Inhoudsopgave van Editie 8 - 2023 - Libelle Bookazine

‘Mijn god, mijn oren.’ In de gang voor hun hotelkamer schoot iemand in de lach. ‘Wat is dat voor een verschrikkelijk geluid?’ Didi, met alleen een badhanddoek om zich heen geslagen, wierp een boze blik op de deur en riep verontwaardigd: ‘Dat heet zingen.’ Echt, nu waren ze in Venetië, een van de bijzonderste steden ter wereld, en dan was er nog een of andere grapjas die je uitlachte. ‘Misschien noem jij het zingen,’ merkte haar criticus op, ‘maar anderen vinden het kattengejammer.’ Ze hoorden zijn voetstappen wegsterven toen hij de gammele trap op liep naar de kamer van de jongens op de bovenste verdieping. ‘Shay Mason vindt zichzelf erg grappig,’ zei Didi. ‘Eerlijk gezegd zong je ook een beetje vals,’ merkte Layla op. Layla was altijd eerlijk, op het…

Vanuit haar slaapkamerraam aan de achterkant van het hotel had Didi een goed uitzicht op de patio. Hoewel het twee uur ’s nachts was, zag ze toch duidelijk iemand aan een van de houten tafels zitten en intuïtief wist ze wie het was. Aangezien ze zelf ook niet kon slapen, trok ze een katoenen jurk aan en liep naar beneden. Op de patio aangekomen zei ze tegen Shay: ‘Ik zag hier iemand zitten, maar wist niet wie het was.’ Aan de glinstering in zijn ogen zag ze dat hij haar niet geloofde, maar hij hief zijn glas en zei: ‘Ik heb een glas cognac voor mezelf ingeschonken. Maar ik heb het netjes opgeschreven.’ Weer zo’n kleine steek onder water. ‘Hou op met dat soort dingen zeggen,’ mompelde ze. ‘Alles goed?’…

Op vrijdagavond, na haar werk, nam Didi een douche en trok een grijs zijden vestje en een spijkerbroek aan. Ze borstelde de klitten uit haar natte haar, werkte snel haar make-up bij en pakte haar lievelingsgeurtje. Oké, niet echt dus. Zich een beetje schrap zettend haalde ze de dop van de parfumfles die ze met kerst van Aaron had gekregen en richtte toen op haar hals en polsen. Het was niet haar soort geurtje, maar Aaron had het speciaal voor haar uitgezocht bij een of ander speciaal zaakje in Covent Garden; zelf vond hij het heerlijk ruiken, en hij had gewoon geweten dat zij dat ook zou vinden. Afgelopen weekend had hij gevraagd waarom ze het niet ophad, en toen ze had gelogen dat ze het de hele week al…

Didi’s verloofde, Aaron, die zich aan Shay had voorgesteld met zo’n verpletterende handdruk die moest laten zien dat hij een echte kerel was, had daarna zo’n echt kerel-onderwerp aangesneden over auto’s. Shay, die totaal niet geïnteresseerd was in auto’s, knikte vaag, terwijl hij met een half oor naar Layla luisterde die Didi enthousiast op de hoogte bracht van haar date met Harry, die echt fantastisch was verlopen, het kon gewoon niet beter. ‘… ik bedoel, heb je de Mercedes AMG GT Coupé wel eens geprobeerd? Dat is me een krachtpatsertje. Een achtcilinder biturbomotor met een droog cartersysteem. Echt, wat een knaller.’ Aaron schudde bewonderend zijn hoofd. ‘Het was echt ongelofelijk… Als hij me aankeek, was het alsof hij alles over me te weten zou willen komen,’ ratelde Layla blij. ‘Ik…

Rosa stond in het postkantoor in de rij te wachten om een pop die ze net af had naar Connecticut te sturen, toen een stem achter haar zei: ‘Hallo, hoe gaat het met je knie? Hopelijk al wat beter?’ Het was Benny Colette, met wat pakjes in zijn handen. Rosa straalde. ‘Veel beter, dank je. Ik heb een paar dagen pijn gehad, maar dat is nu helemaal over. Nog bedankt dat je me toen hebt geholpen.’ ‘Zoveel heb ik nou ook weer niet gedaan, maar ik ben blij dat je je beter voelt. Wat een groot pakket heb je daar! Is het niet te zwaar voor je? Zal ik het anders even voor je vasthouden onder het wachten?’ ‘Het is niet zo zwaar. Ik maak poppen,’ legde ze uit, terwijl…

Het was zeven uur ’s avonds. De kamerruil had inmiddels plaatsgevonden. Het huwelijkspaar had zich genesteld in de Midnight Suite op de bovenste verdieping en Didi’s slaapkamer was opgeruimd, het beddengoed was verschoond en Shays koffer lag open op haar geliefde kingsize bed. Ze had haar eigen rolkoffertje al naar Layla’s flat in de hoofdstraat gebracht. En Layla, die zich klaarmaakte voor haar afspraak met haar nieuwe grote liefde, had haar de reservesleutel gegeven omdat ze – alweer – bij Harry zou blijven slapen. Het waren meer kamerwissels dan Didi gewend was, maar alles om haar klanten tevreden te houden. En nu, nadat ze Shay had laten zien hoe haar grillige douchekraan werkte, had ze zich uit de voeten gemaakt voordat hij poedelnaakt de badkamer uit zou komen. Maar stel…

En nu, dertien jaar later, kwamen alle gevoelens van toen – spijt, ontzetting, ongeloof – weer terug. Haar eerste liefde was geëindigd in een gebroken hart, en het was allemaal haar eigen schuld geweest. ‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Dat weet ik.’ Hij knikte. De diefstal was nooit opgehelderd; Red Mason was altijd blijven volhouden dat hij het niet had gedaan, maar de meeste mensen gingen er desondanks van uit dat hij achter de inbraak zat. ‘En ik kan het je niet kwalijk nemen dat je zo kwaad op me was.’ Ze was niet van plan weer te beginnen over haar diepe overtuiging dat hij haar iets niet had verteld. ‘Ik had je moeten vertrouwen.’ Hij knikte weer. ‘Ik heb overdreven gereageerd, dat besef ik inmiddels. Als kind hield ik…

Vijf dagen later duwde Benny vol zelfvertrouwen en in zijn nopjes met zichzelf de slaapkamerdeur open met zijn voet en liep met het volle dienblad de kamer in. ‘Happy birthday to you, happy birthday, happy birthday…’ ‘Dank je.’ Ingrid stak haar hand op. ‘Je hoeft dat liedje niet voor me te zingen. Ik ben geen zes meer.’ ‘Maar ik zing het altijd voor je,’ protesteerde hij. ‘Dat weet ik. Ik had het je eerder moeten zeggen.’ Ze schonk hem een van haar vastbesloten blikken. ‘Ik zeg het je nu echter. Maar het ontbijt ziet er heerlijk uit. Dank je.’ ‘En ik heb ook cadeaus.’ Hij zette het dienblad op het nachtkastje, gaf haar het glas jus d’orange en pakte de pakjes uit zijn kledingkast. ‘Goh, wat mooi.’ Ingrid was zichtbaar…

Op vrijdagmiddag reed Didi naar Moreton-in-Marsh om daar de trein naar Londen te pakken. Toen ze langs Hillcrest kwam zag ze een paar bestelbussen staan, en ze zag ook dat er aan het dak werd gewerkt, maar Shay was in geen velden of wegen te bekennen. Zijn auto stond er ook niet, wat waarschijnlijk betekende dat hij in het ziekenhuis was, waar hij het grootste deel van zijn tijd doorbracht. Ze hadden elkaar niet meer gesproken na die keer aan het meer, en als hij haar expres ontliep, snapte ze dat heel goed. Ze nam het hem niet kwalijk. Ze wist ook dat Red herstellende was van de longinfectie die zo’n vernietigende uitwerking op zijn lichaam had gehad. Onderweg naar Londen regende het de hele tijd. Didi zat tegenover een…

Wat? Nee, alsjeblieft, schikgodinnen. Doe me een lol. Didi had zich al helemaal voorbereid op Het Gesprek. En nu dit. ‘Wat komt ze hier doen?’ Aaron gaf een geruststellend kneepje in haar schouder. ‘Hé, kijk niet zo benauwd. Het is aardig bedoeld!’ Aarons moeder Kay woonde in Swindon en werkte als apothekersassistente. Twee jaar geleden had ze haar man verloren, én haar zelfvertrouwen, en vandaag – logisch – had ze voor het eerst de moed bijeen weten te rapen om in haar eentje naar Londen te reizen. Ze was een schat van een vrouw, maar de trein nemen was een beproeving voor haar. ‘Maar ik heb mezelf eens streng toegesproken en gezegd dat het tijd werd om me te vermannen,’ zei ze tegen Didi. ‘Reizen hoeft helemaal niet eng te…

‘Ik weet het, schat. Ik zie je morgen. Ik hou van je.’ Benny was in de keuken, en Ingrid zat zich buiten in de schaduw achter haar laptop voor te bereiden op het overleg van morgen in Kopenhagen. De ramen stonden wijd open, en hij was ervan uitgegaan dat ze haar dochter aan de lijn had, tot hem ineens inviel dat Birgitte gisteren uit Johannesburg had gebeld. Hij zette zo’n piepklein kopje espresso dat ze altijd dronk en bracht het naar buiten. ‘Wie was dat?’ ‘Hm?’ Ze gooide haar asblonde haar naar achteren en tikte een paar woorden in het document op het scherm. ‘O, dat was Birgitte.’ ‘Echt? Vlak voordat je ophing hoorde ik je vragen in welk hotel jullie morgen zaten.’ Ze wierp hem een spottende blik toe.…

Benny’s hart klopte hem in de keel toen hij zijn huis uit liep. De laatste keer dat hij zo’n adrenalinestoot had gehad was toen hij het prijsje op een horloge dat Ingrids dochter wilde hebben verkeerd had gelezen; in plaats van vierhonderd euro bleek dat het vierduizend kostte. En natuurlijk had ze het een week later verloren op een strand in Saint-Tropez. Oké, rustig blijven. Concentreer je. Het telefoongesprek van gisteravond met zijn nicht Mary had hem tot actie aangezet. Zelf had ze haar man al leren kennen toen ze zestien was, op de toneelclub van school. En nu, vijfenveertig jaar, een emigratie naar Amerika, zeven kinderen en acht kleinkinderen later, waren ze nog steeds idioot gelukkig met elkaar. Hij had haar helemaal niet in vertrouwen willen nemen over Rosa,…

Maura was van plan geweest om eerst bij haar dochter langs te gaan, maar in een opwelling instrueerde ze de taxichauffeur om door te rijden naar Hillcrest. Ze kon het maar beter achter de rug hebben. Red zat inmiddels al meer dan een week in zijn opgeknapte huis. Vanbuiten zag het er goed uit, moest ze toegeven. Ze belde aan en wachtte. Zou het lang duren voordat hij bij de deur was? Blijkbaar niet. Maura hoorde voetstappen en zette zich geestelijk schrap. Maar toen de deur openging, bleek ze oog in oog te staan met Shay Mason, en niet met zijn vader. Enigszins overvallen zei ze: ‘O, hallo!’ ‘Maura.’ Hij wierp een blik op de kleine koffer aan haar voeten. ‘Wat een verrassing. Kom je hier soms logeren?’ ‘Nee, natuurlijk…

Shay zat naast zijn vaders bed in de huiskamer en luisterde naar de ademhaling van de slapende Red. Hoeveel tijd zouden ze nog hebben? Niet veel meer. Het was de derde week van oktober. Veertien dagen geleden was de zomer abrupt geëindigd en de herfst op volle kracht begonnen. De bomen waren oranje en geel geworden toen de temperatuur daalde, een zware storm had de eerste bladeren van de takken gezwiept, en eekhoorns hadden over het gazon heen en weer gerend om de gevallen noten te verzamelen en te begraven. Maar niet op dit tijdstip. Buiten hoorde hij een uil roepen, en in de verte blafte een vos. Red opende zijn ogen. ‘Wat doe jij hier?’ ‘Niks. Gewoon zitten.’ ‘Hoe laat is het?’ Shay keek op zijn horloge. ‘Tien over…

‘Klaar!’ Angel trok de donkerblauwe nylon cape met een zwierig gebaar van Layla’s schouders en deed een stap naar achteren om haar werk te bewonderen. ‘Vind je het mooi?’ ‘Prachtig!’ Layla hield haar hoofd scheef en haar haar zwiepte van de ene kant naar de andere; het was voor de verandering wel eens leuk om blij te zijn met het eindresultaat in plaats van je best te moeten doen om niet te gaan huilen. ‘Jij bent goed, zeg!’ ‘Ik weet het.’ ‘Je snapt toch wel dat je nu niet meer van me afkomt?’ ‘Te gek. Over niet meer van iemand afkomen gesproken, die bewonderaar van je is er.’ ‘Hij is mijn bewonderaar niet.’ Layla voelde dat ze bloosde. Door de etalageruit zag ze Will handig inparkeren op het plein. ‘Oké,…

Drie uur later, na een onrustig dutje en een lange, verfrissende douche, ging ze naar buiten, waar Shay al aan tafel zat te wachten. De hemel was bedekt met sterren, en boven de zee hing een maansikkel, als de grijper in zo’n kermisapparaat. Terwijl ze genoten van hun rode snapper vertelde ze hem over haar gesprek met de regisseur en wat het zou betekenen als ze de rol kreeg aangeboden en zou accepteren. ‘Dan zou ik zes weken in New York moeten werken. Wat vind jij daarvan?’ ‘Het is jouw carrière. Ik ga je niet vertellen wat je moet doen.’ Hij was ontspannen, zich er niet van bewust dat dit een van die terloopse vragen was die de opmaat vormden voor vragen van het kaliber leugendetector. ‘Ik heb gisteravond een…

Vijftien jaar eerder had er een deken van sneeuw over het San Marcoplein in Venetië gelegen. En nu waren ze er terug, om die betoverende nacht te herdenken waarin ze onafhankelijk van elkaar het hotel uit waren geslopen, naar het plein waren gewandeld en uiteindelijk – na een onhandig begin – samen een sneeuwpop hadden gemaakt. ‘En dat noemt zichzelf romantisch,’ zei Didi. ‘Als je echt van me hield zou je tien centimeter sneeuw hebben laten bezorgen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Er lag vanochtend sneeuw op je te wachten, maar toen begon de zon te schijnen.’ ‘Leugenaar. Maar voor deze ene keer laat ik je ermee wegkomen.’ Ze kuste hem, iets wat tegenwoordig lastiger ging vanwege de bobbel ter grootte van een voetbal onder haar rode wollen jurk. Het…

Soms had je even de tijd om op adem te komen voordat je aan je werk begon. Soms ook niet. Sylvia, de assistent-manager, die achter de receptie stond, wenkte haar. ‘Didi, die Amerikaan in de Midsummer Suite doet moeilijk, iets over te veel lawaai. Hij wil de baas spreken.’ Didi schudde haar hoofd; gisteravond had Myron Miller zich er in het restaurant luidkeels over beklaagd dat hij friet bij zijn biefstuk had gekregen, terwijl er toch duidelijk chips op de kaart had gestaan. Ze hadden hem er vriendelijk op gewezen dat in Groot-Brittannië chips friet betekende. Natuurlijk had hij dat bijzonder on-Amerikaans gevonden en eerlijk gezegd ook niet acceptabel. En nu was hij dus alweer bezig; iets aan hun mooiste suite beviel hem blijkbaar niet. Maar klant is koning, en…

Benny Colette had net stiekem een mok oploskoffie voor zichzelf klaargemaakt in de grote zilveren met marmeren keuken van Compton House toen Bill de tuinman op de zijdeur klopte en binnenkwam. ‘Ik was wat aarde aan het wegbrengen, en toen reed ik bijna met mijn kruiwagen hieroverheen.’ Hij hield een dun zilveren bedelarmbandje op. ‘Ik zag het nog net op tijd. Ik neem aan dat het van je vrouw is. Ze zal wel blij zijn dat ik het heb gevonden.’ Benny pakte het armbandje van hem aan; het was een leuk ding, zoals het licht op de bedeltjes viel die aan het smalle bandje bungelden. Het was ook het soort sieraad waar Ingrid nog niet dood mee aangetroffen zou willen worden. ‘Wat is dat?’ Hoge hakken klikten over de marmeren…

Nou, tot dusverre heel surrealistisch allemaal. Layla had natuurlijk al wel eerder geflirt met datingapps, maar er was nooit echt iets uit voortgekomen, behalve dat ze veel berichtjes had gekregen van mannen die ervan overtuigd waren dat ze tegen hen loog. De algemene opvatting was dat ze wel een prostituee moest zijn die graag nerdy types ter wille was. Het kwam erop neer dat als ze in de afgelopen tien jaar een pond had gekregen voor iedere keer dat iemand verbaasd was dat ze accountant was, nou ja, dat ze dan geen accountant meer zou hoeven zijn; ze kon dan gewoon lui achteroverleunen en leven van haar vergaarde kapitaaltje. Toch was ze niet van plan iets aan haar kleren of make-up te veranderen; ze was gewoon zo, en het zou…

’Sorry, het is net alsof ik je dump, alsof ik zo’n klootzak ben die zijn hond in de vakantie bij het asiel dumpt en er dan als een haas vandoor gaat.’ Terwijl hij de koffers van zijn vader de trap op droeg, vervolgde Shay: ‘Maar die mannen staan met hun bestelbus voor het huis te wachten, dus ik moet echt…’ ‘Schiet nou maar op.’ Rosa liep achter hem. ‘Het geeft niet, doe wat je moet doen.’ ‘Woef woef,’ zei Red. ‘Dump me maar.’ Shay legde de koffers op het bed en draaide zich om. ‘De rest van zijn spullen gaan in de opslag tot het huis klaar is. Leuke kamer trouwens.’ Hij bewonderde de kamer die Rosa snel van alle rommel had ontdaan en wierp een blik op de blauw-witte…

’Waar denk je aan?’ vroeg Harry vanuit de deuropening van de slaapkamer. Waar dacht ze aan? Layla was niet van plan haar kersverse vriend dat te vertellen. Hij zou er als een haas vandoor gaan – of misschien zelfs wel gewoon uit het raam springen, dwars door het glas heen – als ze hem vertelde dat ze dacht aan hoe ze haar nieuwe naam zou opschrijven zodra ze met hem was getrouwd. Maar het was wel een perfecte naam, echt! Layla Gray! In gedachten had ze haar nieuwe handtekening al geoefend, en wat ze er vooral zo mooi aan vond was die sierlijke y waarmee ze zou eindigen. Natuurlijk waren er tegenwoordig veel vrouwen die liever hun eigen naam hielden na hun trouwen – en er was ook niks mis…

Bazige Bella Carpenter had bij Shay in de klas gezeten, en ze had altijd al een luide stem gehad. Ze kwam naar hun tafel lopen als een schip met volle zeilen, nagestaard door de andere gasten, en Shay voelde zich genoodzaakt om op te staan en zich door haar te laten omhelzen. ‘Wat een verrassing, eindelijk weer terug! Goh, wat zullen wij veel te bepraten hebben! En dat jullie hier nu samen zitten te eten! Waar is die mooie vriend van je, Didi? Maar Shay, wat leuk om je weer te zien. Je ziet er ontzettend goed uit!’ Sylvia, die op de herrie was afgekomen, verscheen in de entree van het restaurant en keek Didi vragend aan. Didi schoof haar stoel naar achteren. ‘Sorry. Zo te zien hebben ze me…

Een week later was Rosa onderweg naar huis van de hobbywinkel toen er ineens een dikke donkere wolk langs de hemel trok, die zijn hele inhoud op Elliscombe en op haar in het bijzonder leegde. Bah. Binnen een halve minuut was ze doorweekt, haar dunne jurk plakte aan haar lijf. En ze had vanochtend nog wel haar haar geföhnd. In de plensbui liep ze haastig verder door Ravenwood Road. Toen ze twee minuten later bij de Esso-pomp was, hoorde ze iemand roepen. Het was Benny Colette, die net stond te tanken. ‘Waar kwam dat ineens vandaan? Een paar minuten geleden scheen de zon nog.’ Hij grinnikte, veilig onder de overkapping. Nadat hij klaar was met tanken, zei hij: ‘Stap in, dan breng ik je naar huis.’ Sommige voorstellen kon je…

Op vrijdagavond moest ze toch nog tot middernacht werken omdat een van de serveersters vastzat op Menorca vanwege een geannuleerde vlucht. En op zaterdag bleef ze in de buurt van het hotel om waar nodig te kunnen inspringen bij een feest ter ere van een zilveren bruiloft. Oké, het was werk, maar honderd keer leuker dan urenlang in het gezelschap van Jasper en zijn trawanten te moeten verkeren. Tegen vijf uur ’s middags was ze echter zo verhit en vermoeid dat ze toe was aan een verandering van omgeving. Na een snelle douche trok ze een kakikleurig topje en een zwarte korte broek aan. Toen ze een borstel door haar haar haalde wierp ze een blik uit het raam en zag dat Shay het hotel verliet via het hek bij…

Shay keek naar de deur; nee, natuurlijk was het Didi niet. Ze was heus niet ineens van gedachten veranderd over haar weekendje Londen, om hem nu te komen vertellen dat ze… ‘Hallo, ik ben het, je buurvrouw. Je slaapt toch zeker nog niet?’ Toen hij de deur opendeed werd hem een lege wijnfles in de handen geduwd. ‘Allereerst dank je voor de wijn. Aangezien ik erg beleefd ben, kom ik je je fles teruggeven.’ ‘Dank je.’ Hij zag dat ze nu een dunne katoenen top en een legging droeg. ‘Ten tweede hou ik er niet van als iemand nee zegt als ik hem uitnodig voor een drankje.’ ‘Sorry. Vat het maar niet persoonlijk op.’ ‘Maar dat doe ik dus wel.’ Ze telde af op haar vingers. ‘En ten derde ben…

’Met Red gaat het goed,’ zei Rosa. ‘Nou ja, zo goed als je kunt verwachten. De longinfectie is verdwenen, maar ze hebben zijn Oramorph verhoogd. Ik had vanavond risotto gemaakt – die met garnalen die jij zo lekker vindt – maar hij heeft er maar heel weinig van gegeten.’ Ze haalde haar hand door haar haar om wat lucht langs haar nek te laten stromen. ‘O, en met Layla en die vriend van haar is het nog steeds aan. Harry, die fitnessinstructeur, dat had ik je toch verteld? Ze ziet hem twee of drie keer per week. Ik heb hem nog niet ontmoet, maar dat zal vast niet lang meer duren. Ik hou je op de hoogte en…’ ‘God, heb je het over dit soort dingen met hem?’ Rosa schrok…

Een week later liep Rosa Benny Colette tegen het lijf toen ze de Co-op uit kwam met drie tassen vol boodschappen. ‘Hé!’ Hij keek haar stralend aan. ‘Hoe gaat het met je? Ik heb je al een tijdje niet in de tuin gezien. Niet dat ik dat in de gaten hield… God, sorry, ik klink nu echt als een ouwe bemoeial. Dat was niet de bedoeling.’ ‘Je hoeft je heus niet te verontschuldigen.’ Rosa moest lachen om zijn beschaamde blik. ‘Ik ben al een tijdje niet geweest.’ Ze aarzelde even, zich afvragend of ze hem zou vertellen over haar vernederende ontmoeting met Ingrid. Beter van niet misschien. ‘Alles goed met je?’ ‘Heel goed. Nou ja, Ingrid gaat bij me weg, maar dat is prima.’ ‘Wat? Wanneer is dat gebeurd? Wat…

Rosa zei: ‘Oké, niemand weet dat je hier bent. Ik ga even kijken wie het is en dan wimpel ik ze wel af.’ ‘Maar stel dat ze toch binnenkomen. Waar moet ik dan naartoe?’ Ze dacht snel na. ‘Naar boven. Ga maar naar Reds kamer. En maak je niet druk, ik zal echt niemand binnenlaten. Ze zijn binnen twee minuten weer weg.’ Er begon iemand op de voordeur te bonken. Een vaag bekende stem riep: ‘Hallo, is daar iemand? Kun je alsjeblieft opendoen? Hallooooo!’ Ben wist niet hoe snel hij boven moest komen, terwijl Rosa ging kijken wie al die herrie maakte. In elk geval was het niet Ingrids stem. Toen Benny zich veilig had verstopt in Reds slaapkamer deed ze de deur open en kreeg de schrik van haar…

‘O, hoi!’ Harry keek verbaasd toen hij de deur opende en Layla op de stoep zag staan. ‘Ik had je niet verwacht.’ ‘Ik had een afspraak met een klant in Cheltenham en ik dacht, ik ga op de terugweg even langs.’ Ze hupte van haar ene voet op de andere. ‘Ik had je wel willen bellen, maar mijn batterij is leeg. En ik moet echt heel nodig plassen… Mag ik binnenkomen?’ Een fractie van een seconde vroeg ze zich af of er soms een ander meisje bij hem was. Toen brak er een glimlach door op zijn gezicht. ‘En ik dacht nog wel dat je me kwam verleiden. Natuurlijk kun je binnenkomen.’ Hij deed een stap opzij, en Layla rende de trap op. Op de overloop kon ze het toch…

De volgende dag was de storm gelukkig gaan liggen. De zon scheen, en een vlagerige wind speelde met de hoeden en rokzomen toen de genodigden de kerk uit kwamen en zich om het open graf verzamelden. Didi was blij dat ze een lange broek droeg. Naast haar worstelde Maura met de gele dunne zijden stof van haar jurk. Fluisterend vroeg ze: ‘Zal ik je tas anders vasthouden?’ Haar moeder schudde vastbesloten haar hoofd. ‘Het gaat wel.’ Didi geloofde haar op haar woord. Ze wist nog steeds niet waarom haar moeder gistermiddag per se bij Shay langs had gewild. Wat ze wel wist was dat ze er zelf enorm naar had verlangd om hem te zien, om bij hem te zijn, zodat ze hem kon vertellen dat het haar allemaal speet,…

‘Dat wil ik niet,’ zei hij. ‘Waarom niet?’ ‘Misschien is het wel slecht nieuws.’ Ze verstrakte. ‘Ben je ziek?’ ‘Nee. Niet dat soort slecht nieuws.’ Hij had de telefoon in zijn handpalm liggen en staarde naar de naam op het schermpje. Layla’s gedachten vlogen alle kanten uit. Was het een familielid dat hij al heel lang niet had gesproken? Iemand die probeerde hem geld af te troggelen? Een ex die hem wilde vertellen dat ze net het leven had geschonken aan zijn kind? Ze vroeg: ‘Wie is Esther Richmond?’ Ze had van alles verwacht, maar niet dat Will een diepe zucht zou slaken en zeggen: ‘Mijn literair agent.’ Ze knipperde met haar ogen. ‘Sorry?’ Ze wist best wat een literair agent was, want ze had een schrijver als klant die…

Het was zaterdagmiddag, 7 december, en Didi stond achter in de Bingham Suite van het hotel te kijken naar twee mensen die elkaar het jawoord gaven, twee mensen die niet zij en Aaron waren. Ze was blij dat zij het niet was, en Aaron ook. Die ochtend had hij haar nog een mail gestuurd om haar dat duidelijk te maken. Hij had een ander meisje leren kennen, deelde hij haar mee, en deze keer was het iemand die hem waardeerde om wie hij was en die genoot van zijn gezelschap. Maar de reden dat hij contact opnam was om haar te laten weten dat hij het haar vergaf en haar het beste wenste voor de toekomst. Omdat hij nu eenmaal Aaron was, had hij ook nog een foto meegestuurd met…

Er was vast wel een waardiger manier om je vijfenvijftigste verjaardag af te sluiten, maar soms kon je gewoon niet anders. Nadat Rosa Gallagher de gele jurk die ze tijdens het etentje had gedragen had omgeruild voor een zwart T-shirt met lange mouwen, een spijkerbroek en flatjes, ging ze voor de tweede keer die avond de deur uit en wandelde door Barley Lane. Het was middernacht en inmiddels behoorlijk stil, maar toch zocht ze voor de zekerheid de schaduw op, terwijl ze eerst links afsloeg en toen rechts, tot ze bij de hoge muur was die ze in de loop van de afgelopen anderhalf jaar zo goed had leren kennen. Aan de andere kant van die muur van Cotswold-steen lag de tuin die ze nog veel langer kende, met daarachter…

‘Frog Cottage. Gek dat je hier nu woont.’ Reds ogen klaarden op toen ze voor het huis stopten. ‘Ik bewaar goede herinneringen aan dit huis. Ik heb ooit kort iets met Julie gehad.’ ‘Jij hebt zo’n beetje met alle vrouwen hier uit de buurt wel kort iets gehad,’ wees Shay hem erop. ‘Julie is bij haar zus in Kaapstad gaan wonen,’ vertelde Rosa. ‘Ik heb geluk gehad; ik had niet veel geld, en dit huis kwam precies op het goede moment op de markt. Er was ook een stelletje dat het wilde kopen, maar die waren zo stom om te zeggen dat de huiskamer wel een kwastje kon gebruiken. Julie was woest en heeft ze eruit gezet. Omdat ze wist dat ik haar huiskamer juist mooi vond zoals die was,…

Layla’s toestel zoemde. ‘Dat is mijn taxi.’ Ze draaide zich om om te kijken of ze hem al zag aankomen, maar tot haar verbazing bleek hij al aan de overkant van de straat te staan, tussen de andere geparkeerde auto’s. ‘O, hij is er al.’ Nou, dat was wel een beetje gênant. ‘Ik kan hem beter niet laten wachten. Tot zondag dan maar.’ Hij grijnsde. ‘Ik verheug me er nu al op.’ Ze liep de brug over en vervolgens over het droge gras. Had Will daar al die tijd al gestaan en had hij dan gezien dat ze haar date bijna behoeftig had staan kussen? Toen ze echter bij de taxi aankwam, zag ze dat hij iets op zijn iPad zat te typen. Ze trok het portier open. Hij zette…

‘Schat, je moet me één ding toch vertellen,’ had Didi’s moeder door de telefoon gezegd vanuit haar appartement met uitzicht op zee in Marbella. ‘Wat zie je precies voor je als je jezelf in een trouwjurk voorstelt?’ Didi verbaasde zich over de manier waarop de hersens van haar moeder werkten. Op geduldige toon zei ze: ‘Ik zie helemaal niks. Ik heb hem nog niet gevonden.’ ‘Nou, je kunt moeilijk naakt naar het altaar lopen! Wanneer heb je je volgende vrije dag?’ ‘Donderdag. Hoezo?’ Een fractie van een seconde later drong tot Didi door dat ze in de val was gelokt. ‘Goed, dan boek ik meteen een vlucht. Ik zie je donderdagochtend, en dan gaan we meteen op pad!’ ‘Waarnaartoe? Ik trouw pas in december.’ Er trok een angstaanjagende gedachte door…

‘Kom.’ Shay stak uitnodigend zijn hand uit. ‘Ik wil je boven iets laten zien.’ Als een andere man zoiets tegen haar had gezegd, had ze hem meteen van repliek gediend, maar Didi had zo’n droge mond dat ze geen woord kon uitbrengen. De blik in Shays grijsblauwe ogen, omrand met die mooie zwarte wimpers, had blijkbaar nog steeds die uitwerking op haar. Ze zag gewoon aan hem wat hij van plan was. Zodra ze in zijn oude slaapkamer waren, zou hij haar kussen, net als vroeger, en haar lichaam begon al te tintelen van voorpret, want ze wilde het zelf ook, het was zo lang geleden… Maar waarom stonden er zoveel spullen op de trap? Didi greep Shays hand stevig beet, bang dat ze zou struikelen over de zakken met…

De anderen op het Venetië-uitstapje hadden er niet lang over gedaan om te ontdekken wat er aan de hand was. Blijkbaar waren ze minder discreet geweest dan ze dachten. ‘Wat is er?’ had Layla gevraagd toen ze naar boven renden om hun jassen en mutsen te halen voor een tochtje met een vaporetto. ‘Je deed hartstikke raar tijdens het ontbijt en nou zie je er… tintelend uit.’ Nou, ze mocht er dan tintelend uitzien, ze voelde zich vanbinnen nog tintelender. ‘Dat komt door de sneeuw, die is zo mooi! Daar gaat iedereen toch van tintelen?’ Layla was echter niet de enige die had gemerkt dat er iets aan de hand was. Didi probeerde zo normaal mogelijk te doen, maar het was net alsof ze was vergeten hoe dat moest. En…

Twee dagen eerder, terwijl Red boven lag te slapen, was Rosa begonnen aan de pop die ze zo’n beetje gesommeerd was te maken. Nadat ze de foto van Maisie goed had bestudeerd, had ze een papieren patroon uitgeknipt voor het crèmekleurige katoen waar ze het hoofdje en het lijfje van zou maken. Daarna had ze het gezichtje met watervaste viltstiften getekend, de ogen extra helder en het mondje lachend. Vervolgens had ze tot in detail de wijnvlek op Maisies hals en borst gekopieerd. Tegen de tijd dat Red die avond naar beneden was gekomen, had de pop veilig onder een dikke laag vulling in een van haar werkdozen gelegen. De volgende ochtend was Red, die zich gelukkig al een stuk beter voelde, door Shay opgehaald om te kijken naar de…

Shay had de nacht doorgebracht in de wachtkamer van het ziekenhuis, af en toe induttend op de harde plastic stoel. Het was inmiddels ochtend, en hij hoorde de ontbijtkarretjes door de gangen ratelen; het ziekenhuis ontwaakte. Eindelijk mocht hij bij zijn vader. Het verplegend personeel verzekerde hem dat zijn vader het gezien de omstandigheden goed maakte, maar Shay vond Red er vreselijk uitzien. Hij was asgrauw, en de rimpels om zijn mond leken dieper dan ooit. Verder ging bijna zijn hele gezicht schuil achter een zuurstofmasker. Zijn armen lagen naast zijn lichaam, en Shay zag dat de ring met diamantjes aan zijn linkerhand hem veel te ruim zat. Hij pakte een stoel en ging naast het bed zitten, kijkend naar zijn vaders borstkas die op- en neerging. Het was te…

Als de timing niet zo vreselijk slecht was geweest, zou het gewoon grappig zijn. Didi lag wakker aan haar kant van het bed naar het plafond te staren en te luisteren naar Aarons zachte gesnurk naast haar. Aarons gesnurk was het probleem niet. De reden dat ze niet kon slapen was de Boeing 707-achtige herrie die uit de huiskamer opsteeg, dwars door de dunne muur heen die hen scheidde van hun logés. Ze drukte het kussen tegen haar oren, maar dat mocht niet baten; Raj en Kev waren wat je noemde een slecht op elkaar afgestemd duo. Soms snurkten ze gelijktijdig, maar meestal liepen ze niet in de pas. Bovendien ging hun gesnurk vergezeld van allerlei gegrom en gesnuif. Geen wonder dat ze geen van beiden een vriendin hadden. Ze…

’Wat is dit allemaal?’ Will was op maandagavond net uit de taxi gestapt en wierp een blik op de tas vol cadeautjes op de stoep voor Layla’s flat. ‘Bijbaantje als zomerkerstman?’ ‘Voorzichtig, er zitten breekbare bij.’ Hij tilde de grote tas op en zette hem in de kofferbak. ‘Is er iemand jarig? Wat een bofkont.’ Aangezien hij wist waar hij haar naartoe moest brengen, zou hij ook wel weten wie er jarig was. Layla had nog steeds het gevoel dat Will haar vriend maar niets vond, maar vanavond kon haar dat niets schelen, daar was ze veel te opgewonden voor. ‘Harry is jarig… Nou ja, eigenlijk morgen, maar hij gaat morgen naar Sheffield, naar zijn ouders, en daarom vieren we het vanavond. Ik vind het leuk om cadeautjes voor mensen…

‘Alles goed?’ vroeg Benny ter begroeting aan Rosa toen ze in de week daarop de keuken van Compton House binnenkwam. ‘Ja, fantastisch!’ Ze ging op een kruk aan het marmeren kookeiland zitten en pakte twee koekjes uit de geruite trommel. ‘Het voelt raar om daar nu in alle openheid tegen hem te praten. Raar maar fijn,’ vervolgde ze. ‘Fijn dat ik niet meer stiekem hoef te doen.’ ‘Als ik het had geweten, had je het helemaal nooit stiekem hoeven doen.’ ‘Tja. Trouwens… Dat had ik je nog niet verteld, maar een paar weken geleden was er nog een akkefietje met Ingrid.’ ‘Echt?’ Benny keek haar verschrikt aan. ‘Wat zei ze?’ Ze gaf hem een korte samenvatting van hun gesprek in de tuin. ‘Ze vond het maar niks dat ik van…

Hillcrest was af. De laatste week had Shay zo’n beetje dag en nacht gewerkt om de puntjes op de i te zetten. En nu was hij klaar. Didi, die vanuit de deuropening toekeek, beet op de binnenkant van haar wang en concentreerde zich op de pijn. Niet huilen, niet huilen. ‘Prachtig.’ Red was klaar met het bewonderen van de keuken, die was uitgevoerd in kobaltblauw en crème, kleuren die hij zelf had uitgekozen. Met de voor hem kenmerkende eerlijkheid zei hij: ‘Ik was bang dat ik het loodje zou leggen voordat het af was, maar dat is niet gebeurd. Ik ben hier, precies waar ik wilde zijn. En mijn zoon heeft fantastisch werk geleverd. Zoals verwacht.’ ‘Dank je, pap. Maar je had echt geen hele speech hoeven houden, hoor,’ zei…

Er werkten drie mensen in de kapperszaak: een vrouw van middelbare leeftijd in een vest en een gebloemde rok, een man met smalle heupen in een witte spijkerbroek en een gescheurd Freddie Mercury-T-shirt, en Angel, klein en heel mooi, met piekerig witblond haar en een echt microscopisch klein roze jurkje. Layla bleef even buiten wachten tot de styliste klaar was met het föhnen van het haar van haar klant. Toen liep ze naar binnen en vroeg of ze haar even kon spreken. ‘O, sorry,’ zei Angel. ‘Ik zit de hele dag vol, maar als je echt wanhopig bent, kan Matt je er misschien nog wel tussen proppen.’ ‘Angel weet het altijd zo leuk te brengen,’ zei Matt vriendelijk. ‘Je hoeft ook weer niet echt heel wanhopig te zijn.’ ‘Ik kom…

Altijd wanneer Aaron met de taxi bij het hotel was aangekomen en zij nog aan het werk was geweest had hij haar overdreven enthousiast begroet in het bijzijn van anderen, alsof hij genoot van publiek. Deze keer stond hij op haar te wachten in de verder lege gang, maar zodra hij haar zag vlamde er hoop op in zijn ogen. ‘Didi.’ Hij haastte zich naar haar toe en omhelsde haar. ‘Kunnen we meteen door naar je appartement?’ Ze knikte; hij was niet de enige die nu geen publiek wilde. Ze liepen de glanzend geboende houten trap op. De deur van haar appartement was nog niet achter hen dicht of Aaron flapte eruit: ‘Ik heb je zo gemist. O god, je moest eens weten.’ ‘Ben je daarom hiernaartoe gekomen?’ Didi schudde…

‘Wat een verrassing! Ik wist niet dat je zou komen.’ Caz, die haar rolkoffertje over de oude stenen vloer van de receptie trok, zag aan Didi’s gezicht dat ze oprecht blij was haar te zien, en dat was precies de reden waarom ze weer voor dit hotel had gekozen. Ze had in de loop der jaren wel geleerd om het verschil te zien tussen mensen die deden alsof en mensen die het meenden. Didi was een van degenen die het meenden. En het was ook fijn om te weten dat iemand die je mocht en bewonderde jou ook mocht en niet alleen maar beleefd was. ‘Weer zo’n kort bezoekje.’ Toen ze Didi omhelsde snoof ze de rozengeur van haar shampoo op. ‘Ik heb morgenvroeg een afspraak met een regisseur van…

Er rende een vos langs in de schaduw van de muren, en Didi schrok zich een ongeluk. Toen Shay voor haar stond, zei ze: ‘Hoi. Je bent terug.’ ‘Ja.’ Hij droeg een dun leren jasje en een zwart T-shirt en een zwarte spijkerbroek. ‘Goed gezien.’ ‘We verwachtten je helemaal niet.’ Ze kon zichzelf wel een klap geven; waarom zou hij zijn komst moeten aankondigen? ‘Waar is Caz?’ ‘In Los Angeles.’ ‘O, moet ze werken? Jammer.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, ze is op bezoek bij oude vrienden.’ ‘Hoe gaat het met haar?’ ‘Fantastisch. Voor zover ik weet.’ Hij keek haar kalm aan. ‘Het is uit.’ Didi staarde hem stomverbaasd aan. ‘Wat? Waarom? Wat is er gebeurd?’ ‘We hebben er een punt achter gezet. Caz was tot de conclusie gekomen dat…