Inhoudsopgave van Editie 9 - 2023 - Libelle Bookazine

‘Ik zit in het wc-papier.’ Dat is het flauwe antwoord dat ik al drieëntwintig jaar geef als iemand vraagt wat ik doe voor de kost. Zo lang werk ik namelijk al bij een groothandel in wc- en schoonmaakartikelen. Zesendertig uur per week. Maandag tot en met donderdag van 8.00 uur tot 17.45 uur met tussen de middag drie kwartier pauze. Daarvan besteed ik twintig minuten aan het opeten van mijn boterhammen en mijn appel en daarna maak ik een wandelingetje van twintig minuten over het bedrijventerrein van Breukelen. Halverwege trakteer ik mezelf, bij wijze van toetje, op een kalfskroket bij snackkar Friet van Piet. Piet zelf is al jaren dood. Hij heeft op een kwade dag een hartaanval gekregen en is voorover in zijn vitrine gevallen, tussen de huzarenslaatjes en…

‘Over de doden niets dan goeds’ wordt vaak een beetje overdreven, vind ik. In korte tijd zijn Johan Cruijff, David Bowie, Prince en Muhammad Ali overleden, wat vier keer tot een zo-goed-alsheiligverklaring heeft geleid. Ik heb er echt op gelet, maar heb bijna geen enkel puntje van kritiek kunnen ontdekken in de eindeloze rij krantenartikelen en tv-programma’s die aan de dode beroemdheden gewijd waren. Wel doken er iedere keer grote zwermen zelfbenoemde vrienden op om de doden te bewieroken en te vertellen hoe ze bij leven persoonlijk tegen hun helden aangeschurkt hadden. Niemand die zei dat Cruijff, behalve een fantastische voetballer, ook een heel eigenwijs en zelfingenomen mannetje was. Of dat Ali toch vooral ook heel dom was geweest om zichzelf tot parkinsonpatiënt te laten slaan door veel te lang…

Ik krijg de laatste tijd via de mail steeds vaker ongevraagd reclames voor trapliften, scootmobielen en incontinentieluiers. Ergens maakt een speciaal geprogrammeerde computer uit mijn internetgebruik op dat het verval al aardig is ingezet. Er zitten trouwens ook regelmatig aanbiedingen voor begrafenisverzekeringen tussen. ‘Ze’ weten blijkbaar niet dat Afra alles al heeft verzekerd wat er te verzekeren valt. Zo hebben we voor onze wandelvakanties door Drenthe en omstreken een doorlopende reisverzekering. Voor als we onder een hunebed komen. Een vriendin van Afra declareerde vorig jaar een op de camping gestolen telefoon maar kreeg die niet vergoed omdat ze, volgens de verzekeringsmaatschappij, in haar trekkerstentje een kluis had moeten hebben om haar Nokia in op te bergen. Toen heeft Afra even overwogen de reisverzekering op te zeggen, maar er zaten volgens…

In de auto heb ik tijd om na te denken. Bijvoorbeeld over zelfmoord. Nee, ik heb zelf geen ambities in die richting. Maar mijn gedachten gaan uit naar mensen die het helemaal hebben gemaakt maar niettemin besluiten dat het leven niet meer genoeg te bieden heeft. Joost Zwagerman, Antonie Kamerling, die Duitse topkeeper, er zijn vast nog meer voorbeelden. Adoratie, geld, gezondheid, mooie vrouwen, zo op het oog meer dan genoeg redenen om oud te willen worden, maar toch trok de dood harder. Ergens in hun hoofden zaten een paar neurotransmittertjes die de weg kwijtraakten en ervoor zorgden dat ze doodongelukkig waren in plaats van blij en tevreden, hoe hard ze ook hun best deden. Domme pech. Ik heb zelf wel af en toe mijn buik vol van het leven…

Dat Italiaanse huisje van Joost laat me niet los. Joost liet me op zijn telefoon een paar foto’s zien. Een wit huisje boven op een heuvel. Mooie tuin met wijnranken en zelfs een klein zwembadje. Even buiten het dorp, en niet ver van Volterra, een stadje met restaurants, terrassen en winkels. Ik informeerde bij Afra zo luchtig mogelijk of ze komende zomer niet eens naar Italië op vakantie zou willen. Nee, daar had ze geen zin in. Te warm, een onverstaanbare taal en elke dag spaghetti, dat was niets voor haar. En waarom ik dat vroeg? ‘Zomaar.’ ‘Jij doet nooit iets zomaar.’ ‘Nou, deze keer wel.’ ‘Ja ja.’ ‘Ja ja’ is haar favoriete beëindiging van onze gesprekken.…

Frederieke, mijn buurmeisje van zeven, zit op voetballen. Ze kwam me trots de stand laten zien omdat haar team bovenaan staat. Onderaan stonden de meisjes F5 van Fc Almere. 9 wedstrijden gespeeld: 0 gewonnen, 0 gelijk, 9 verloren. 4 doelpunten voor, 117 tegen. Ik moest even slikken. Gemiddeld verloren met 13½. Honderdzeventien keer heeft een keepstertje van zeven jaar, waarschijnlijk met een paardenstaart en te grote handschoenen, de bal uit het net moeten halen. Ze zeggen dat teamsport karaktervormend is, maar het is toch een beetje de vraag wat deze statistiek doet met de meisjes van de F5 van Almere. ‘Van de onderste hebben we met 18-0 gewonnen,’ zei mijn buurmeisje trots. Ik knikte en dacht aan die kleine keepster. Ik vond het zo zielig.…

‘Hoe zit het met dat huisje in Italië, Joost?’ We zaten op een mooie septembermiddag op het terras van de golfbaan aan de tweede fles wijn. Stijn had net afscheid genomen, die moest thuis eten. Joost, Wouter en ik bestudeerden de menukaart. ‘Goed. Heel goed,’ zei Joost. ‘Dus we kunnen binnenkort een kleine housewarmingparty verwachten?’ vroeg ik. ‘Nou... dat zou ik inderdaad wel eens kunnen organiseren.’ antwoordde Joost, en na een kleine pauze: ‘Wat dachten jullie van komend voorjaar? In mei is het er prachtig, schijnt.’ ‘Dus dat betekent over een maand of... acht,’ rekende ik voor. ‘Klinkt prima,’ knikte Wouter, ‘maar hoe pakken we dat handig aan?’ Het was even stil. ‘Wat als we het nou eens gieten in de vorm van een klein golfreisje met mannen onder elkaar?’…

Het had me moeite gekost om te voorkomen dat Piet en Afra Budget Uitvaart in de arm hadden genomen. Uiteindelijk kwamen we via de Offertekoning terecht bij Numata. Daar zaten we, volgens de advertentie, goed qua dienstbaarheid, betrokkenheid en inlevingsvermogen. ‘En niet duur,’ zei Piet. Het gesprek met de mevrouw die de uitvaart gaat begeleiden verliep stroef. En dat lag niet zozeer aan haar. ‘Wilt u een of meerdere volgwagens?’ vroeg ze op enig moment. ‘Moet dat, een volgwagen?’ vroeg Piet, die ik ervan verdenk dat hij uit zuinigheidsoverwegingen de kist het liefst zelf met de Renault Twingo naar het kerkhof wil brengen. Dat de kist dan een stukje zou uitsteken was vast geen bezwaar, dan bleef de klep maar open, je reed toch heel langzaam. De uitvaartbegeleidster verzekerde hem…

‘Het was een mooi afscheid, een heel waardig afscheid,’ zei mijn schoonvader en hij knikte erbij. Het leek of hij mij wilde overtuigen. Ik perste er een vaag knikje uit. ‘Zo zou je moeder het hebben gewild,’ vervolgde hij tegen Afra, die met rode ogen van het huilen op de bank zat. Ik betwijfel het. Zo had Gerda een enorme hekel aan Mieke Telkamp. En wie galmde er door de aula van het kerkhof? Juist, ja. ‘Het is ook een eerbetoon aan Mieke Telkamp, omdat die zelf ook net dood is,’ was het argument geweest van Piet om toch de begrafenistophit ‘Waarheen, waarvoor’ erdoor te drammen. ‘Mieke Telkamp hield zelf anders niet meer zo erg van dat liedje,’ bracht ik er voorzichtig tegen in. ‘Maar ik wel. Ik vind het…

Ik zat me kapot te ergeren aan het abominabele spel van het Nederlands elftal tegen Luxemburg. ‘Luxemburg staat nota bene honderdtwintigste op de wereldranglijst,’ foeterde ik, ‘en wij staan twintigste.’ ‘Wij? Sta ik ook twintigste?’ vroeg Afra. ‘Nee schat, jij staat op één natuurlijk.’ Het klonk iets cynischer dan ik had bedoeld. ‘Ach, wat romantisch. Zo jammer dat je het niet meent.’ En ze zong tamelijk vals een vrije variatie op het liedje van De Dijk: ‘Een man weet pas wat hij mist, als ze er niet is.’ ‘Op mijn begrafenis,’ vulde ik aan. ‘Nee Arthur, op mijn begrafenis. Die van jou maak je niet zelf mee.’ ‘Nee, jammer genoeg niet.’ Dat was het allesbeslissende moment. Het moment waarop ik dacht: waarom eigenlijk niet? Het moment waarop ik voor het…

Afra stelde voor een digitale eierdoos te kopen die van afstand uitgelezen kon worden. Dan kon je zien hoeveel eieren er nog in zaten en welk ei het oudste was. ‘Je bedoelt dat je dan niet steeds die koelkastdeur helemaal open hoeft te doen om ál die eieren te tellen.’ ‘Wat zijn we weer grappig, Arthur. Het lijkt mij heel handig.’ ‘Mij ook, schat. Schaf maar aan, die doos.’ ‘Meen je dat nou?’ ‘Tuurlijk, ik ga toch niet moeilijk doen over iets wat jij graag wilt?’ zei ik en ik gooide nog wat ovengedroogde houtblokken in de open haard. Dat vindt Afra gezellig, zo’n flakkerend vuur, maar liever zonder rondspattende vonken, vandaar die speciale voorgedroogde blokken. Misschien moet ik iets minder opvallend meegaand doen. Dat wekt argwaan. Het kost me…

Sinds ik mij heb voorgenomen over krap een jaar begraven te worden, ben ik gefascineerd door de dood. De dood is overal aanwezig, als je erop gaat letten. Op tv, in de krant en in het echte leven. Zuid-Korea staat hoog in de top 10 van zelfmoordlanden. Er zijn gemiddeld een stuk of drieënveertig suïcides per dag in het ongelukkigste land van Azië. Zo veel mensen die er een eind aan willen maken, dat is een gat in de markt, moeten de Koreaanse bedenkers van het ‘Happy Dying Program’ hebben gedacht. Die hulporganisatie wil mensen weer zin in het leven geven door ze hun eigen begrafenis te laten meemaken. De potentiële zelfmoordenaars moeten terugkijken op hun leven door hun eigen pluspunten en prestaties op te laten noemen en door het…

Het Italiaanse volk heeft gesproken: No! Ik weet niet precies waar de Italianen ‘no’ tegen hebben gezegd en ik heb de indruk dat de Italianen dat zelf ook niet weten. Officieel is het een nee tegen een aantal wijzigingen in de grondwet die de permanente constipatie in de Italiaanse politiek hadden moeten verlichten, maar het schijnt dat het vooral een nee is om het nee. Nee tegen de politieke elite, in dit geval van premier Renzi, maar het had ook iedere andere premier kunnen zijn. De Italianen hebben tenslotte in zeventig jaar een stuk of zestig premiers versleten, dus blijkbaar zijn ze niet erg gehecht aan hun eerste ministers. Ik ben van plan om, als ik straks mijn nieuwe leven ga leiden, me niet langer bezig te houden met politiek.…

Wie wil er nou niet weten hoe het er op zijn eigen begrafenis aan toe zal gaan? Ik denk dat iedereen er op zijn minst nieuwsgierig naar is, op een enkele zwartkijker na. Is het druk? Wordt er mooi gesproken? Wie moeten er huilen? Hebben je naasten er een beetje werk van gemaakt met een stijlvolle advertentie en mooie bloemen? Of moest het op een koopje met een kist van waaibomenhout? Wordt er koffie met cake geserveerd of champagne geschonken? Talloze vragen, weinig antwoorden. Sommige mensen hebben zelf bij leven hun uitvaart tot in de puntjes geregeld, maar de meeste steken toch liever hun kop in het zand tot de rest ook onder de grond moet. Dan mogen de nabestaanden het uitzoeken. Ik heb in gedachten al menigmaal op het…

In de categorie slijmerig nieuws: Artis heeft 877 Polynesische boomslakken uitgezet op Tahiti. Ik denk dat van alle 196 erkende landen in de wereld alleen Nederland zoiets doet. In Italië zouden ze hebben gezocht naar de beste manier om Polynesische boomslakken klaar te maken, maar Nederland stuurt ze naar Tahiti. Ik zeg: laat die slakken lekker gaan lopen als ze zo nodig naar Tahiti willen. Nederland legt ook de bouw van een snelweg stil omdat er een paar zeldzame kikkers wonen. Nederland heeft ecoducten voor konijnen en hertjes. Nederland heeft, ik geloof in Amstelveen, voor een paar miljoen een speciale brug voor eekhoorntjes gebouwd. Er is nog geen eekhoorn gezien die eroverheen durft. Maar, en dat is ook Nederland, de douane op Schiphol heeft nog niet zo lang geleden een…

Het welslagen van de onderneming is vanaf vandaag medeafhankelijk van Etienne Hummel. Ik geef toe: geen naam die onmiddellijk veel vertrouwen inboezemt. Op de een of andere manier past zijn voorkomen bij zijn naam: een klein, enigszins kalend mannetje met waterige oogjes. Onberispelijk in het pak en met glimmend gepoetste schoenen. Joost en ik hadden om 17.00 uur met hem afgesproken in de 1e klas stationsrestauratie op Amsterdam Centraal. Om 16.59 uur kwam hij binnen en keek zoekend rond. Hij zag ons niet en Joost maakte geen aanstalten om zijn aandacht te trekken. Pas toen Etienne speurend een andere kant op keek, naderde Joost hem snel van achteren en gaf hem een flinke klap op zijn smalle schoudertje. Etienne kwam een klein stukje los van de grond van schrik. ‘De…

Het gaat er thuis opvallend ontspannen aan toe. Ik moet wel oppassen niet te overdrijven. ‘Arthur Ophof, er is iets aan de hand, ik voel het. Je bent zo meegaand, dat is niet normaal.’ Afra keek me lang en achterdochtig aan. Ik keek als eerste weg. Als mensen je bij voor- én achternaam noemen moet je oppassen. Dat doen ze zelden om complimentjes uit te delen. Afra prees me niet om mijn meegaandheid, maar vroeg zich af wat daarachter zat. ‘Heb je soms een vriendin?’ Ze zei het met een klein ironisch lachje. ‘Nee, ik heb geen vriendin. Wat zou je daar dan trouwens van vinden? Als ik er wel een had?’ ‘Dat zou ik niet leuk vinden. Helemaal niet leuk. Ik zou enorm opzien tegen al dat gedoe rond…

Wouter heeft me geïntroduceerd bij Toon, een kennis van hem. Toon is een gepensioneerde grimeur die jarenlang bij de AVRO heeft gewerkt. Hij verveelt zich tegenwoordig kapot en is blij met elk klusje, hoe ongebruikelijk ook. ‘Dus, als ik het goed heb begrepen van Wouter, is het de bedoeling dat jij een tijdje een ander uiterlijk krijgt. Eentje voor dagelijks gebruik.’ Toon keek erbij alsof hij nu al genoot van het resultaat. Ik bevestigde dat dat precies de bedoeling was. ‘Wouter heeft me ook gezegd dat ik niet te veel vragen mocht stellen, maar één vraag zal toch beantwoord moeten worden voor ik de opdracht accepteer: waar is het voor?’ Ik aarzelde. ‘Ja, dat kan ik je nou juist niet vertellen.’ ‘Laat ik het anders formuleren,’ zei Toon, ‘het is…

Het is een van de meest treurige en vaakst weggestopte harde waarheden van het leven: de liefde kent zelden een happy end. Bijna altijd begint de liefde op haar hoogtepunt en eindigt ze in een gapende leegte. Hoeveel mooier zou het zijn als het andersom was? Dat je een vrouw leert kennen die je fysiek niet aantrekkelijk vindt, voor wie je nauwelijks interesse kunt opbrengen en die je vooral irriteert met onbenullige gewoontes en gezeur. En dat je haar vervolgens, haast ongemerkt, in de loop van de jaren steeds meer gaat waarderen, meer en meer belangstelling voor haar gaat opbrengen, haar steeds sexyer gaat vinden en tot slot smoorverliefd op haar wordt en blijft. Totdat je, o mooi toeval, allebei in dezelfde nacht rustig en tevreden voor altijd inslaapt. Waar…

‘Misschien hebben we het er wel eens eerder over gehad, hoor, maar wil jij eigenlijk begraven worden of gecremeerd?’ Afra keek verstoord op. Of ik begon te dementeren? Daar hadden we het jaren geleden al uitgebreid over gehad. Ze had een door ons beiden getekend papier in de la liggen waarop stond dat we allebei begraven wilden worden. Dat was ik glad vergeten. ‘O ja,’ zei ik. ‘Weet je het echt weer, of doe je maar alsof?’ vroeg Afra argwanend. ‘Jij was degene die zei dat je voor geen goud in rook wilde opgaan; ik herinner me de woorden nog precies.’ Dit leek me geen goed moment om te vertellen dat het me toch beter leek om me te laten cremeren. Om alle sporen uit te wissen. Toen Afra die…

Ik zit nogal met Stijn in mijn maag. ‘Old friendships never die’ klinkt mooi, maar het is niet waar. Sommige oude vriendschappen zijn van beton en andere van ijzer. Die laatste gaan roesten. Langzaam maar onomkeerbaar treedt het verval in. Er is niets mis met Stijn, althans niet meer dan met mij of mijn twee andere vrienden, maar we hebben elkaar steeds minder te zeggen. Ik let er de laatste tijd op bij onze golfvrijdagmiddagen, en het valt niet te ontkennen: Stijn bungelt er meer en meer bij. Het wordt een beetje zielig. Iedereen voelt het, niemand zegt het. Joost, Wouter en ik zijn een beetje klaar met Stijn, maar Stijn is niet klaar met ons. Wij zijn de enigen die hij tot zijn intimi zou kunnen rekenen. Dan tel…

‘Kleine Jantje van zeven komt onverwachts de badkamer binnen. Zijn moeder, die onder de douche staat, slaat snel haar beide handen voor haar brievenbusje. “Wat heb je daar?” vraagt Jantje nieuwsgierig. “Eh... eh... een vogeltje,” antwoordt zijn preutse moeder. “Nou,” zegt Jantje, “dan mag je wel uitkijken dat-ie niet in je kut pikt.”’ Stijn was echt de laatste van wie Joost, Wouter en ik zo’n mop hadden verwacht. Hij steeg onmiddellijk in onze achting, wat niet zo goed uitkwam, want we hadden juist besloten dat Wouter hem die dag zou gaan vertellen dat hij niet mee kon op onze beide golfreisjes, komende lente en zomer. We gingen er weliswaar van uit dat Stijn geen vrij kon nemen van school, maar zeker was dat niet. Hij had ooit iets laten vallen…

Na eindeloos tobben en twijfelen heb ik de beslissing genomen: ik ga Ester vlak voor ik zogenaamd doodga op de hoogte brengen van het feit dat het in scène is gezet en ik elders een hopelijk zorgeloos leven ga leiden. Ik denk dat ik haar zo het minste pijn doe. Ze is iemand die gelukkig kan worden van andermans geluk, iets wat lang niet iedereen gegeven is. Mijn schoonvader is het kankerende voorbeeld van het tegendeel, die gunt iedereen van harte hetzelfde vreugdeloze leven dat hij zelf leidt. Ik zal Ester niet bellen, ik schrijf haar een brief. De vorige keer ben ik zelf dagen van slag geweest van het horen van haar stem en ik denk dat het voor haar hetzelfde geweest moet zijn. Ik twijfel heel erg of…

‘Hummel doet moeilijk,’ bracht Joost mij op de hoogte in een hoekje van het café waar hij me naartoe had laten komen. ‘Hoezo?’ ‘Hij zegt dat het organiseren van een nepbegrafenis veel ingewikkelder is dan hij had gedacht.’ ‘En daar komt hij nu pas achter?’ ‘Ja, je bent zijn eerste buitenlandse lijk. Tot nu toe liet hij ingewikkelde gevallen altijd aan zijn compagnon over. Die deed de Nederlanders die in een ander land overleden en teruggehaald moesten worden. Hij zegt dat er een enorme papierwinkel en allerlei regels aan te pas komen. Dus hij vroeg zich af of jij niet gewoon in Nederland dood kunt gaan.’ Joost en ik waren het erover eens dat ik zeker niet in Nederland in een ravijn kon storten, al was het maar omdat er…

Ik heb Carla van uitlaatservice de Blafferie gebeld. ‘Dag Carla, je spreekt met Arthur Ophof. Ik ben die meneer die bij het ongeluk met de Canta heeft geholpen.’ Ja, ze kende me nog. ‘O, ik ben u nog steeds zo dankbaar. Wat was ik in paniek, hè? Had ik niet van mezelf gedacht, dat ik zo in de stress zou schieten. Als u en die andere man er niet waren geweest, liep ik nu nog mijn honden te zoeken.’ ‘Carla, ik heb een vraag,’ kwam ik ter zake. ‘Ik zoek een leuke hond voor mijn vrouw en ik dacht dat jij met je connecties mij misschien wel zou kunnen helpen.’ ‘Nou, ik heb zelf alleen mijn eigen hond en die krijgt niemand van de hele wereld, maar ik ken wel…

Meestal kon ik ze wel aardig ontlopen, de vriendinnen van Afra. Maar nu waren ze zo druk met het bijstaan van mijn vrouw in haar verdriet dat er bijna permanent een of twee aan de keukentafel zaten. Meestal met een kopje kruidenthee, maar soms ook met een glas rosé. ‘Een troostwijntje’ noemt Jenny dat. Jenny is een van de tennismaatjes van Afra. Ze zijn in totaal met acht vrouwen, precies vier dubbels. Elke zaterdag spelen ze tegen elkaar. Zelf vinden ze dat ze nog best een aardig balletje slaan. Zeker is dat ze aanmerkelijk meer tijd kwijt zijn aan pauzeren en de nazit dan aan tennissen. Ik weet dat omdat er elk jaar in juni een toernooi wordt georganiseerd waaraan ook alle partners mogen meedoen. ‘Mogen’ betekent bij Afra dat…

‘Zeg Aaf, ik ga binnenkort een weekje met de jongens golfen in Frankrijk.’ ‘O.’ ‘Ja, het is een ideetje van Joost. Die heeft kennissen met een chambres d’hôtes in Zuid-Frankrijk.’ ‘Een ideetje van Joost, zeg je...’ ‘Ja. Leuk toch?’ ‘En mijn vader? Die ligt misschien wel op sterven, tegen die tijd.’ ‘In dat geval blijf ik thuis.’ ‘En wanneer gaat dat feestje plaatsvinden?’ ‘Ergens begin juni.’ Ik had eigenlijk meteen willen vertellen dat het om twee golfvakanties ging, één begin juni en één eind juli, maar op het allerlaatste moment leek het me toch verstandiger de tweede golfvakantie nog even te bewaren voor een geschikter moment. Afra zou het toch al geen geweldige timing vinden om zonder haar op vakantie te gaan, in verband met haar zieke vader, maar twee…

Er zijn tot nu toe 22.338.618.000.000 priemgetallen ontdekt door hele grote computers, meldt de krant. Heel knap, maar hebben die hele grote computers niks beters te doen, vroeg ik me af. Nog meer vooruitgang: onderzoekers van de Rockefeller University in New York hebben met een lasermicroscoop de activiteit van neuronen in de hersenen van vliegen vastgelegd, om inzicht te krijgen in hun navigatiesysteem. In dezelfde wereld gaan er elk jaar tienduizenden baby’s dood van de honger. Honger die heel eenvoudig voorkomen had kunnen worden, zonder computers en lasermicroscopen. De Verenigde Naties hebben twintig miljard dollar gevraagd om een grote hongersnood in Afrika op te lossen. Dat is 0,04% van het wereldinkomen. Het geld is nog niet binnen. De mensheid is niet heel goed in het stellen van prioriteiten. Mijn persoonlijke…

Met lichte spijt had ik me, op dringend verzoek van Afra, afgemeld voor onze vrijdagse golfdag. Ik wist dat ze het bijzonder ongepast zou vinden als ik vrolijk zou gaan golfen. Afra wilde in plaats daarvan graag vast even kijken bij het crematorium. We konden de aula niet bekijken, want die was in gebruik. In plaats daarvan hebben we het veldje bekeken waar de as straks zal worden uitgestrooid. Het gras groeit er goed. Ze wilde haar vader, godzijdank, niet in een urn op de vensterbank hebben staan. Of de duvel ermee speelde werd ik op het strooiveld gebeld door Carla. Zonder na te denken nam ik op. ‘Hij is echt superleuk!’ klonk het juichend. Carla noemt nooit eerst haar naam, maar valt onmiddellijk met het belangrijkste nieuws in huis.…

‘Hebben jullie enig idee hoezeer Stijn zich dit allemaal aantrekt? Jullie maken hem kapot, weet je dat! Jullie pesten hem nog zijn graf in.’ Ik was totaal overdonderd door het telefoontje van Thea, de bazige vrouw van Stijn. Ik stamelde dat dat niet de bedoeling was en dat ik niet begreep waar ze het over had. ‘Het is een van de twee, Arthur: óf het was niet de bedoeling, óf je weet niet waar ik het over heb. Ik denk dat het wél de bedoeling was om hem te treiteren.’ Stijn bleek zich afgelopen vrijdag na het golfen niet thuis gemeld te hebben voor de sperziebonen, maar was uit wandelen gegaan. Alleen niet in een park of zo, maar naar de hoogste brug in de omgeving, die over het Amsterdam-Rijnkanaal.…

Het mooiste zalig nietsdoen, dolce far niente, is kijken naar de Giro d’Italia. In vorige jaren ging mijn voorkeur uit naar de Tour de France, maar sinds ik me heb voorgenomen naar Toscane te verhuizen is de Ronde van Italië mijn favoriet. Drie weken lang zette ik ’s middags Eurosport aan, feliciteerde mijzelf met het feit dat ik schuldloos werkloos was geworden en nestelde mij op de bank. Uren keek ik naar taaie mannen die heel hard fietsten. Het prachtige Italiaanse landschap gleed op de achtergrond voorbij, met een kerkje hier en een kasteel daar. De uren kabbelden, de commentatoren babbelden. Tussendoor kon ik rustig een tosti bakken, een beetje lezen, mijn teennagels knippen of een appeltje schillen. Ondertussen hield ik een schuin oog op de tv en de oren…

‘Het is niets persoonlijks, Stijn.’ Ik had niks beters dan een cliché te bieden. ‘We hebben je er altijd graag bij.’ ‘Daar twijfel ik de laatste tijd nogal eens aan,’ antwoordde Stijn en hij keek er niet vrolijk bij. ‘Natuurlijk hebben we je er graag bij, we zijn een kwartet.’ ‘Een kwartet van drie plus een,’ zuchtte Stijn. We zaten achter een kop koffie in café De Bonte Koe. Ik had Stijn uitgenodigd voor de lunch en een goed gesprek. Ik bezwoer hem dat hij heel waardevol voor ons was, dat hij iets toevoegde, dat hij het verkeerd zag en nog wat halve waarheden. ‘Alleen voor die reisjes komt het niet uit. We willen je niet compromitteren met onze slippertjes. Dan zou jij moeten gaan liegen tegen je vrouw, bijvoorbeeld.…

Het is bijna zover. Over twee weken vertrekken we naar Italië. Officieel gaan we naar Zuid-Frankrijk als afleidingsmanoeuvre. Ik heb me al een keer versproken: ik zei tegen Afra dat ik me verheugde op die heerlijke verse pasta. ‘Pasta?’ zei ze verbaasd. ‘Sinds wanneer eten ze pasta in Frankrijk?’ ‘Nee... die mevrouw van de chambres d’hôtes is van origine Italiaanse. Ze schijnt verrukkelijk te koken.’ ‘Zorg in ieder geval dat je me het adres en telefoonnummer geeft van die mensen. Zodat ik je kan bereiken als er iets gebeurt.’ ‘Wat zou er kunnen gebeuren?’ ‘Weet ik veel. Ik kan onder de tram komen.’ ‘Dan kun je niet meer bellen.’ ‘Wat zijn we weer grappig. Zorg nou maar voor een adres en telefoonnummer.’ ‘Dat heb ik niet, dat moet ik aan…

Ik herkende haar stem eerst niet. ‘Met wíé spreek ik?’ ‘Met Marieke.’ Ik moest zelfs even nadenken, zozeer had ik Hertog wc-artikelen verbannen uit mijn gedachten. Marieke moet mijn aarzeling hebben gehoord. Ze klonk opgelaten. ‘Marieke, van het werk.’ ‘Natuurlijk, Marieke. Meid, wat leuk om je stem weer eens te horen. Hoe is het met je?’ Doseren is niet mijn sterkste kant. Dat vond Marieke vermoedelijk ook, want ze antwoordde met een benepen stemmetje: ‘Het gaat heel goed met me.’ ‘Dat is fijn.’ ‘Nou ja, héél goed nou ook weer niet. Het gaat wel,’ corrigeerde ze zichzelf, ‘en hoe is het met jou?’ ‘Eigenlijk prima. Ik heb niks te klagen.’ ‘O.’ Dat ‘o’ klonk nogal teleurgesteld en ik begreep dat dit misschien niet was wat ze wilde horen, dus ik…

Mijn naam is Arthur Ophof. Ik woon al vierentwintig jaar in een keurige rijtjeswoning in een jarentachtig nieuwbouwwijk in Purmerend. Het huis is gebouwd in de tijd dat autovrije hofjes erg in de mode kwamen. Mijn vrouw Afra was destijds heel enthousiast. ‘Dan kunnen de kinderen over een paar jaar veilig buiten spelen.’ Het is alleen niet van kinderen gekomen. We hebben jarenlang vergeefs ons best gedaan. ‘Het legt wat spanning op de geslachtelijke gemeenschap,’ vertelde Afra bij de relatietherapeut. Alleen al van die twee woorden word ik impotent. Zij is de enige die ik ken die het heeft over ‘geslachtelijke gemeenschap’. En dan moest het ook nog op bevel van de kalender en de thermometer. ‘Het slaat de geslachtelijke gemeenschap nogal dood, eigenlijk,’ zei ik tegen de therapeut. Afra’s…

Zelf had ik mijn vijftigste verjaardag liefst ongemerkt laten passeren, maar Afra drong er meerdere keren op aan dat ik deze feestelijke gebeurtenis groots zou vieren. ‘Dat kun je niet zomaar voorbij laten gaan,’ zei ze. ‘Waarom niet?’ ‘Daarom niet!’ ‘Tegen zo’n ijzersterk argument kan ik niet op.’ ‘Weer de leukste thuis zeker? Je mag best eens een keer rekening houden met andere mensen. Die vinden het leuk om jou eens in het zonnetje te zetten.’ Ik overwoog te zeggen dat ik al jaren bij voorkeur uit de zon blijf en mij, als die zon onvermijdelijk is, insmeer met factor 50. Een factor die helaas niet helpt tegen mensen. Dan zou Afra hebben gezegd: ‘Wat zijn wé weer grappig.’ Nou, waren wé maar grappig. Ik kan me niet heugen wanneer…

Ik ben gisteren naar de crematie van de vader van de buurman geweest. Hij had de negentig jaar op één week na gehaald. Het was een beleefdheidsuitvaart. Ik ging voor de buurman, niet voor de dode. Die heb ik nauwelijks gekend. Slechts een paar keer zag ik hem onder een parasol in de tuin zitten met een boek in zijn parkinson-handen. Ik vond het toen nog zo knap dat hij de dansende letters kon volgen, maar later hoorde ik dat hij al jaren met hetzelfde boek deed. Als je geen verdriet voelt zit je toch anders in de aula van het crematorium. Ik verbaas mij er altijd. Over de warme sfeer die ze in crematoria weten te creëren, over het gastvrije, informele onthaal en de gezellige inrichting. Je voelt je…

De golfbaan in Purmerend is vrij duur. Nou kan het geld me niet zo veel schelen, maar voor golfbanen geldt in grote lijnen: hoe duurder, hoe kakker. Dat betekent in het geval van Purmerend een veel te groot, nepchic ‘clubhuis’ waar men een ciabatta met carpaccio van tonijn, rucola en truffelmayonaise serveert voor € 11,75. Ik hou meer van kantines met een broodje kroket voor tweeënhalve euro. Ze noemen het in Purmerend een ‘resort’ en dan moet je extra oppassen. Dan zit er ook nog een conferentiecentrum voor zelfingenomen zakenmannen aan vast. Wij golfen eigenlijk liever op banen waar goedkopere auto’s op de parkeerplaats staan en de mensen zich niet verheven voelen boven het gewone volk, bijvoorbeeld in Amsterdam-Noord, de baan waar we de meeste vrijdagen te vinden zijn. Als…

Mijn verjaardagsfeest is tamelijk voorspelbaar verlopen. Kort na de koffie met taart deed zich de klassieke scheiding voor: de vrouwen, de bejaarden en de saaien van geest zaten in een kring in de huiskamer, het gros van de mannen en een enkele gedoogvrouw stonden in de keuken. Welk mechanisme aan deze traditionele opsplitsing ten grondslag ligt weet ik niet, maar de nabijheid van de koelkast speelt vast een rol. In de huiskamer wordt beschaafd gepraat en met mate gedronken, maar in de keuken wordt in een stevig tempo ingenomen en naarmate de avond vordert steeds harder gepraat en gelachen. Dat er vooral oude anekdotes en grappen worden gerecycled, vindt niemand erg. Normaal ben ik voornamelijk in de keuken te vinden, maar nu, op mijn eigen feestje, werd ik geacht ook…

Mijn moeder is al jaren dood, en met mijn vader kon ik het pas goed vinden toen hij dement geworden was; dan is het toch mooi meegenomen als je schoonouders een beetje meevallen. Welnu: het glas is halfvol. Mijn schoonmoeder Gerda is een leuke vrouw. Mijn schoonvader Piet is een zeer vervelende man. Gerda heeft eens, toen ze anderhalve fles wijn ophad, onder vier ogen tegen mij gezegd: ‘Ik begrijp niet dat ik zo’n saaie dochter heb gekregen. Ik heb echt mijn best gedaan om iets leuks van haar te maken.’ ‘Misschien waren de genen van Piet te dominant,’ suggereerde ik. ‘Ik begrijp trouwens ook niet waarom ik ooit met Piet getrouwd ben.’ Ze dacht even na. ‘Of eigenlijk toch wel. Hij was een knappe man en ik wilde zó…

Mijn schoonvader snoot zijn neus en bestudeerde uitgebreid het resultaat in zijn zakdoek. Dat deed hij altijd. ‘Kijken of er geen bloed meekomt.’ ‘PA!’ Afra kon er, ook na veertig jaar, nog steeds niet tegen. ‘Het is net zoiets als die Duitse bondscoach, die altijd zijn hand in zijn broek stopte, zijn eieren herschikte, en daarna even aan zijn hand rook. Even controleren of er gedoucht moest worden,’ fluisterde mijn schoonmoeder met een lachje. ‘MA!’ ‘Sorry schat, ik vond het wel grappig.’ Gerda kon alleen nog fluisteren. Ze zat onder de pijnstillers, kon haar bed niet meer uit, maar bleef wie ze altijd was geweest: een geestige vrouw, gastvrij in hoofd en hart. Open en belangstellend. Ze had vorige week besloten dat ze wel genoeg had geleden en had de…

Toen ik maandagmorgen adressen op de rouwkaarten zat te schrijven, werd er aangebeld door een fietskoerier: een aangetekende brief van Hertog bv, groothandel in wc- en schoonmaakartikelen. Ik word per 1 maart ontslagen. Uit ‘coulance’ was soepel omgesprongen met de opzegtermijn. Over de voorwaarden van het ontslag, waaronder een ontslagvergoeding, zou binnen afzienbare tijd nog een gesprek volgen. ‘Nou, dat is dan duidelijk,’ zei ik tegen Afra. ‘Wat is duidelijk?’ ‘Ik word ontslagen per 1 maart.’ Afra’s ogen rolden er bijna uit. Haar mond viel open. ‘Dat kon ik er ook nog wel bij hebben,’ snikte ze. Niet jij wordt ontslagen, maar ik, overwoog ik te zeggen, maar ik zweeg, indachtig mijn overleden schoonmoeder.…

Ik vroeg me ooit af of Piet echt zo erg is, of dat het ook aan mijn eigen toenemende onverdraagzaamheid ligt dat ik de laatste jaren een steeds grotere hekel aan hem heb gekregen. Maar de laatste twijfel is weggenomen in de tijd dat Gerda ziek was. ‘Wie moet er dan straks stofzuigen en afwassen, als ze er niet meer is en die zuster ook is vertrokken?’ hoorde ik hem een keer aan Afra vragen. ‘Misschien is ma op dit moment wel iets belangrijker dan jij met je eeuwige egoïsme.’ ‘Ik kan dat niet met mijn reuma.’ ‘Zolang jij nog heen en weer naar de slijter kan lopen, valt het met die reuma wel mee.’ ‘Jij gunt me niks.’ ‘Heb jij ooit wel eens íéts voor ma gedaan?’ ‘Je moeder…

De volgende ochtend zat ik, voor het eerst in drieëntwintig jaar, opgewekt te fluiten in de file naar Breukelen. Ik ging iets doen! Ik ging mijn hele leven omgooien. Het zou misschien niet heel groots en meeslepend worden, maar wel zonnig en vrij. En met mijn ontslagvergoeding als startkapitaal hoefde ik niet bang te zijn dat ik me op korte termijn weer met hangende pootjes op mijn woonerf in Purmerend zou moeten melden. Al zou ik het gezicht van Afra wel willen zien als haar overleden echtgenoot weer aanbelde bij haar autovrije voordeur. ‘Hallo schat, er is een vergissing gemaakt. Ik ben per abuis begraven maar dat is met terugwerkende kracht rechtgezet.’ Zou haar mond openzakken? Zou ze gaan gillen? Zou ze rustig zeggen: ‘Kom erin, Arthur, dan zet ik…

Salve Mi chiamo Arturo. Sono pensionato. La mia specialità: dolce far niente. Con un vino rosso i frutti di mare. Zo, mijn Italiaanse openingswoorden zitten erin. Ook handig: Dove posso buttare l’immondizia? – Waar moet ik het huisvuil weggooien? Puo aggiustarlo oggi? – Kunt u het vandaag repareren? Il cavatappi – De kurkentrekker La corsia delle bibite – De drankafdeling Il dito medio – De middelvinger Dov’è il più vicino campo da golf? – Waar is het dichtstbijzijnde golfterrein? Lo sportello bancomat ha preso mia carta. – De geldautomaat heeft mijn pas ingeslikt. Aiuto! Trovate un dottore. – Help! Haal een dokter. En, voor de Hollander in mij (om te raden): Quanto costa questo? Aveto qualcosa di meno caro? Om te schelden: Vaffanculo! Ik weet zeker dat Italiaanse voetballers dat…

Of ik in de cloud zat, wilde mijn collega Berend weten. ‘I am in the cloud of the unknowing,’ antwoordde ik. Dat had ik namelijk kort daarvoor bij de kapper in de Happinez gelezen. Ik wist niet precies wat het betekende maar het klonk goed. Berend had er ook niet van terug. ‘Wat bedoel je?’ ‘Nou, precies zoals ik zeg: I am in the cloud of the unknowing.’ ‘Ja ja... dus je laat het, zeg maar, een beetje los allemaal.’ Berend keek er vragend bij. ‘Dat is de spijker op zijn kop, Berend. Ik laat het los.’ De situatie op kantoor is een beetje surrealistisch de laatste paar weken. De collega’s van Hertog wc- en schoonmaakartikelen vinden me zielig omdat ik ontslagen ben en tegelijkertijd zijn ze blij dat ze…

‘Het valt nog niet mee om een malafide begrafenisondernemer te vinden, Arthur.’ Joost keek er moeilijk bij. Ik schrok ervan, want die is cruciaal in mijn plannen. ‘Maar gelukkig heb ik er, via, toch een gevonden,’ vervolgde Joost met een brede glimlach. ‘Laten we hem voorlopig mister B noemen, met de B van begrafenis.’ ‘Mister C, met de C van crematie, is veiliger, Joost,’ stelde Wouter voor. Daar waren we het over eens. In tegenspraak met mijn vroegere wens begraven te worden, was het bij nader inzien beter me te laten cremeren. Dat zou eventueel sporenonderzoek flink bemoeilijken. Afra zou vermoedelijk vreemd opkijken van deze onverwachte wijziging in de eindbestemming, dus ik moest dat binnen niet al te lange tijd eens onopvallend aankaarten. Joost heeft hier en daar eens rondgevraagd…

Toen ik gisteren na het werk in de vroege avond Purmerend weer binnenreed vond er bij het stoplicht vlak voor mijn neus een klein ongeluk plaats. Het licht sprong dertig meter voor mij op rood, maar de oude Canta die voor mij reed sukkelde niettemin langzaam door, zonder te remmen, en botste niet al te hard maar wel met veel lawaai tegen het busje van Uitlaatservice de Blafferie. Onmiddellijk klonk er uit het busje een oorverdovend geblaf. Een jonge vrouw sprong uit de auto, rende naar de achterkant en deed de klep open. Dat had ze beter niet kunnen doen. Een stuk of zeven honden in alle soorten en maten stoven in paniek alle kanten op. Waarschijnlijk had ze willen kijken of er geen slachtoffers in haar rijdende hondenhok waren…

Mijn fascinatie voor alles wat met begraven en cremeren te maken heeft, begint enigszins obsessieve proporties aan te nemen. Ik moet dat een beetje binnen de perken zien te houden, maar dat valt niet mee. Als je er oog voor hebt, is de dood overal. En met de dood ook de uitvaart. Die moet tegenwoordig steeds vaker hip en modern. Alleen maar zand erover of de oven in is nogal gewoontjes. Begraafplaats Zorgvlied verzorgde tot voor kort alleen begrafenissen, maar heeft onlangs een crematorion aangeschaft: een fors uitgevallen indianentent met daarin de DFW 6.000, de Maserati onder de verbrandingsovens, goed voor zes lijken per dag. Lenny Kuhr was gevraagd om bij de feestelijke opening ‘Over duizenden wegen’ te zingen. Normaal doet Lenny geen crematies, maar voor deze superoven wilde ze…

Oud en nieuw was deze keer nog iets tenenkrommender dan het al jaren is. Hoe ik me ooit in onze oudejaarstraditie heb laten kletsen is me een raadsel. Ik denk dat het in de periode Ester gebeurd moet zijn. De gasten zijn jaarlijks dezelfde: Tamara, een tennisvriendin van Afra, met haar echtgenoot Teun; Afra en ik; en... de ouders van de dames. De twee vriendinnen waren het destijds roerend eens geweest: ‘Je kunt die oude mensen niet laten verkommeren op zo’n belangrijk moment.’ Dus zaten we nu al een jaar of tien, afwisselend bij ons thuis en bij Tamara en Teun, eerst te rummikuppen en te sjoelen, daarna keken we naar de oudejaarsconference en om vijf voor twaalf ging de tv-klok aan om te zorgen dat de nepchampagne klokslag twaalf…

Het zou wel eens, tijdelijk, mijn favoriete museum kunnen worden: het Nederlands Uitvaartmuseum Tot Zover. ‘In het Nederlands Uitvaartmuseum Tot Zover staan het nationaal funerair erfgoed en de moderne uitvaart in het multiculturele Nederland van nu centraal. De collectie omvat onder meer oude haarschilderijen, dodenmaskers, filmfragmenten, kisten en urnen, maar bijvoorbeeld ook een collectie miniatuurlijkwagentjes en ingrediënten voor een moderne moslimuitvaart, zoals lotuspoeder, kamfer en musk. Hoe een crematie precies verloopt en hoe het een in de grond begraven lichaam vergaat, wordt eveneens duidelijk. De open, eerlijke benadering en de sprankelende presentatie krijgen veel waardering van bezoekers en pers.’ Ik kan het niet helpen, maar ik ben vooral benieuwd naar de haarschilderijen, de miniatuurlijkwagentjes en de sprankelende presentatie van het begraven lichaam. Laat Geert W. er trouwens maar geen weet…

Over een week is mijn laatste werkdag bij Hertog wc-benodigdheden. Marieke informeerde voor de derde keer in twee weken of ik al een andere baan had. Ik zuchtte diep en probeerde wanhoop uit te stralen. Dat viel nog niet mee. ‘Op mijn leeftijd is het heel erg moeilijk om weer aan de bak te komen. En zeg maar gerust onmogelijk om weer zo’n leuke baan als deze te vinden.’ Marieke heeft echt met me te doen, de rest doet schijnheilig. Zij zijn vooral blij dat ze zelf niet zijn ontslagen. ‘Gelukkig trekt de arbeidsmarkt weer behoorlijk aan,’ monterde Berend me op. ‘Ja ja,’ zei ik, ‘misschien geldt dat voor boekhouders met diploma’s zoals jij, maar voor verkoopmedewerkers van boven de vijftig is in deze maatschappij geen plaats meer.’ Misschien legde…

Zelfs uitvaartbegeleiders gaan tegenwoordig op weerbaarheidstraining, las ik in de krant. Een medewerker van Goedkope Uitvaart verhaalde van een crematie die voor ze goed en wel was begonnen in een enorme vechtpartij ontaardde omdat er een ongewenste gast kwam opdagen. Nee, ik verzin de naam Goedkope Uitvaart niet. Dat zou niemand geloven. Ik vraag me ook niet af op welk marktsegment Goedkope Uitvaart zich richt. Ik vraag me wel af wie er zo weinig respect voor de dode heeft of zo armlastig is dat hij deze uitvaartmaatschappij in de arm neemt. Of zou men de eigen bedrijfsnaam angstvallig verborgen houden tijdens de plechtigheid? Een andere prangende vraag die in mij opkomt: hoe zou de goedkope cake van Goedkope Uitvaart smaken? Een tweede anekdote in het artikel betrof een begrafenis in…

Mijn buurmeisje Frederieke heeft dagenlang haar dode cavia overal mee naartoe genomen. Haar ouders hadden niets gemerkt, totdat de moeder ’s ochtends naast het hoofdje van haar slapende dochter de dode cavia op het kussen zag liggen. Toen Frederieke wakker werd hield ze vol dat haar Plukje al een paar dagen sliep en liever niet wakker gemaakt wilde worden. Ze had hem in haar rugzak meegenomen naar school en bij voetbal had ze hem tijdens de wedstrijd zolang in haar sporttas gedaan. Een paar van haar teamgenootjes hadden hem geaaid en gezegd dat hij er lief uitzag. Frederieke verloor de cavia geen moment uit het oog, tot op de wc en onder de douche aan toe. Daar legde ze hem op een handdoekje in de wasbak. Nee, hij mocht absoluut…

Het is een prille lente. De krokussen staan in bloei. Mijn twijfel groeit naarmate de definitieve beslissing dichterbij komt. Een paar maanden geleden was ik vastberaden en heldhaftig, nu, met nog ruim vier maanden te gaan voor mijn verdwijning, slaat de onzekerheid toe. Toen ik vorige week bij Wouter en Joost lafjes opperde om het hele plan een jaartje uit te stellen, zogenaamd omwille van een betere voorbereiding, kreeg ik de volle laag. ‘Arthur Ophof, eeuwige slapzak, als jij denkt dat wij ons deze zomer twee prachtige reisjes naar Italië door de neus laten boren, alleen omdat meneer hier het opeens in zijn broek begint te doen, dan vergis je je.’ Joost lachte er niet zijn gebruikelijke smalende lachje bij. ‘Ik wil daar nog wel aan toevoegen,’ zei Wouter en…

Ik ben druk aan het oefenen met het dolce far niente, het zalig nietsdoen. Het gaat me al aardig af. Als Afra thuis is ben ik zo veel mogelijk de deur uit. Dan zeg ik dat ik onbetaalde klussen voor Joost moet doen, maar in plaats daarvan zwerf ik bijvoorbeeld op mijn gemak door Amsterdam. Ik heb me voorgenomen om, voor ik naar Italië emigreer, nog alle musea van Amsterdam te bezoeken, met uitzondering van het Torture Museum. En ik twijfel nog over het Sexmuseum. Bijkomend voordeel van alle tijd hebben: ik doe alles lopend. Ik neem rond een uur of tien de bus van Purmerend naar Amsterdam en wandel vanaf het Centraal Station naar het museum van de dag. Onderweg een of twee kopjes koffie, bij voorkeur op een…

Het televisieprogramma Doodgewoon belicht het begrafeniswezen in al zijn facetten. Gisteren was de ovenist aan de beurt, de man die de crematieovens bedient. Ik weet er nu het een en ander van. Er gaat bijvoorbeeld hooguit één dode tegelijk de oven in en die mag pas naar binnen als de oven precies 800 graden is. Na afloop blijft er een kilo of vier as over. De ovenist vist daar vervolgens met een grote magneet het oud ijzer uit, voornamelijk schroeven van de kist. Ik dacht altijd dat de as daarna meteen de urn in kon, maar dat is niet zo. Er zitten namelijk nog best grote stukken bot tussen. Die gaan rammelen in de urn. De resten moeten dus eerst nog in de cremulator om ze te vermalen tot mooie…

‘Hoe vaak doe jij het nog?’ Wouter zat Stijn weer eens te stangen na ons wekelijkse golfrondje. Stijn bloosde zowaar een beetje. ‘Ongeveer een keer per week.’ ‘Op een vaste avond zeker. En jij, Arthur?’ Ik was er al bang voor dat ik een keer aan de beurt zou komen. ‘Een professor in de seks aan de Universiteit van Amsterdam zegt: doe het met plezier of doe het niet. Heb ik pas gelezen.’ Dat leek me een diplomatiek antwoord, maar daar kwam ik natuurlijk niet mee weg. ‘Dus... je doet het niet meer.’ ‘Nou, nee... weinig.’ ‘Aangeboden: propere vrouw. Weinig gebruikt. Altijd in de garage gestaan. Prijs nader overeen te komen,’ spotte Wouter. Stijn liep nu echt rood aan. ‘Een beetje vrouwvriendelijker kan wel, Wout.’ Joost deed er nog een…

Mijn schoonvader heeft gisteren een hartaanval gehad. Ik zat op een zonovergoten Amsterdams terras toen Afra belde. ‘Papa ligt in het ziekenhuis. Hij heeft een hartaanval gehad.’ Ze huilde. ‘Waar ben je?’ ‘Op de intensive care, hier in Purmerend.’ ‘Ik kom eraan. Ik neem een taxi.’ Je gunt niemand een hartaanval, maar als er dan toch een moet worden uitgedeeld, dan is mijn schoonvader Piet een uitstekende kandidaat. Het was een ontredderd hoopje vrouw dat ik een halfuur later aantrof naast het bed van haar vader. ‘Het is wel een moeilijke man, maar het is toch mijn vader. Eerst mama, en nu papa.’ Ik kon geen woorden van troost vinden. Ik sloeg een arm om haar schouders. Afra leek het niet te merken. Voor het eerst in jaren wekte Piet…

‘Cremeren moet weer leuk worden.’ Aldus zakenman Harry Mens, bekend van zijn televisieprogramma Business Class waarin hij schaamteloos reclame maakt voor alles en iedereen, als het maar wat schuift. Wéér leuk worden? Vroeger was cremeren dus blijkbaar gezellig, maar daarna is er de chagrijnige klad in gekomen. Gelukkig gaat het nu, dankzij Harry, weer de goede kant op. Hij zag een gat in de markt: chic cremeren. Van een oude bollenschuur bij Lisse heeft hij naar eigen zeggen het mooiste crematorium van Nederland gemaakt: vijf sterren. ‘Ons’ uitvaartcentrum in Purmerend heeft er maar drie. ‘Weg met het lopendebandwerk,’ sneert entrepreneur Mens, die daarmee alle andere crematoria tot ordinaire afbakfabriekjes degradeert. De prijzen in Lisse zijn ook op niveau. Harry ziet brood in de dood én let op de kleintjes. Roomboterkoekje:…

‘Volg je hart, dat klopt altijd.’ Dat tegeltje hangt al jaren bij ons op de wc. Ik ben er al die tijd niet echt aan toegekomen mijn hart te volgen, en Afra ook niet. Mijn leven werd tot op heden altijd geregeerd door gemakzucht; Afra’s leven wordt geregeerd door voorzichtigheid. Daarbij komt dat het hart mij nogal tegenstrijdige adviezen geeft. De ene dag zegt het: ‘Gefeliciteerd Arthur, een prachtplan om een goddelijk leven in Italië te gaan leiden.’ De andere dag fluistert het me in: ‘Wat haal je je allemaal op de hals? Wat een hoop gedoe. Blaas af, dat hele plan.’ Dat laatste advies weiger ik te volgen. Dat geeft me tegelijkertijd een heel onzeker en een heel euforisch gevoel. Ik heb, bewust of onbewust, nu zo veel stappen…

‘Papa is dood.’ Yessss! had ik wel willen roepen. ‘Het is beter zo, Aaf, voor iedereen,’ leek me gepaster. ‘Dat gaat iedereen zeggen,’ antwoordde Afra aangeslagen, ‘en iedereen heeft gelijk, maar toch voelt het niet zo.’ Mijn schoonvader had ’s nachts een nieuwe hartaanval gekregen en de artsen hadden niets meer kunnen doen. ‘Er zat niemand naast zijn bed,’ zei Afra zacht. Piet wordt over vijf dagen begraven in Purmerend. Dat komt goed uit: het is er nog steeds niet van gekomen om eens een kijkje te gaan nemen in het plaatselijke uitvaartcentrum, dus dat zijn voor mij twee vliegen in één klap. Het wordt een sobere plechtigheid. Mijn schoonvader hield niet van verspilling. Hij hield op het eind van zijn leven eigenlijk alleen nog van televisiekijken en oude jenever.…

Het viel uiteindelijk wel mee, de crematie van mijn schoonvader. We hebben met muziek, toespraken en condoleren met koffie en cake het uur vol gekregen waar we volgens de verzekering recht op hadden. De uitvaartbegeleider had ons gewaarschuwd: het mag wel korter, maar niet langer dan gepland, want er wordt begraven en gecremeerd volgens een strak schema. Als het uitloopt staat de volgende kist al op de stoep, bij wijze van spreken. Het kostte me uiteindelijk niet al te veel moeite om wat aardige dingen over Piet te zeggen. Het hoefde tenslotte niet allemaal waar te zijn. Een oud-collega hield ook een vriendelijke toespraak en de zus van Piet droeg een zelfgemaakt gedicht voor, waarvan de laatste strofe ongeveer luidde: In de kist nu lig jij daarIk geloof nog niet…

Ik ben te veel met crematies en begrafenissen bezig. Steeds ploppen er weer nieuwe ideeën op. Zo zou je, na afloop van de uitvaart, mokken, petjes en T-shirts met daarop het portret van de overledene kunnen verkopen om een beetje uit de kosten te komen. En vooraf nieuwe zakdoeken. Die moet je wel eerst een keer wassen, anders nemen ze geen tranen op. Nog lucratiever: op intekening zouden de mensen een klein beetje as van de dode kunnen aanschaffen. Mijn as levert waarschijnlijk niet veel op, maar hoeveel geld hadden een paar duizend gecertificeerde porties as van Michael Jackson wel niet in het laatje kunnen brengen? Twee kilo as van André Hazes is met tien vuurpijlen de lucht in geschoten. Die tien keer ‘Ooooh’ hadden beter ingeruild kunnen worden voor…

Met de uitvaart van haar vader ruim twee weken achter de rug leek me de tijd rijp om ook mijn tweede golfreisje aan te kondigen. Ik was er dagenlang zenuwachtig over en liet al een paar mooie gelegenheden voorbijgaan doordat ik op een geschikt moment te lang aarzelde. ‘Van uitstel komt geen afstel, Ophof, de pleister er nu in één keer af trekken,’ sprak ik mezelf toe. We zaten aan tafel. Gebakken schol, aardappelen, doperwtjes met worteltjes, appelmoes. ‘Nog even over mijn golfreisjes, Aaf...’ ‘Reisjes? Je had het de vorige keer over één reisje.’ ‘Het zijn er twee geworden.’ ‘Zo, toe maar. En waar ga je dat van betalen?’ ‘Dat betalen Wouter en Joost omdat ik ze een paar keer uit de brand heb geholpen.’ ‘O gut, onze vrijwillige brandweerman.…

Ik keek naar mijn pukkel. Hij was niet van echt te onderscheiden. Na enig oefenen kon ik hem tamelijk eenvoudig opplakken en er weer afpulken. Hij stond bepaald onsmakelijk, maar Toon dreigde zijn medewerking aan het project geheel te staken als ik de pukkel zou weigeren. ‘Het is een totaalpakket, Arthur, je kunt niet zomaar willekeurig wat onderdelen schrappen.’ Ik zag in de spiegel een vitale man van tegen de zestig met grijsbruin haar, een peper-en-zoutkleurig baardje en snor, een vrij zware donkere bril en een opvallende pukkel op zijn kin. Heel in de verte kwam hij me bekend voor. ‘Nu nog even andere kleren aan en dan de straat op,’ gebood Toon. Ik had een setje nieuwe kleren meegenomen en verkleedde me. ‘Arthur, jongen, ik had gezegd dat je…

Ik heb Afra nog nooit zo zien stralen als toen ik haar gisteren het hondje gaf. Ze moest huilen van geluk toen ze Aristoteles uit zijn doos tilde. Alleen over de naam was ze niet zo te spreken, maar ik had niet anders verwacht. Ze wil een dag bedenktijd om een betere naam te bedenken, maar ik ga niet toegeven: Aristoteles zal hij heten! Ik had de pup samen met Carla van de Blafferie opgehaald bij een fokker in de buurt van Alkmaar. Cash betalen zonder bonnetje: 800 euro, exclusief 82 euro inentingen tegen wormen, hondsdolheid en nog een paar dingen. Even later zat Carla op de achterbank van de auto te stuiteren van enthousiasme met Aristoteles op schoot. Ik denk dat ze een keer of tien heeft gezegd: ‘O,…

Veel goede vrienden heb ik welbeschouwd niet. Eigenlijk maar drie. Stijn, Joost en Wouter. Ik ken ze van de middelbare school. We hebben lief, leed en af en toe een meisje gedeeld. De laatste jaren delen we vooral de vrijdagen. Dan gaan we, weer of geen weer, golfen. Stijn constateerde vorige week dat het altijd ‘bijzonder genoeglijke vrijdagen’ zijn. ‘Niet bepaald een opwindende typering, Stijneman,’ had Joost opgemerkt. Stijn is leraar Duits op een middelbare school en is nog steeds, net als vroeger, het braafste jongetje van zijn eigen klas. Hij hangt er eigenlijk een beetje bij in ons golfgezelschap. Stijn wordt gedoogd omdat hij er nou eenmaal altijd was. Meer vriend uit gewoonte dan uit overtuiging. Het verschil met Joost is groot. Joost is bepaald niet braaf. Hij is…

In de file naar Breukelen heb ik alle tijd om te somberen. Ik doe dat de laatste tijd met toenemende overgave. Sinds Joost heeft opgemerkt dat ik te lui en/of te schijterig ben voor een groots en meeslepend leven, kan ik die gedachte moeilijk loslaten. Er is inderdaad niet al te veel terechtgekomen van de plannen die ik had toen ik twintig was. Ik heb nauwelijks iets van de wereld gezien, geen wilde avonturen beleefd en geen uitgebreide vriendenkring van leuke en interessante mensen opgebouwd. Toen het erop aankwam een meeslepende start te maken werd ik verliefd op Afra. Tot over mijn oren verliefd zelfs. Dat heeft de plannen een beetje doorkruist. Ze hield heel erg van reizen, zei ze toen. Onze eerste gezamenlijke vakantie was naar Egypte. Van de…

Vandaag elf jaar geleden ontmoette ik Ester voor het eerst. Zij werkte voor een leverancier van automaten voor papieren handdoekjes en wc-papier. Ze verving een vertegenwoordiger die overspannen thuiszat. In plaats van een kalend grijs hoofd met snor, kwam er een grote bos vrolijke blonde krullen het kantoor binnenwandelen. ‘Goedemiddag, ik zoek meneer Ophof,’ zei ze. Misschien hing mijn mond net iets te lang open. ‘Ik vervang meneer Schulz, die tijdelijk uitgeschakeld is vanwege een kleine burn-out,’ voegde ze er ter verduidelijking aan toe. ‘Nou, laat meneer Schulz het maar op zijn gemak uitzieken.’ Zoiets heb ik geloof ik gezegd. Geen geweldige openingszin, maar Ester moest erom glimlachen. Het vervolg was ook niet briljant. ‘Ik zit al twaalf jaar in het wcpapier, maar nooit eerder stond er zo’n mooie automatenvrouw…

Ik kijk tegenwoordig uit naar het getal 1729. Mocht het voorbijkomen dan hoop ik in interessant gezelschap te zijn. Daar laat ik mij quasinonchalant ontvallen dat 1729 een bijzonder getal is. Als dan iemand vraagt waarom, zeg ik, zo luchtigjes mogelijk, dat 1729 het kleinste hele getal is dat op precies twee manieren kan worden geschreven als de som van twee derde machten, namelijk van 1 en 12 en van 9 en 10. Alsof ik ook maar iets van wiskunde weet. Ik ben zo benieuwd naar de gezichten om mij heen. Jammer dat de kans dat 1729 uit zichzelf langskomt heel klein is. Het komt nogal gemaakt over als je er zelf mee op de proppen komt. Ik heb op internet geen belangrijke historische gebeurtenissen kunnen vinden in dat jaar.…

De pensioengerechtigde leeftijd is met drie maanden verhoogd. Het is de derde of vierde verhoging in een jaar of zes. Er is geen ontsnappen aan: ik moet doorwerken tot zevenenzestig jaar en drie maanden. Tenminste, als er in de komende zeventien jaar en drie maanden niet nog een paar verhoginkjes bovenop komen, en die kans lijkt me levensgroot. Een kwestie van rekenen. Mensen worden ouder en krijgen dus gemiddeld langer AOW, en er komen steeds meer AOW’ers in verhouding tot het aantal werkenden. Min plus min is dubbelmin. Henk Krol van 50plus vindt het onzin om problemen op deze wijze te benaderen als het ‘gaat om de mensen die dit land groot hebben gemaakt’. Laten we Henk en zijn vijftigplussers die het land groot hebben gemaakt maar niet ’s lands…

Het gaat niet zo goed met de groothandel in wc- en schoonmaakartikelen. Directeur Hertog riep gisteren volkomen onverwachts het voltallige personeel naar zijn kantoor: Marieke (secretariaat), Berend (financiën), Dirk (transport), Hammed (magazijn) en ik (in- en verkoop). Hertog schraapte zijn keel, keek de kring rond, schraapte nog een keer zijn keel en zei: ‘Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.’ Hij zag eruit alsof zijn stropdas te strak zat. ‘De cijfers van de laatste kwartalen geven enige reden tot ongerustheid. De targets zijn niet gehaald.’ Dirk keek verschrikt, had hij iets vergeten op te halen? ‘De financiële situatie is dusdanig dat de directie zich genoodzaakt ziet op korte termijn een interne reorganisatie door te voeren teneinde kostenbesparend te kunnen gaan werken. Daar gaat iedereen in ons mooie bedrijf…

Het was erg warm in de kamer. Mijn schoonvader had de thermostaat op 23 graden gezet. ‘Ik wil niet dat ze het koud heeft als ze doodgaat.’ ‘Misschien is te warm ook niet prettig,’ bracht ik er voorzichtig tegen in. Die suggestie werd genegeerd. Gerda lag met gesloten ogen op het verhoogde ziekenhuisbed dat voor de gelegenheid bij het raam vandaan was gehaald en midden in de kamer was gezet. Zo konden we eromheen zitten. We, dat wil zeggen: haar man Piet, Afra, de zus van Piet, de arts en ik. De verpleegster hield eerbiedig afstand. Van de zus van Piet wist ik dat ze Gerda niet mocht. Ze had nooit iets begrepen van de liefde, de humor en de ironie waarmee Gerda in het leven stond. ‘Je vrouw heeft…

Troosteloos huwelijk, fantastische schoonmoeder overleden, baan kwijt; dan moet een goed gesprek met mijn grote liefde, die ik tien jaar niet heb gezien, de ellende maar compleet maken. Zoiets moet er door mijn hoofd gegaan zijn. Ik was een stuk gaan lopen door het Purmerbos, een beschaafd wandelbos voor mensen uit de rijtjeshuizen van Purmerend. Ik had drie dagen vrij genomen vanwege het overlijden van mijn schoonmoeder. Berend de boekhouder wees me erop dat ik officieel slechts recht had op één dag vrij en dat de andere twee dagen voor mijn eigen rekening kwamen. ‘Berend, wat ontzettend attent van je dat je me daarop wijst,’ antwoordde ik, ‘want ik zou niet graag zien dat mijn werkgever de dupe werd van het overlijden van mijn schoonmoeder.’ Het was even stil. ‘Nee...…

‘Ga zitten, Arthur.’ Meneer Hertog deed zijn best joviaal en ontspannen te klinken. ‘Mooi bureau is dat toch,’ zei ik om hem een handje te helpen. ‘Ja hè, echt wortelnotenhout. Wil je koffie?’ ‘Nee, dank je, ik heb net op.’ Ik zei er niet bij dat ik van een tweede kop van zijn automatenkoffie misselijk zou worden. ‘Ik neem aan dat je weet waarom ik je heb uitgenodigd voor een gesprek.’ ‘Ik heb zo’n vermoeden.’ ‘Het gaat over de ontslagvoorwaarden.’ Hertog had er lang over nagedacht wat een redelijke ontslagvergoeding was, zo meldde hij. Hij dacht aan tien maanden salaris. Ik had van tevoren met Joost overlegd en die dacht dat twee jaarsalarissen haalbaar moest zijn. Hij had me op het hart gedrukt zonder omwegen drie jaarsalarissen voor te stellen,…

Ik had Joost en Wouter uitgenodigd na het golfen op mijn kosten te dineren in het clubhuis. Ik zei dat ik iets te vieren had. Stijn haakte, zoals verwacht, na twee biertjes met bitterballen af om thuis bij zijn vrouw te gaan eten. ‘Sorry, ik moet gaan,’ zei hij. Dat zegt hij altijd en ik denk dat het hem ook echt iedere keer oprecht spijt. ‘Wat moet, dat moet,’ zegt dan bij toerbeurt een van ons. Dat hebben we ooit afgesproken. Stijn kijkt dan een beetje achterdochtig maar hij heeft er nog nooit iets van gezegd. Ik had een tafel gereserveerd in een rustig hoekje van het restaurant en had me voorgenomen pas na het eten, bij de koffie, mijn vrienden te overrompelen met mijn plan om een nieuw leven…

Het College voor de Rechten van de Mens heeft geoordeeld dat de biljartbond discrimineert door wedstrijden op zondag te organiseren. Strenggelovigen mogen op de dag des Heren namelijk niet biljarten. Ja, je hebt natuurlijk de oorlog in Syrië, hongersnood in Soedan en aardbevingen in Italië, maar hier in Nederland is het dus ook heus niet allemaal koek en ei. (Ik denk trouwens dat god zelf, na al dat scheppen, op de zevende dag ter ontspanning ook wel eens de keu ter hand neemt. God is gekke gerrit niet.) Het verbaast mij dat mensen zich zo druk kunnen maken over dit soort kleine dingen terwijl ondertussen de wereld op ontploffen staat. Met de alfa-aapjes Poetin, Trump, Erdoğan en Xi aan het roer is de wereld er niet overzichtelijker op geworden. En…

Ik heb een nieuwe bankrekening geopend bij de ASN. Daar kan straks het geld van mijn ontslagvergoeding op worden gestort. Ik heb Afra verteld dat ik tienduizend euro meekrijg. Dat vond ze wel een beetje weinig. Ik zei dat ik nog flink had onderhandeld omdat Hertog in eerste instantie maar vijfduizend had geboden. ‘Honderd procent meer, Aaf, dat is niet slecht.’ Dat moest Afra beamen. Er gaat dus straks tienduizend euro naar onze gezamenlijke rekening bij de ING. En vijfenzestigduizend euro naar mijn eigen, nieuwe rekening. Het is tenslotte míjn ontslagvergoeding. Op onze gezamenlijke spaarrekening staat ongeveer veertigduizend euro. Daarvan is de helft van mij. Na lang nadenken heb ik daarvoor het volgende plan bedacht: ik neem vanaf nu regelmatig kleine bedragen contant geld op, in de orde van grootte…

Ik moet wel scherp blijven. Gisteravond zat ik ’s avonds laat geboeid naar Rai Uno te kijken toen Afra uit bed kwam om voor zichzelf een glas warme melk te maken omdat ze niet kon slapen. Als je maar hard genoeg denkt dat melk helpt, helpt het ook. Ik had haar niet aan horen komen op haar pantoffels en weet ook niet hoe lang ze al achter me in de deuropening stond terwijl ik willekeurige Italiaanse woorden die ik op tv hoorde herhaalde. ‘Wat doe jij nou, Arthur?’ Ik viel bijna van de bank. ‘En nog een kwaad geweten ook?’ voegde ze eraan toe. ‘Laat gegeten?’ Ik kon geen andere afleidingsmanoeuvre bedenken. ‘Nee, kwaad geweten.’ Ik mompelde nog iets van ‘prachtige taal’, maar Afra was al weer naar boven vertrokken.…

Tante Marie had veel meer kennissen dan ik voor mogelijk had gehouden. Ze zat haar hele leven lang op allerlei clubjes: de leesclub, de rummikubclub, de kookclub, de mandolineclub, de wandelclub, de gymclub, de handwerkclub en wie weet wat voor clubs nog meer. Daarnaast kwam ze ook nog uit een grote familie. Ze had zelf geen kinderen maar wel acht broers en zussen en een stuk of veertig neefjes en nichtjes. Zo kwam het dat tante Marie, bij leven toch bepaald geen geliefd mens, zich op haar begrafenis in een enorme belangstelling mocht verheugen. De gloednieuwe aula van de begraafplaats van Zaandam was veel te klein. Die aula was eigenlijk alleen geschikt om afscheid te nemen van eenzame of onbekende doden. Het was alsof de architect zelf nog nooit bij…

Na een lang en constructief caféoverleg afgelopen zaterdagavond met Joost en Wouter en veel bier, hadden we rond sluitingstijd mijn grote verdwijnplan uitgewerkt op een paar bierviltjes, maar zondagmorgen kon ik die nergens meer vinden. Ik raakte in paniek, want ik was als de dood dat Afra ze zou vinden of, erger nog, al had gevonden. Ik zocht het hele huis af terwijl ik deed alsof ik mijn autosleutels kwijt was. ‘Zal ik even helpen zoeken?’ bood Afra aan. ‘Nee hoor, zo belangrijk is het nou ook weer niet.’ ‘Nou, volgens mij zijn autosleutels tamelijk essentieel voor een auto. Wou je morgen soms op de fiets naar Breukelen?’ ‘Je hebt gelijk, schatje. Maar blijf maar lekker zitten. Ik zoek rustig verder.’ De bierviltjes bleven onvindbaar. Na meer dan twee uur…

‘Klaas hield van vogels, vissen en kikkertjes.’ En daarmee moest Klaas de Bruyn het doen in zijn rouwadvertentie in Het Parool. Eenennegentig jaar geworden en niets meer te melden dan dat hij een vriend was van uiteenlopende kleine dieren. Nou ja, er stond ook nog een mysterieus gedichtje bij: De trein, de rail, de heilsoldaat, De vrouw, het kind, de meid, Wat zijn zij in dit groot heelal? Een stip in d’eeuwigheid. Daar viel niet veel tegen in te brengen, maar het riep over dode Klaas toch meer vragen op dan er werden beantwoord. Was Klaas misschien machinist? Of heilsoldaat? Wat voor rol speelde de meid? Maar toch was dit gedicht beter dan wat Henri Hulshorst in zijn advertentie meekrijgt van zijn werkgever Aegon. Henri was bij Aegon werkzaam op…

Iedere zichzelf respecterende ziekte heeft een eigen dag: alzheimerdag, aidsdag, lepradag, kankerdag. Hartziektes hebben zelfs een hele eigen week. Verder heb je Vaderdag, Moederdag, dierendag, secretaressedag en god weet welke dagen allemaal nog meer. Het houdt niet op. Vandaag, 24 januari, is ook een bijzondere dag: Nationale Pindakaasdag. Afra en ik houden allebei erg van pindakaas. Alleen wil zij mét nootjes en ik zonder. Dus vieren wij Nationale Pindakaasdag elk met onze eigen pot. Zwijgend. Hooguit een iets dikker laagje op de boterham. Jarenlang deelden we dezelfde pot op de ontbijttafel, maar ook qua pindakaas zijn we langzaam uit elkaar gegroeid. De laatste paar maanden komen we weer iets nader tot elkaar, maar dat komt doordat ik me meegaander toon dan ik in werkelijkheid ben. De gedachte dat ik over…

Ik ben naar de mooie kaartenwinkel op de Overtoom in Amsterdam geweest, om de beste en meest gedetailleerde wandelkaarten te kopen van de omgeving van Carpentras, een stadje ongeveer veertig kilometer ten noordoosten van Avignon. Mijn eerste indruk is dat het een geschikte omgeving is om in dood te vallen: goed bereikbaar, niet te druk, in de buurt een paar golfbanen voor het alibi voor de reis en, het belangrijkste, flink wat ruige wandelroutes waar een ongeluk in een klein hoekje zit. In Carpentras zit de chambres d’hôtes van de kennissen van Joost. Dat moet de uitvalsbasis worden voor het dodelijke ongeluk. Enige nadeel: het is een flink stuk omrijden als je naar Toscane wilt. Ik heb nog even overwogen om met de fiets een ravijn in te rijden tijdens…

‘Beste Arthur, ik had het graag anders gewild, maar door onfortuinlijke omstandigheden gedwongen, moeten we vandaag afscheid van je nemen. Je hebt je jarenlang met veel enthousiasme ingezet voor ons mooie bedrijf en daar ben ik, daar zijn wij allemaal, je dankbaar voor.’ Instemmend geknik. ‘De markt voor wc-benodigdheden is een moeilijke markt. De vraag mag dan wel redelijk stabiel zijn, maar de concurrentie uit het Oostblok en uit lagelonenlanden is moordend. Ik moest ingrijpen in de bedrijfsvoering en ik kan je verzekeren dat het voor mij een heel moeilijke beslissing is geweest om iemand als jij te moeten ontslaan.’ Directeur Hertog kreeg het echt een beetje te kwaad, het was bijna vertederend. Ik had graag de gezichten van mijn inmiddels ex-collega’s gezien als ik had gezegd dat ze echt…

Als je op de rouwadvertenties in kranten afgaat is de aarde allang veranderd in een paradijs: er wonen bijna alleen maar fantastische mensen. Althans: haast alle mensen die net dood zijn gegaan en een advertentie in de krant hebben gekregen, waren fantastische mensen: sociaal, liefdevol, begaan, hardwerkend, kundig, krachtig, inspirerend en onvergetelijk. Beperkt onvergetelijk natuurlijk, namelijk tot de laatste bekende van de dode ook is overleden. Beruchte en beroemde personen buiten beschouwing gelaten. Hitler en Beethoven gaan nog wel even mee. Misschien krijgt niet iedereen een rouwadvertentie, want die zijn behoorlijk prijzig; dus als er op de dode bezuinigd moet worden, bijvoorbeeld omdat de nabestaanden arm of gierig zijn, sneuvelt de advertentie in de krant waarschijnlijk als een van de eerste zaken. Bekende overleden Nederlanders krijgen vaak overdreven veel advertenties.…

In de Surinaams-creoolse funeraire traditie delen de leden van de aflegvereniging zakdoeken uit aan de treurende nabestaanden om te voorkomen dat er tranen op de dode druppelen. Dat zou de relatie met de wereld van de geesten namelijk flink kunnen verstoren. Verder weet ik nu van het bestaan van humanistische uitvaartsprekers, een Stichting voor Funerair Erfgoed, Uitvaartmarkt.nl, herinneringskommen en urnentuinen. Ik was op bezoek bij Uitvaartmuseum Tot Zover. Mooie kisten, mooie foto’s en een indrukwekkende collectie miniatuurlijkwagentjes. De haarschilderijen vielen een beetje tegen. Geen lange blonde paardenstaart aan de muur of een enorme bos ingelijst rastahaar, maar saaie kantwerkjes van kleine grijze krulletjes. Een van de pronkstukken van het museum was een antieke koffer met aflegspullen. Daar zat ook een zaag in. Ik kon het niet helpen, maar moest meteen…

Louis Mollema, dat gaat het worden of, op zijn Italiaans, Luigi Molima. Dat moet uit te spreken zijn voor Italianen. Ik heb mijn wens doorgegeven aan Joost, die het op zijn beurt weer heeft doorgespeeld aan zijn mannetje voor valse papieren. De foto is nog een beetje een probleem, want ik kan niet nu al, ten behoeve van een paar pasfoto’s, van uiterlijk veranderen. Joost gaat vragen of hij de foto’s op het laatste moment mag aanleveren. Ik krijg een paspoort en een rijbewijs. Ik verwacht niet dat de Italianen in mijn dorp verder al te moeilijk gaan doen. Daar zijn ze hopelijk te lui voor. Of te corrupt; in dat geval moet het met een paar briefjes van vijftig op te lossen zijn. Die Italianen, die kunnen misschien nog…

Toon is een stuk moderner dan ik dacht. Mijn gepensioneerde grimeur, die van mij straks een onherkenbare Luigi Molima moet maken, had mij uitgenodigd in zijn werkplaats. ‘Ga zitten, Arthur. Wil je een biertje?’ ‘Het is elf uur, Toon, dus doe maar koffie als je hebt.’ Nee, Toon had geen koffie. Wel sinas waar de prik vanaf was. Toon zette zijn laptop voor mij op tafel, klapte het scherm omhoog en beval mij mijn ogen dicht te doen. ‘Doe maar open,’ zei hij na een halve minuut. Voor mij zag ik twee foto’s, een en profil en een recht van voren, van een keurig gesoigneerde meneer met een grijs baardje, een snor en een klein paardenstaartje. Hij droeg een grote donkerbruine bril, had een pukkel die nogal de aandacht trok…

Hoor mij in het waaien van de wind. Hoor mij in het ruisen van de zee. Hoor mij in de lach van een kind. En lach dan vrolijk mee. Dit leek mij wel een aardig Toon Hermans-achtig gedicht voor op mijn rouwkaart. Een beetje gejat en een beetje van mezelf. Ik ben begonnen met het aanleggen van een begrafenismapje. Daarin onder meer: - Lijst genodigden + adressen- Wensen ten aanzien van de begrafenis- Tekst voor op de kaart- Tekst voor de advertentie- Mijn begrafenismuziek- De speech van Wouter die ik zelf schrijf- Verzekeringspapieren Een en ander in twee enveloppen: een voor Afra en een voor Wouter. Ik durf tegen Afra niet te beginnen over de voor haar bestemde envelop, bang als ik ben dat ze er nog argwanender van wordt.…

‘Ik heb er een, hoor,’ jubelde Carla gisteren aan de telefoon, zonder eerst haar naam te noemen. Ik was even in de war. ‘Ben jij het, Carla?’ ‘Ja, en ik heb een labrador. Tenminste, bijna. Hij moet nog geboren worden, maar hij is nog niet verkocht. Dus u kunt hem kopen voor 825 euro.’ Op dat moment kwam Afra binnenlopen uit de keuken. ‘Nou, dat is mooi, maar ik moet nu ophangen. Ik denk er nog even over na.’ Ik hing op. ‘Waar moet je nog over nadenken?’ vroeg Afra. ‘Joost heeft een klus voor me.’ ‘Die kun je dan toch gewoon aannemen?’ ‘Nou, ik wilde even rustig aan doen in verband met je vader.’ ‘O.’ Daar heb ik me aardig uit gered. Ik belde Carla van de Blafferie een…

‘Het is echt beter dat u een natuurlijke dood sterft.’ ‘En het is ook echt beter als je iets zachter praat, Etienne,’ zei Joost zacht maar indringend. Etienne Hummel zweette zo erg dat zelfs bij zijn colbertjasje natte plekken onder de oksels verschenen. Zijn hoofd wiebelde bijna onafgebroken op het dunne nekje. Joost, Hummel en ik hadden weer in de stationsrestauratie eerste klas afgesproken, deze keer op verzoek van de begrafenisondernemer. Hummel had voor zich op tafel een stapeltje papieren neergelegd. ‘Kijk eens wat er allemaal komt kijken bij een ongeluk,’ zei hij, wijzend op de papieren. Zijn kleine varkensoogjes keken Joost bijna smekend aan. ‘Wat komt daar dan allemaal bij kijken, Etienne?’ zei Joost minzaam. Hij zag hem graag spartelen. ‘De politie moet het lijk bergen, ik moet een…

Ik had een fout gemaakt door een nieuwe bankrekening te openen op mijn eigen naam, want als ik dood ben kan ik daar geen geld af halen. Krijgt Afra op zeker moment een berichtje van de bank dat ze nog vijfenzestigduizend euro tegoed heeft en zit ik op een Italiaans houtje te bijten. Ik heb weer een beroep op mijn vrienden moeten doen en gevraagd of een van de twee een nieuwe rekening wil openen en mij het pasje wil geven. Dat heeft Joost inmiddels gedaan. Wouter merkte op dat er wel enig risico aan verbonden was. Het kan straks zo zijn dat je uit het gebruik van de verschillende bankpassen kunt opmaken dat Joost terzelfder tijd in Italië en in Nederland is. Joost kijkt gelukkig niet op een risicootje…

De uitvaartbegeleidster deed haar best. Een keurige empathische mevrouw in een grijs mantelpakje. Of we niet een mooiere kist wilden, een rouwadvertentie, toch maar een bloemstuk, kaarsen bij de kist? Ze wilde ons niets opdringen, hoor, maar misschien wilden we het toch iets minder sober? Ik probeerde haar uit te leggen dat soberheid bij Piet paste. ‘Mijn schoonvader gruwde bijvoorbeeld bij leven van de gedachte dat hij, als hij dood was, honderdvijftig euro per dag moest betalen om in een koelkast goedgehouden te worden tot hij de oven in ging.’ ‘Maar dat is wettelijk verplicht. Anders gaat het ruiken. Het zit in uw verzekering, hoor.’ Ik stelde haar gerust: wij willen Piet ook graag in de koeling bewaren. Het is me al vaker opgevallen dat er de laatste jaren een…

Wordt het leven al dagen beheerst door de crematie van mijn schoonvader, staan de kranten ook nog eens bol van cremeernieuws: de crematoriumkeizer is ten val gekomen. Hij heet, natuurlijk niet toevallig, ook nog Keizer en is, geheel wel toevallig, partijvoorzitter van de VVD. Wat heeft hem de kop gekost? De Koninklijke Vereniging voor Facultatieve Crematie, opgericht in 1874 om het cremeren in Nederland mogelijk te maken, had nog maar een paar leden, de meesten hoogbejaard. De loop was er een beetje uit sinds de strijd voor het recht op crematie was gestreden. De meeste leden van de vereniging waren inmiddels zelf gecremeerd en de laatste, enkele ingedutte oudjes, sliepen nietsvermoedend op een goudmijn: een bloeiende commerciële tak, de Beheersmaatschappij de Facultatieve, eigenaar van een indrukwekkend aantal crematoria, ovenbouwers en…

Ik had Joost en Wouter gevraagd naar het café te komen naar aanleiding van mijn gesprek met Thea, de vrouw van Stijn. ‘Godverdomme, wat een lul is die Stijn,’ zei Joost, ‘hij had ons toch even kunnen waarschuwen?’ ‘Ja ja, dan had je hem zeker een duwtje gegeven op die brug?’ grijnsde Wouter. Mijn vrienden deden iets te grappig, vond ik. ‘Kunnen we misschien voor een keer iets serieuzer zijn? Ik zit er echt mee. Het is toch een vriend, die, weet ik veel, niet veel zin meer heeft in het leven.’ ‘Het leven is ook één grote wortelkanaalbehandeling,’ vond Joost. ‘Waar slaat dat nou weer op?’ ‘Nergens op, maar ik vind het wel aardig klinken.’ Uiteindelijk werden Joost en Wouter ernstig. Ook zij willen niet graag op hun geweten…

De medewerker van Crematorium Duinen Bollenstreek excuseerde zich omdat hij geen pak aanhad. ‘Hopelijk hebt u er geen bezwaar tegen als ik u in deze vrijetijdskleding een rondleiding geef?’ ‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik was op de bonnefooi afgereisd naar Lisse, naar het crematorium van Harry Mens, omdat ik nieuwsgierig was naar een crematorium met vijf sterren. Het was opvallend stil op de parkeerplaats, geen levende of dode ziel te bekennen. Toen ik door het eerste het beste raam naar binnen gluurde, bleek dat de etalage van het urnenwinkeltje te zijn. De bijbehorende mevrouw verwelkomde mij allerhartelijkst. Of ik misschien een rondleiding wilde? ‘Nou, ik wil niet storen, hoor. Ik wil alleen even kijken,’ pruttelde ik, maar ze had al een enthousiaste meneer gewenkt, die van de vrijetijdskleding. Die had er…

Afra en ik hebben zowaar na zesentwintig jaar huwelijk een gezamenlijke hobby gevonden: tennis kijken. Afra speelt zelf tennis en vindt daarom dat ze er verstand van heeft. Zij keek altijd al graag en ik heb, sinds ik werkloos ben, zeeën van tijd om voor de tv te hangen en naar Roland Garros te kijken. Jammer dat Afra steeds de commentatrice van commentaar voorziet, want daar erger ik me nogal aan. ‘Zet het geluid dan uit, als je die onzin van Marcella Mesker niet wilt horen. Zijn we ook meteen van dat vervelende gekerm van die dames af.’ Ik zei het iets te bits. ‘Die mannen kreunen anders net zo hard. En ik wil mijn mond wel houden, maar dan moet jij dat ook doen over Nadal en Djoković.’ Daar…

Wat zou het prettig zijn als uit nieuw wetenschappelijk onderzoek zou blijken dat je van veel Bacardi-cola drinken langer en gezonder leeft, maar dat je daarentegen heel terughoudend moet zijn met kruidenthee, dat broccoli meer kapotmaakt dan je lief is en dat veel bewegen dodelijk kan zijn. Helaas, lekkere dingen zijn nooit gezond en gezonde dingen vind ik nooit lekker. Gevolg is wel dat ik te dik ben en een slechte conditie heb. Dat probleem is niet op te lossen door straks in Italië veel pasta en pizza te eten. Ik zal een zekere zelfbeheersing moeten betrachten in de restaurants en ik moet het zalig nietsdoen niet te ver doorvoeren. Ik heb een mooi tweedehands racefietsje op de kop getikt en hoop nu dat de heuvels rondom mijn villa niet…