Libelle Bookazine Editie 9 - 2023

‘Ik zit in het wc-papier.’ Dat is het flauwe antwoord dat ik al drieëntwintig jaar geef als iemand vraagt wat ik doe voor de kost. Zo lang werk ik namelijk al bij een groothandel in wc- en schoonmaakartikelen. Zesendertig uur per week. Maandag tot en met donderdag van 8.00 uur tot 17.45 uur met tussen de middag drie kwartier pauze. Daarvan besteed ik twintig minuten aan het opeten van mijn boterhammen en mijn appel en daarna maak ik een wandelingetje van twintig minuten over het bedrijventerrein van Breukelen. Halverwege trakteer ik mezelf, bij wijze van toetje, op een kalfskroket bij snackkar Friet van Piet. Piet zelf is al jaren dood. Hij heeft op een kwade dag een hartaanval gekregen en is voorover in zijn vitrine gevallen, tussen de huzarenslaatjes en…

Mijn naam is Arthur Ophof. Ik woon al vierentwintig jaar in een keurige rijtjeswoning in een jarentachtig nieuwbouwwijk in Purmerend. Het huis is gebouwd in de tijd dat autovrije hofjes erg in de mode kwamen. Mijn vrouw Afra was destijds heel enthousiast. ‘Dan kunnen de kinderen over een paar jaar veilig buiten spelen.’ Het is alleen niet van kinderen gekomen. We hebben jarenlang vergeefs ons best gedaan. ‘Het legt wat spanning op de geslachtelijke gemeenschap,’ vertelde Afra bij de relatietherapeut. Alleen al van die twee woorden word ik impotent. Zij is de enige die ik ken die het heeft over ‘geslachtelijke gemeenschap’. En dan moest het ook nog op bevel van de kalender en de thermometer. ‘Het slaat de geslachtelijke gemeenschap nogal dood, eigenlijk,’ zei ik tegen de therapeut. Afra’s…

Veel goede vrienden heb ik welbeschouwd niet. Eigenlijk maar drie. Stijn, Joost en Wouter. Ik ken ze van de middelbare school. We hebben lief, leed en af en toe een meisje gedeeld. De laatste jaren delen we vooral de vrijdagen. Dan gaan we, weer of geen weer, golfen. Stijn constateerde vorige week dat het altijd ‘bijzonder genoeglijke vrijdagen’ zijn. ‘Niet bepaald een opwindende typering, Stijneman,’ had Joost opgemerkt. Stijn is leraar Duits op een middelbare school en is nog steeds, net als vroeger, het braafste jongetje van zijn eigen klas. Hij hangt er eigenlijk een beetje bij in ons golfgezelschap. Stijn wordt gedoogd omdat hij er nou eenmaal altijd was. Meer vriend uit gewoonte dan uit overtuiging. Het verschil met Joost is groot. Joost is bepaald niet braaf. Hij is…

‘Over de doden niets dan goeds’ wordt vaak een beetje overdreven, vind ik. In korte tijd zijn Johan Cruijff, David Bowie, Prince en Muhammad Ali overleden, wat vier keer tot een zo-goed-alsheiligverklaring heeft geleid. Ik heb er echt op gelet, maar heb bijna geen enkel puntje van kritiek kunnen ontdekken in de eindeloze rij krantenartikelen en tv-programma’s die aan de dode beroemdheden gewijd waren. Wel doken er iedere keer grote zwermen zelfbenoemde vrienden op om de doden te bewieroken en te vertellen hoe ze bij leven persoonlijk tegen hun helden aangeschurkt hadden. Niemand die zei dat Cruijff, behalve een fantastische voetballer, ook een heel eigenwijs en zelfingenomen mannetje was. Of dat Ali toch vooral ook heel dom was geweest om zichzelf tot parkinsonpatiënt te laten slaan door veel te lang…

Zelf had ik mijn vijftigste verjaardag liefst ongemerkt laten passeren, maar Afra drong er meerdere keren op aan dat ik deze feestelijke gebeurtenis groots zou vieren. ‘Dat kun je niet zomaar voorbij laten gaan,’ zei ze. ‘Waarom niet?’ ‘Daarom niet!’ ‘Tegen zo’n ijzersterk argument kan ik niet op.’ ‘Weer de leukste thuis zeker? Je mag best eens een keer rekening houden met andere mensen. Die vinden het leuk om jou eens in het zonnetje te zetten.’ Ik overwoog te zeggen dat ik al jaren bij voorkeur uit de zon blijf en mij, als die zon onvermijdelijk is, insmeer met factor 50. Een factor die helaas niet helpt tegen mensen. Dan zou Afra hebben gezegd: ‘Wat zijn wé weer grappig.’ Nou, waren wé maar grappig. Ik kan me niet heugen wanneer…

In de file naar Breukelen heb ik alle tijd om te somberen. Ik doe dat de laatste tijd met toenemende overgave. Sinds Joost heeft opgemerkt dat ik te lui en/of te schijterig ben voor een groots en meeslepend leven, kan ik die gedachte moeilijk loslaten. Er is inderdaad niet al te veel terechtgekomen van de plannen die ik had toen ik twintig was. Ik heb nauwelijks iets van de wereld gezien, geen wilde avonturen beleefd en geen uitgebreide vriendenkring van leuke en interessante mensen opgebouwd. Toen het erop aankwam een meeslepende start te maken werd ik verliefd op Afra. Tot over mijn oren verliefd zelfs. Dat heeft de plannen een beetje doorkruist. Ze hield heel erg van reizen, zei ze toen. Onze eerste gezamenlijke vakantie was naar Egypte. Van de…