Gisteravond lag ik extra lang in het bed van mijn jongste, in haar armen in plaats van andersom, te kletsen over het afgesloten weekend, ondertussen krulletjes draaiend in haar lange, zachte haar. Pas toen ik merkte dat ze steeds langzamer en vager antwoordde, en ik het overduidelijk aan het verliezen was van de slaap, stond ik met tegenzin op. Zwaar van weemoed daalde ik dat trapje van de hoogslaper af en vroeg me af hoeveel bedrituelen ik nog tegoed heb. Na de zomer gaat ze naar de middelbare school. Ze is weliswaar een jonge leerling, maar hoe lang blijf je een puber met zo veel aandacht in bed stoppen? Van haar twee broers weet ik dat een vlugge kus en, vooruit dan, een klein hugje al afdoende zijn. Van even…
