Inhoudsopgave van Editie 3 - 2022 - Libelle Bookazine

Waarin Aaf twijfelt over korte mouwen, voor eeuwig haar vertrouwen in de Scandinavische mode opzegt en haar haar begint te zien als een bedreigende bos touw. Topshop Op een drukke middag in de voorjaarsvakantie de Kalverstraat enteren is het domste wat een mens kan doen, maar ik was op een journalistieke missie. Topshop is daar afgelopen week geopend, een winkel die hoog staat in de pikorde van de bekende goedkopelappenketens zoals Zara, H&M en Primark. Een winkel waar je bij de deur meteen een boodschappentas krijgt aangereikt om je nieuwe kleren in te gooien. Want net als bij Ikea ga je hier nooit met niets naar huis. Bij Topshop was het druk. Een stampende beat klonk door de winkel, en overal waren meisjes. Meisjes die kochten en meisjes die verkochten.…

Waarin Aaf om zich heen allerlei soorten veertigers ziet, onder wie de docent-slash-filosoof-slash-mediator-slash-maker-vanpostmoderne-familieportretten. De yuccie Het eind van de hipster werd een tijdje geleden al aangekondigd, en zoals dat ook ooit ging met het eind van Generatie X moet er dan wel meteen een nieuw menstype worden aangekondigd. Bij Generatie X werd dat dan maar Generatie Y, en na de hipster komt volgens de Amerikaanse journalist David Infante, de yuccie. De yuccie verschilt op het eerste gezicht helemaal niet zoveel van de hipster, want hij is een Young – zeer rekbaar begrip – Urban Creative. Dat waren de hipsters toch ook, young, urban en creative? Het gaat hier om een subtiel verschil: de hipsters zijn vooral óptisch creatief (lange baard, uitgebreide tatoeages, kleren waar extreem lang over nagedacht is) en…

Waarin Aaf zichzelf de levensvraag stelt: ‘Wordt het peper en zout, of geheel grijs, of wordt het een onaantrekkelijke mengelmoes van zeven verschillende kleuren?’ Grijs haar Het is vergelijkbaar met zwanger zijn en niet weten wat je krijgt, een jongen of een meisje. Nou, misschien is het iets minder spannend. Maar toch: ik laat mijn grijze en spierwitte haren uitgroeien, en ik weet niet wat het gaat opleveren. Wordt het peper en zout, of geheel grijs, of wordt het een onaantrekkelijke mengelmoes van zeven verschillende kleuren? Wordt het een stugge heksenbos of juist mooi en glanzend omdat ik het niet meer verf? Anders dan bij een zwangerschap kan ik geen tussentijdse echo laten maken of gewoon even negen maanden wachten tot ik weet waar ik voor sta: nee, ik denk…

Waarin Aaf nageroepen wordt op straat (maar wel alleen door bejaarde mannetjes) en een gapende generatiekloof voelt als ze haar liefde voor After Eight kenbaar maakt aan pubers. After Eight Generatiekloven kunnen zich op de raarste momenten openen. En dan blijken ze ook nog gapend diep. Ik heb het nu even specifiek over de liefde voor After Eight. After Eight, die chocolaatjes met muntsmeer erin, die zo lekker openknakken in je mond. En die je, voordat dat gebeurt, eerst uit een heel dun zwart papieren zakje moet frutselen. En die zakjes zitten dan weer keurig geordend in een rechthoekig doosje waarop heel deftig, of in ieder geval semi-deftig, After Eight staat. Vroeger had je de bijpassende semi-deftige semi-Britsige reclame die eindigde met ‘De laatste is voor James’. De butler James,…

Onlangs besprak ik met een komische, slimme vriend mijn huizenbekijkerij. Sinds kort kijk ik weer op Funda en ga ik naar bezichtigingsdagen van huizen, want misschien gaan we iets kopen, en misschien ook niet, maar ik had gemerkt dat ik er soms een beetje beteuterd van werd. Dan had ik bijvoorbeeld een fantastisch huis bekeken dat toch buiten mijn budget bleek te liggen (vanwege een toch wel heel noodzakelijke verbouwing die binnen pas werd aangekondigd door de makelaar) of ik liep door een huis rond waar nog, letterlijk, 125 andere mensen liepen te bieden en vooral te overbieden, en dan kwam ik thuis, wist ik dat ik dat beoogde huis nooit zou kunnen krijgen, én vond ik mijn eigen huis niet meer leuk genoeg. Dit alles vertelde ik aan die…

1. Hou je zo stil mogelijk op Facebook, Instagram en Twitter Tegenwoordig kan niemand thuis zijn vakantie meer navertellen, want de hele familie en vriendenclub heeft die vakantie al uur voor uur, en vaak ook van minuut tot minuut, met beeld en tekst kunnen volgen via de sociale media. ‘Ja, en toen was je bij de Dahshur-piramide en daar hebben jullie drie uur in de rij gestaan – wéét ik toch, je hebt vanuit die rij minstens twintig tweets gestuurd!’ Je kunt je tijdens de vakantie maar beter hullen in nevelen, al heb je de iPhone natuurlijk heus de hele tijd binnen handbereik (zie tip 3). Stuur hooguit een ansichtkaart met een korte, cryptische tekst over je avonturen. Blij dat ze daar thuis mee zijn! Want niemand krijgt ooit een…

Waarin Aaf één xtc-pilletje neemt. Nou ja, een kwart ervan. Omdat ik vind dat je pas met drugs moet beginnen als je op middelbare leeftijd bent, begon ik drie dagen na mijn veertigste verjaardag met drugs. Nou ja, met xtc. Nou ja, met een kwart pil xtc. Ik weet het, u denkt nu: Aaf, waar ben jij opgegroeid? Amsterdam, toch? Had jij niet al op je dertiende je eerste pil achter de kiezen? Blowde je niet al op de basisschool? Nou, nee. Na een ervaring met wiet waarbij ik de hele cd Secrets van Toni Braxton woord voor woord meezong zonder dat ik dat doorhad tot een vriendin zei: ‘Je zingt nu al een uur woord voor woord die Toni Braxton-cd mee,’ werd ik een beetje bang voor drugs. Maar…

Waarin Aaf zo klef wordt dat de lezer misschien een beetje moet overgeven in zijn mond. Maar ze toch ook toegeeft dat er dagen zijn waarin zij en haar man louter en alleen de vraag ‘Is er nog worst?’ met elkaar uitwisselen. ‘Ik moet een stuk over lange relaties schrijven,’ roep ik vanuit mijn werkkamertje naar beneden. ‘Misschien kun je jezelf nog wat tips geven!’ roept Gijs snibbig naar boven terug. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn Gijs en ik op een maand na tien jaar samen. We hebben samen twee kinderen van vijf en zes, en Gijs heeft nog twee vijftienjarige kinderen uit zijn vorige huwelijk die dus nu al tien jaar mijn stiefkinderen zijn. We hebben een huis, twee katten, een Toyota – waar ik niet…

Ik lees graag de strips van Barbara Stok, vooral de dagboekachtige verhalen die ze soms schrijft. Zo heeft ze er een gemaakt – met de titel Toch een geluk – over het jaar dat ze werkte aan de verstripping van het leven van Vincent van Gogh. Het is dus een strip over iemand die een strip tekent. Dat kan. En het is nog leuk ook. Ik vind het altijd het fijnst als Stok het heeft over de triviale onzindetails van het leven, zoals: waarom gaapt iedereen de laatste tijd als ik ze een verhaal zit te vertellen? Of als ze vertelt over een mislukt zeilreisje op het IJsselmeer. Of over de diepe behoefte aan nieuwe kleren. Of anders over haar ideale werkritme: tekenen, boswandeling met de hond, en de middag…

Waarin Aaf zich voorneemt om nooit te gaan bootcampen en van yoga zo rustig wordt dat ze zich niet eens meer afvraagt: ‘Wie heeft er vóór mij met zijn blote tenen op deze mat gestaan?’ Boksen in de openbare ruimte Met een mengeling van lacherigheid en toch ook wel lichte jaloezie kan ik kijken naar de vrouwen, en soms een enkele man, die in het park aan het bootcampen zijn. Dan staan ze weer met zo’n loodzware kabel te zwaaien, of ze boksen tegen elkaar in een veldje, of de trainer heeft een stereo bij zich en ze rennen met zijn allen fanatiek heen en weer tussen twee bomen. Vooral de nazit, als ze allemaal lekker bezweet en knalrood aangelopen bij elkaar zitten en even praten over hoe zwaar het…

Een zeer grote wijsheid hoeft niet per se heel prachtig te zijn, of poëtisch. Vind ik. Ik dek mezelf gewoon in, want de wijsheid hieronder is allerminst mooi verwoord, maar toch wel levensveranderend. Ik zat op de Amerikaanse site Manrepeller te lezen, een geweldige modesite die is gewijd aan de kledingstukken die vrouwen mooi vinden (blokhakken, tulbanden en harembroeken, het liefst verenigd in één sublieme outfit met een snoepketting erboven om het af te maken) en mannen verafschuwen. Dol ben ik op die site. En het gaat er niet alleen over kleren, maar ook over, bijvoorbeeld, de levensfilosofieën van leuke sterke vrouwen (wat een vreselijke termen gebruik ik hier, maar goed, ze zijn wel leuk en sterk). En toen las ik in Manrepellers rubriek over levensadvies een interviewtje met de…

Waarin Aaf ontdekt dat Het Grote Loslaten begint als je kind pakweg een week oud is. Cracker Vijf jaar lang kwam ik er elke week, twee keer per week. Op maandag en op donderdag. Een laag gebouw met grote ramen, geel linoleum op de vloer en soms een lichte zweem van luiergeur. Alles is er van plastic, niks kan er stuk. Er ligt altijd wel iemand te slapen. De crèche. Met drie maanden bracht ik mijn zoon erheen, met zes maanden mijn iets bewerkelijkere dochter. Nu hij en ook zij allebei met school beginnen, vijf jaar later, vind ik drie maanden wel erg jong, en ik herinner me ook nog precies de verwijtende blik die mijn zoon me toewierp toen ik hem na zijn eerste ochtend wennen kwam ophalen. Ook…

Soms stuit je op een uitdrukking die je nog helemaal niet kende. Zo ken ik pas sinds negen jaar, zo lang als ik mijn vriend ken, de uitdrukking ‘een hele oppak’. Ik weet eigenlijk zeker dat hij die zelf bedacht heeft, maar hij beweert nog steeds dat het gewoon een staande uitdrukking is. Maar goed, hij beweert wel meer. Een hele oppak betekent dat iets een heel gedoe is. Als ik weer eens van plan ben om met de kinderen en een heleboel tassen naar het strand te gaan met de trein, aan het eind van de middag, en dan kunnen we misschien als we daar toch zijn even kijken voor nieuwe slippers… en zal ik nog even gauw een pastasalade in elkaar draaien want dan kunnen we er ook…

Waarin Aaf ontdekt dat ze niet zo bang moet zijn voor De Verjaardagskring en dat je een veertigjarige gewoon veertig euro moet geven en dan is-ie zo blij als een kind. Subtiel envelopje Voor zijn verjaardag kreeg mijn vriend geld. Dat kwam niet omdat hij dat zelf gevraagd had; ik geloof dat het, nadat je een tiener bent geweest, niet meer geheel gepast is om om geld te vragen als verjaardagscadeau. Als je een stel bent dat bijvoorbeeld gaat trouwen of samenwonen, kan het weer wel. Dan druk je zo’n subtiel envelopje op je uitnodiging voor de bruiloft of housewarming, en zet je een mooi versierde doos op de bar bij het feest, zo’n doos die zich allengs vult met heerlijke, fijne biljetten. Je roept: ‘We sparen voor een bed,’…

Een van de beste adviezen die iemand mij ooit heeft gegeven, was: ‘Je moet een pittige schotel halen.’ Deze moet ik even uitleggen, natuurlijk. Mijn vader was net overleden. Het was de dag voor zijn crematie. Een verdrietige, stressvolle tijd. De combinatie van verdriet en stress is soms trouwens ook wel handig: door de pure stress van kaarten versturen en bloemen uitkiezen en toespraken schrijven vergeet je het verdriet af en toe even. Maar goed, ik zat ’s avonds nog even aan de telefoon met een goede vriendin, en ze vroeg ineens wat ik de avond na de crematie ging doen – wat op zich al een heel goede vraag is. De hele tijd hou je je in zo’n periode met de ceremonie zelf bezig, met speeches en gasten en…

Waarin Aaf zich steeds minder kan herinneren, maar wel steeds wijzer wordt. En waarin ze alles leert over haar eigen buien. En waarin ze Fundaat. Veel Fundaat. Zompig Onlangs ontdekte ik dat de midlifecrisis zich rond je veertigste afspeelt. Ik dacht altijd, met tevredenheid, dat dat hele gebeuren zich pas aandiende als je vijftig was. Maar iemand die het kon weten, vertelde me: ‘Nee, op je veertigste. Dan ben je toch ook in het midden van je leven? Of denk jij soms dat je honderd wordt?’ Opeens voorzag ik allerlei problemen, die zich dus al veel sneller zouden aandienen dan ik dacht. Ik weet niet of het ook bij de midlife hoort, maar het is wel heel vervelend: dat je niet meer op woorden kunt komen. Dat heb ik, gezien mijn…

Je wordt een stuk milder voor jezelf, maar ook voor de rest van de mensheid (met een paar uitzonderingen), zo met je hogere leeftijd. Al moet je je milde standpunten over anderen soms citeren van iemand die weer iemand anders citeert. Ofwel: van Frederik Brom in linda., die deze wijsheid op zijn beurt citeerde van zijn eigen vrouw, Nienke Römer: ‘Gun een kabouter zijn muts.’ Dat vond ik nou zo’n goeie. Kijk, iedere kabouter heeft een muts, en ieder mens heeft een eigenaardigheid. De een wil per se tijdens het ontbijt in alle rust de krant lezen, de ander moet drie keer per week uitputtend sporten om mentaal gezond te blijven. De een heeft negen, liefst tien uur slaap nodig, de ander moet juist één keer per week finaal doorzakken…

Waarin Aaf wellicht een beetje te heftig in de ban raakt van een kleine Japanse vrouw die zich al sinds haar vijfde levensjaar bovenmatig interesseert voor opruimen. Marie Kondo en ik Net als ieder normaal mens heb ik in mijn huis een probleem met rommel. Ik ben niet heel netjes en ook nog lui, maar onhandig genoeg kan ik ook niet goed tegen overhellende stapels kranten en wasgoed. Ik word er onrustig van. En aangezien ik twee kleine kinderen heb, twee puberstiefkinderen en een man die platen, cd’s en boeken verzamelt, is er een hoop troep in mijn huis. Zelfs op dagen dat het relatief netjes is. En ik heb ze geraadpleegd, de opruimgoeroes en -theorieën. De Nederlandse Zamarra Kok bijvoorbeeld, van wie mij vooral het dringende advies bijbleef dat…

Waarin Aaf de tijd (en zin) niet meer heeft om iPhone-/wifi-/ dataroamingloos zomers lang door Europa te treinen met als enige zekerheid een Interrailpas en een niet al te volle bankrekening, maar avontuurlijk genoeg blijft om niet alle 1517 Zooverrecensies over haar volgende bestemming te lezen. Gereguleerd bonnefooien ‘Vakantie is wérk, met kinderen.’ Met deze omineuze mededeling kwam een niet nader te benoemen familielid van mij nadat ik mijn eerste kind gekregen had. Ik ging toen trouwens al een paar jaar op vakantie met kinderen, want Gijs had er al twee toen ik hem leerde kennen, dus ik wist iets van de hoed en de rand van de kindervakantie. Op tijd naar bed, eten in pizzarestaurants, geen lange autoritten, altijd factor 50 bij de hand en vergeet het maar dat…

Waarin Aaf (kortstondig) gaat tuinieren. En tevreden is. Voortplanting Vrouwen, is mij (en alle andere lichtelijk oplettende mensen ter wereld) opgevallen, maken ergens rond hun veertigste levensjaar een wonderlijke metamorfose door wat betreft tuinieren. Waar het ze na de schooltuintjes van hun kinderjaren jarenlang niets kan schelen wat er zoal om ze heen groeit en bloeit, en hoe ze dat zelf met schoffels en scharen en vieze nagels kunnen bevorderen, worden ze zo rond hun 37ste bevangen door de gedachte: ik moet de tuin de mijne maken. Jarenlang begreep ik daar niets van. Mijn stiefmoeder, toegewijd tuinierster, was op haar gelukkigst als ze in onze voor-of achtertuin stond, sigaretje in haar hand, starend naar een of andere plant die ze daar had opgekweekt en die nu tot volle bloei was…

Londen, 1813. Rijkdom, lust en verraad zijn aan de orde van de dag in negentiende-eeuws Engeland. En de familie Bridgerton staat altijd vooraan. Daphne Bridgerton heeft geleerd dat ze maar één doel heeft in het leven: het vinden van een geschikte huwelijkskandidaat. Als de anonieme roddelaarster Lady Whistledown haar afdoet als oud nieuws, lijkt dat desastreus voor Daphnes kansen. Tot de aantrekkelijke hertog Simon Basset in haar leven komt. Simon wordt gek van alle gretige moeders die hem hun huwbare dochters opdringen, en besluit het op een akkoordje te gooien met Daphne. Ze doen net alsof ze verloofd zijn: zo redt Daphne haar reputatie en krijgt Simon wat rust. Maar hoe langer de schijnvertoning duurt, des te verder nestelt de aantrekkelijke hertog zich in Daphnes hart… en in haar slaapkamer.…