Libelle Bookazine Editie 3 - 2022

Waarin Aaf twijfelt over korte mouwen, voor eeuwig haar vertrouwen in de Scandinavische mode opzegt en haar haar begint te zien als een bedreigende bos touw. Topshop Op een drukke middag in de voorjaarsvakantie de Kalverstraat enteren is het domste wat een mens kan doen, maar ik was op een journalistieke missie. Topshop is daar afgelopen week geopend, een winkel die hoog staat in de pikorde van de bekende goedkopelappenketens zoals Zara, H&M en Primark. Een winkel waar je bij de deur meteen een boodschappentas krijgt aangereikt om je nieuwe kleren in te gooien. Want net als bij Ikea ga je hier nooit met niets naar huis. Bij Topshop was het druk. Een stampende beat klonk door de winkel, en overal waren meisjes. Meisjes die kochten en meisjes die verkochten.…

Waarin Aaf zo klef wordt dat de lezer misschien een beetje moet overgeven in zijn mond. Maar ze toch ook toegeeft dat er dagen zijn waarin zij en haar man louter en alleen de vraag ‘Is er nog worst?’ met elkaar uitwisselen. ‘Ik moet een stuk over lange relaties schrijven,’ roep ik vanuit mijn werkkamertje naar beneden. ‘Misschien kun je jezelf nog wat tips geven!’ roept Gijs snibbig naar boven terug. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn Gijs en ik op een maand na tien jaar samen. We hebben samen twee kinderen van vijf en zes, en Gijs heeft nog twee vijftienjarige kinderen uit zijn vorige huwelijk die dus nu al tien jaar mijn stiefkinderen zijn. We hebben een huis, twee katten, een Toyota – waar ik niet…

Een van de beste adviezen die iemand mij ooit heeft gegeven, was: ‘Je moet een pittige schotel halen.’ Deze moet ik even uitleggen, natuurlijk. Mijn vader was net overleden. Het was de dag voor zijn crematie. Een verdrietige, stressvolle tijd. De combinatie van verdriet en stress is soms trouwens ook wel handig: door de pure stress van kaarten versturen en bloemen uitkiezen en toespraken schrijven vergeet je het verdriet af en toe even. Maar goed, ik zat ’s avonds nog even aan de telefoon met een goede vriendin, en ze vroeg ineens wat ik de avond na de crematie ging doen – wat op zich al een heel goede vraag is. De hele tijd hou je je in zo’n periode met de ceremonie zelf bezig, met speeches en gasten en…

Waarin Aaf om zich heen allerlei soorten veertigers ziet, onder wie de docent-slash-filosoof-slash-mediator-slash-maker-vanpostmoderne-familieportretten. De yuccie Het eind van de hipster werd een tijdje geleden al aangekondigd, en zoals dat ook ooit ging met het eind van Generatie X moet er dan wel meteen een nieuw menstype worden aangekondigd. Bij Generatie X werd dat dan maar Generatie Y, en na de hipster komt volgens de Amerikaanse journalist David Infante, de yuccie. De yuccie verschilt op het eerste gezicht helemaal niet zoveel van de hipster, want hij is een Young – zeer rekbaar begrip – Urban Creative. Dat waren de hipsters toch ook, young, urban en creative? Het gaat hier om een subtiel verschil: de hipsters zijn vooral óptisch creatief (lange baard, uitgebreide tatoeages, kleren waar extreem lang over nagedacht is) en…

Ik lees graag de strips van Barbara Stok, vooral de dagboekachtige verhalen die ze soms schrijft. Zo heeft ze er een gemaakt – met de titel Toch een geluk – over het jaar dat ze werkte aan de verstripping van het leven van Vincent van Gogh. Het is dus een strip over iemand die een strip tekent. Dat kan. En het is nog leuk ook. Ik vind het altijd het fijnst als Stok het heeft over de triviale onzindetails van het leven, zoals: waarom gaapt iedereen de laatste tijd als ik ze een verhaal zit te vertellen? Of als ze vertelt over een mislukt zeilreisje op het IJsselmeer. Of over de diepe behoefte aan nieuwe kleren. Of anders over haar ideale werkritme: tekenen, boswandeling met de hond, en de middag…

Waarin Aaf zich steeds minder kan herinneren, maar wel steeds wijzer wordt. En waarin ze alles leert over haar eigen buien. En waarin ze Fundaat. Veel Fundaat. Zompig Onlangs ontdekte ik dat de midlifecrisis zich rond je veertigste afspeelt. Ik dacht altijd, met tevredenheid, dat dat hele gebeuren zich pas aandiende als je vijftig was. Maar iemand die het kon weten, vertelde me: ‘Nee, op je veertigste. Dan ben je toch ook in het midden van je leven? Of denk jij soms dat je honderd wordt?’ Opeens voorzag ik allerlei problemen, die zich dus al veel sneller zouden aandienen dan ik dacht. Ik weet niet of het ook bij de midlife hoort, maar het is wel heel vervelend: dat je niet meer op woorden kunt komen. Dat heb ik, gezien mijn…