Inhoudsopgave van Editie 12 - 2022 - Libelle Bookazine

Voor degenen die verliezen en groeien Here we go On this roller coaster life we know With those crazy highs and real deep lows I really don’t know why Danny Vera (‘Roller Coaster’) There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky And you ask:‘What if I fall?’ Oh, but my darling. ‘What if you fly? Erin Hanson Niet eerder in haar leven zag Mies Goedhart een man die zo snel en zo geluidloos huilde. De groep viel stil, ze zaten nog in het voorstelrondje. ‘Huilende Hugo’ doopte ze hem, met zijn dikke tranen, rode ogen en schokkende schouders. Hij verloor zijn vrouw. De ribfluwelen tweezitter en de lange houten tafel die de studio tijdens de intake een huiskameruitstraling hadden gegeven, waren vervangen door een cirkel van…

‘Hoe kijken jullie terug op de vorige keer?’ Een flip-over flankeerde Sonja. De schilderijen stonden opgedroogd en uitgestald op een tafel tegen de muur, klaar om meegenomen te worden door wie het wilde. Ze maakte een rondje en er klonken positieve geluiden. Alleen Constance bleef opvallend stil. Mies bespeurde dat ze er net als de vorige keer niet heel florissant bij zat. Zag ze nou grijze uitgroei bij haar scheiding? Dan was het echt slecht met haar gesteld. ‘Ondanks dat ik slecht slaap krijg ik geloof ik wat energie terug,’ zei Mies voorzichtig. ‘Waarschijnlijk is er iets bij je aangeraakt,’ zei Sonja. ‘Dat kan trouwens ook iets zijn waar je je niet bewust van bent.’ Hugo was bij binnenkomst naast Mies gaan zitten en had haar een complimentje gegeven, terloops…

De stoelen stonden, zoals bij de eerste sessie, opgesteld in een cirkel. Mies had het liefst Hugo bij zijn hand gepakt en hem naast zich getrokken, maar dat ging niet door die rotkrukken. Ze belandde tussen Kat en Sonja in. De temperatuur in de uitbouw voelde aangenaam aan; niet te warm, niet te koud. De aangrenzende wei leek met z’n wollig witte sneeuw, bevroren slootjes en schuine knotwilgen op een schilderij van Anton Pieck. Ze herinnerde zich hoe JP een keer extatisch thuiskwam toen hij aan het werk was bij een oude boerderij en daar in een vermolmde knotwilg een steenuilennest had aangetroffen. Ze verstrengelde haar vingers in haar schoot en dacht met heel haar wezen aan het gezicht van JP, blij als een schatvinder, blij op de selfie met…

Verlies en rouw vormen een groot deel van ons leven. Toch beleven we het, zeker in het Westen, zeer individueel. Juist omdat het zo persoonlijk is, wilde ik dit aspect vanuit een groep onbekenden beschrijven en kijken wat er dan gebeurt. Het idee voor dit boek plantte zich in mijn hoofd toen ik het verhaal hoorde van de vader van mijn schoonzus. Na het verlies van zijn vrouw ging hij bij een rouwgroep en werd daar opnieuw verliefd. Bedankt Ad en Door voor de inspiratie. Hoewel dit boek ‘luchtig’ van toon is, neem ik verlies en rouw zeer serieus. Naast dat ik putte uit mijn eigen ervaring, deed ik grondig research. Grote dank aan Janet Molewijk, psycholoog en verlies- en rouwbegeleider. Jij deelde niet alleen je kennis en ervaringsverhalen met…

Het eerste wat Mies bereikte was Constance’ zoete parfumlucht. Ze stond bij het tafeltje met de thermoskannen koffie en thee. ‘Zal ik inschenken?’ vroeg ze, en reikte zonder het antwoord af te wachten naar de koffiekan. Mies deed een stapje opzij. ‘Prima.’ De rest van de groep was nog niet gearriveerd. ‘Wat een luxe dat jouw zoon je brengt en op je wacht. Dat doen de mijne niet, hoor. En wat lijkt hij op je man. Goh, die JP. Ik heb er niets van in de krant zien staan destijds, maar ja, ik lees ’m ook niet elke dag. Hij was een geweldige tuinarchitect, zo kundig, echt prachtig hoor. Je moet eens komen kijken als je wilt. Ik heb goede herinneringen aan die tijd. Je kunt gerust een keer met…

‘Waar haal je de kracht vandaan om te overleven?’ De vraag, gewichtig gesteld, gleed over de lange tafel waaraan de rouwgroepers met pen en papier aan weerszijden klaarzaten. Achter de raampartij met het uitzicht op de sloot en de wei deed dwarrelsneeuw het steeds eerder invallende donker oplichten. Mies geeuwde. Vorige week was er geen bijeenkomst geweest vanwege Sinterklaas. Met Willem en Joep had ze liedjes gezongen en cadeautjes uitgepakt die door een blauw geschminkte loodgieter Piet (het juiste adres voor warmte én feestvreugde in donkere dagen) met veel gebons en pepernoten werden afgeleverd, waarna ze opgelucht kon uitademen toen de zwartepietendiscussie voor een jaar lang tegelijk met de Sint het land uit voer. Door de drukte rond het feest hadden zij en Hugo elkaar niet meer gezien. ‘Schrijf eens…

Hugo belde aan. Een vrouw deed open. Ze droeg een schort. ‘Gelukkig nieuwjaar, mevrouw,’ zei Hugo waarbij een wolkje condens zijn mond verliet. ‘We komen op ziekenbezoek.’ De vrouw monsterde hen van onder tot boven. Mies voelde zich net een Jehova’s getuige. ‘Wij zijn de rouwgroep van Sonja,’ verduidelijkte Constance. Ze hield de gezamenlijk gekochte fruitmand omhoog. Hugo stak zijn hand uit. ‘Hugo.’ ‘De moeder van Sonja,’ zei de moeder van Sonja. ‘Ik heb veel over jullie gehoord. Het is haar allemaal niet in de koude kleren gaan zitten.’ Toen verdween haar frons en draaide ze bij: ‘Ach, kom maar gauw binnen, uit die kou,’ waarna ze iedereen hartelijk de hand schudde. De hal van Sonja’s huis voelde behaaglijk warm. ‘Hang daar jullie jassen maar in,’ zei de moeder van…

In het boek zijn gedichten, citaten en liederen opgenomen. Ik verantwoord ze hier: De ergste verdrieten zijn de verdrieten die niet gedeeld kunnen worden, die slaan naar binnen van Dirk De Wachter. The first time Percy came back van Mary Oliver. De sneeuw is wit van Alexander, een pseudoniem van Ernst Herbeck. Het leven gaat niet over jezelf vinden, het gaat om jezelf te creëren van J.B. Shaw (niet van Lennon of Dylan). Ik ben geworteld maar ik stroom uit De golven (The waves) van Virginia Woolf. Het lange citaat uit het hoofdstuk ‘De toekomst’ komt uit Noodzakelijk verlies (Necessary Losses) van Judith Viorst. The Journey van Mary Oliver. Miesje van Inge van der Krabben is een vrije vertaling van het lied ‘Sunny’ van Bobby Hebb (‘Sunny’ is vele malen…

De papiergeur van het lege canvas voor haar op de ezel, doorsneden met het lijmachtige van de acrylverf, hing om haar heen, vertrouwd en vreemd tegelijk. Voor het eerst in twee jaar hield ze, onwennig, een kwast vast. Ze inhaleerde diep door haar neus, klaar om haar schilderlust te bevrijden uit de wurggreep van haar schuldgevoel. Alle zes stonden ze afwachtend – met een papieren bordje vol nopjes in de ene hand en een penseel in de andere – voor hun doeken. Sonja had benadrukt dat het niet belangrijk was wát je schilderde, áls je maar iets schilderde. Laat komen wat er komt. Om toch een beetje richting te geven mochten ze als groep een onderwerp bedenken. Het werd ‘het afscheid van de dierbare’. Daarbinnen complete vrijheid: een gevoel, een…

Sonja keek toe hoe de groep in de gang hun jassen en laarzen en wanten weer aantrok en hun mutsen opzette. ‘Is iedereen zover?’ Ze hadden een halfuur gesproken over wat je behoudt en wat je loslaat van je dierbare. Dat ging niet alleen over spullen, zoals kleding en foto’s, maar ook over de inrichting van je huis of helemaal verhuizen of bepaalde gevoelens waar je mee worstelde. Over haar schuldgevoel had Mies nog niets durven loslaten, en na de leerzame EHBO-cursus van vanmiddag zat haar hoofd nog vol met de heimlichgreep, verbanden aanleggen en het stappenplan dat je moest doorlopen in het geval er reanimatie nodig was: 1) check je eigen veiligheid; 2) spreek degene die jij helpt aan, zacht schudden; 3) bel 112, vraag indien mogelijk aan anderen…

Er liep een rails door de hemelsblauwe lucht: twee strepen evenwijdig aan elkaar, verbonden door dwarsliggers. Een stel zwaluwen schoot door het beeld, speelde tikkertje waarbij ze zich als kamikazepiloten in een spiraal draaiend ter aarde stortten om net op tijd behendig af te zwenken en weg te waaien, met de wind mee. Vlokken wolk gleden langs het spoor als de resten van een luchttrein. Mies zat op de door Willem herstelde steiger, haar blote benen bungelden in het woelige water van de Vecht. Met behulp van fysiotherapie was haar gebroken voet goed geheeld. Ze hield van luchten, van wolken met hun langzame, voor het oog haast onzichtbare transformaties. De dingen gaan voorbij, onzekerheid wacht op geduld. Ze dacht terug aan het moment in de danszaal, toen ze Hugo vasthield,…

Regen ketste van Debbies paraplu, terwijl ze zich over het verlaten industrieterrein haastte. Er stopte een bestelbusje naast haar. ‘Jij ziet eruit alsof je wel een lift kunt gebruiken,’ zei de chauffeur met een warme glimlach. Deborah Jenkins trekt haar jas aan en stapt de stromende regen in, op weg naar huis. Ze zal er nooit aankomen. In plaats daarvan wordt ze gedrogeerd en een busje in getrokken. Ze wordt wakker in een ijskoude, aardedonkere kamer, met een ketting om haar enkel die is vastgezet in de muur. Hier zal ze de komende vier jaar blijven. Detective Gina Harte kent de zaak van Deborah Jenkins vanbuiten. De jonge moeder verdween spoorloos en maanden van intensief politieonderzoek wezen niets uit. Ze bleef vermist, en wordt al jaren dood gewaand. Dan wordt…