap en Anja zijn terug naar Spanje. Han slaapt doordeweeks weer in zijn eigen flat. De etalage van het winkeltje is weer normaal. Alles is zoals het meestal is, maar wennen is het wel, na al die vrolijkheid en feestelijkheden. Wat me het meest bijstaat van Oudejaarsavond is wat Lonneke zei. Ze zat naast me, een doorgesneden oliebol op een schoteltje, wat poedersuiker rond haar mond. “Ik wou dat mama erbij was”, zei ze, terwijl ze om zich heen keek. “Ja,” zei ik, “dat zou heerlijk zijn, als jouw mama erbij was geweest. Denk je vaak aan haar?” Ze dacht even na. “Niet meer de hele dag, zoals in het begin. En ik moet ook niet meer huilen als ik in bed lig. Soms…