Libelle Bookazine Editie 12 - 2022

Voor degenen die verliezen en groeien Here we go On this roller coaster life we know With those crazy highs and real deep lows I really don’t know why Danny Vera (‘Roller Coaster’) There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky And you ask:‘What if I fall?’ Oh, but my darling. ‘What if you fly? Erin Hanson Niet eerder in haar leven zag Mies Goedhart een man die zo snel en zo geluidloos huilde. De groep viel stil, ze zaten nog in het voorstelrondje. ‘Huilende Hugo’ doopte ze hem, met zijn dikke tranen, rode ogen en schokkende schouders. Hij verloor zijn vrouw. De ribfluwelen tweezitter en de lange houten tafel die de studio tijdens de intake een huiskameruitstraling hadden gegeven, waren vervangen door een cirkel van…

Het eerste wat Mies bereikte was Constance’ zoete parfumlucht. Ze stond bij het tafeltje met de thermoskannen koffie en thee. ‘Zal ik inschenken?’ vroeg ze, en reikte zonder het antwoord af te wachten naar de koffiekan. Mies deed een stapje opzij. ‘Prima.’ De rest van de groep was nog niet gearriveerd. ‘Wat een luxe dat jouw zoon je brengt en op je wacht. Dat doen de mijne niet, hoor. En wat lijkt hij op je man. Goh, die JP. Ik heb er niets van in de krant zien staan destijds, maar ja, ik lees ’m ook niet elke dag. Hij was een geweldige tuinarchitect, zo kundig, echt prachtig hoor. Je moet eens komen kijken als je wilt. Ik heb goede herinneringen aan die tijd. Je kunt gerust een keer met…

De papiergeur van het lege canvas voor haar op de ezel, doorsneden met het lijmachtige van de acrylverf, hing om haar heen, vertrouwd en vreemd tegelijk. Voor het eerst in twee jaar hield ze, onwennig, een kwast vast. Ze inhaleerde diep door haar neus, klaar om haar schilderlust te bevrijden uit de wurggreep van haar schuldgevoel. Alle zes stonden ze afwachtend – met een papieren bordje vol nopjes in de ene hand en een penseel in de andere – voor hun doeken. Sonja had benadrukt dat het niet belangrijk was wát je schilderde, áls je maar iets schilderde. Laat komen wat er komt. Om toch een beetje richting te geven mochten ze als groep een onderwerp bedenken. Het werd ‘het afscheid van de dierbare’. Daarbinnen complete vrijheid: een gevoel, een…

‘Hoe kijken jullie terug op de vorige keer?’ Een flip-over flankeerde Sonja. De schilderijen stonden opgedroogd en uitgestald op een tafel tegen de muur, klaar om meegenomen te worden door wie het wilde. Ze maakte een rondje en er klonken positieve geluiden. Alleen Constance bleef opvallend stil. Mies bespeurde dat ze er net als de vorige keer niet heel florissant bij zat. Zag ze nou grijze uitgroei bij haar scheiding? Dan was het echt slecht met haar gesteld. ‘Ondanks dat ik slecht slaap krijg ik geloof ik wat energie terug,’ zei Mies voorzichtig. ‘Waarschijnlijk is er iets bij je aangeraakt,’ zei Sonja. ‘Dat kan trouwens ook iets zijn waar je je niet bewust van bent.’ Hugo was bij binnenkomst naast Mies gaan zitten en had haar een complimentje gegeven, terloops…

‘Waar haal je de kracht vandaan om te overleven?’ De vraag, gewichtig gesteld, gleed over de lange tafel waaraan de rouwgroepers met pen en papier aan weerszijden klaarzaten. Achter de raampartij met het uitzicht op de sloot en de wei deed dwarrelsneeuw het steeds eerder invallende donker oplichten. Mies geeuwde. Vorige week was er geen bijeenkomst geweest vanwege Sinterklaas. Met Willem en Joep had ze liedjes gezongen en cadeautjes uitgepakt die door een blauw geschminkte loodgieter Piet (het juiste adres voor warmte én feestvreugde in donkere dagen) met veel gebons en pepernoten werden afgeleverd, waarna ze opgelucht kon uitademen toen de zwartepietendiscussie voor een jaar lang tegelijk met de Sint het land uit voer. Door de drukte rond het feest hadden zij en Hugo elkaar niet meer gezien. ‘Schrijf eens…

Sonja keek toe hoe de groep in de gang hun jassen en laarzen en wanten weer aantrok en hun mutsen opzette. ‘Is iedereen zover?’ Ze hadden een halfuur gesproken over wat je behoudt en wat je loslaat van je dierbare. Dat ging niet alleen over spullen, zoals kleding en foto’s, maar ook over de inrichting van je huis of helemaal verhuizen of bepaalde gevoelens waar je mee worstelde. Over haar schuldgevoel had Mies nog niets durven loslaten, en na de leerzame EHBO-cursus van vanmiddag zat haar hoofd nog vol met de heimlichgreep, verbanden aanleggen en het stappenplan dat je moest doorlopen in het geval er reanimatie nodig was: 1) check je eigen veiligheid; 2) spreek degene die jij helpt aan, zacht schudden; 3) bel 112, vraag indien mogelijk aan anderen…