Inhoudsopgave van Editie 102 - 2025 - Jan, Jans & de Kinderen

We hebben de leukste stripfamilie van Nederland eens flink uitgehoord. Hoe denken Jan en Jans over familiedagen en hun Tromp-tradities? Opa en Moeps vroegen we naar gekke familietrekjes. Van blunders in de familiesfeer en de leukste bordspellen voor jong en oud tot de lekkerste familierecepten. Het moge duidelijk zijn: in dit Winterboek draait alles om familie. Natuurlijk doen ook Lotje, Loedertje en de Rode Kater hun zegje. Zij klappen uit de school over hun favoriete gezinslid: van wie krijgen zij de meeste liefde en wat doet dat met hen? Daarnaast hebben we Jan, Jans en de kinderen weer heerlijke uitspraken weten te ontfutselen. Om die van Karlijn moest ik keihard lachen: “Familie is net wifi: meestal traag en irritant, maar zonder ben je nergens.” Ja, zo is het maar net.…

“De eerste keer dat ik het familiekerstdiner kookte, vergeet ik nooit. Jan en ik waren net een jaar getrouwd, Karlijn was nog een baby en we lagen allebei op apegapen van de gebroken nachten. Bepaald niet de tijd om als chef-kok te shinen, maar ik wilde het wel. Mijn schoonvader was – en is nog steeds – een makkelijke man. Lust vrijwel alles, mompelt hooguit: ‘Goed te nassen, Jans.’ Mijn schoonmoeder daarentegen vond alles voor verbetering vatbaar: van de stamppotjes waarvan Jan smulde tot hoe ik de vaat in het afdruiprek zette. Met dit kerstdiner zou ik haar voor eens en altijd de mond snoeren. Zes gangen, kaarsjes, servetten in de vorm van zwaantjes, een tafelkleed met goudkleurige sterren erop, alles erop en eraan. Het had zo uit Libelle kunnen…

“Vorig jaar deden we met de klas een vossenjacht in het bos achter de school. De ouders verkleden zich dan en de kinderen moeten ze zoeken. Mijn vader wilde zich ook opgeven, maar mama zei: ‘Jan, je gaat niet in een gek pakje achter een boom zitten, je doet al genoeg rare dingen.’ Daar was ik blij mee, want wie wil zijn ouders bij schooldingen hebben? Ik zat met Jeroentje in een groepje van vijf kinderen en een moeder met een fluitje. Alles ging prima, we vonden een vos en we hadden al drie stempels in ons boekje. Maar toen moesten Jeroentje en ik allebei plassen. Die moeder zei: ‘Oké, maar schiet op!’ Dat viel niet mee, want we moesten een struik vinden die groot genoeg was. “ALLE ANDERE KINDEREN…

“Catootje en ik zijn een topteam als het over eten gaat. Dat is ooit begonnen toen we na school bij haar thuis huiswerk zaten te maken en Catootje aan haar moeder vroeg wat ze die avond zouden eten. Witlof… ‘Bah', zeiden we in koor. Op dat moment kreeg ik echt een next level idee. ‘Zullen we even bij mij thuis langsgaan?’ stelde ik voor. Mijn ouders kunnen namelijk best goed koken. Ze maken geen spruitjes, maar pannenkoeken. Of macaroni met een berg kaas. Of soep zonder stukjes. Dus wij heel onschuldig checken bij mijn moeder: ‘Hoi pipeloi, wat eten we vanavond?’ Het bleken pannenkoeken te zijn. ‘Slay!’ zei ik. ‘Mag Catootje bij ons eten?’ Sindsdien is het een sport geworden. “DE KUNST IS ROND ETENSTIJD AANWAAIEN EN DAN ZIELIG KIJKEN”…

Jan: “Midwinter vieren we al jaren met een stevige wandeling rond 21 december. Voor mij is zo'n dag geslaagd als we een midwinterhoorn hebben horen loeien en ergens warme chocolademelk met een enorme snee krentenwegge hebben gegeten. Of een pannenkoek. Het leuke aan deze traditie is dat het even terug naar de basis is, tussen alle gekkigheid van Sinterklaas en Kerstmis en Nieuwjaar in. Ik kan de kinderen weer eens uitleggen hoe het zit met de kortste dag en dat het mooi is om even te beseffen dat de dagen erna steeds lichter worden.” Nieuw begin “Jans is goed in oude tradities een nieuwe draai geven. Zo hebben wij in plaats van een adventskrans een joelblok: een stevig stuk hout dat we ooit gevonden hebben tijdens een wandeling. Traditioneel werd…

Catootje: “Jeroentje is een grote bofkont, omdat hij graag stunt en bijna nooit echt iets heeft als hij eens wheelies doet op zijn fiets.” Jeroentje: “Je moet je ontspannen als je valt, dan breek je minder snel iets.” C: “Voor mij hoeft het niet, hè? Harold en jij zijn aanstellers. Jij wil vooral dat iedereen naar je kijkt. Ik moet dat dan filmen voor TikTok, omdat jij zo nodig viral wil gaan als fietsfluencer. Weet je trouwens dat je de meeste likes krijgt op de video's waarin je valt? Maar oké, je staat ook altijd weer op. Dat kun je van Harold niet zeggen.” J: “Harold heeft niet per se mazzel met stunten. Maar zijn ouders zijn gescheiden, dat is zijn gelukje. Twee keer verjaardagscadeaus! Ook krijgt hij altijd van…

Karlijn: “Ik kan serieus flippen over dingen. Over ruzie met een vriendin, over een leuke jongen die me niet ziet staan, een stomme reactie op Instagram, het nieuws. Mijn ouders gaan daar soms best stom mee om. Ze zijn druk of zeggen dat het erbij hoort en dat het wel weer overgaat. Of – echt mijn moeder – er komt een heel verhaal van toen zij jong was. Ja, en? Dat was dus echt in de vorige eeuw, er is wel het een en ander veranderd, mam. Opa is anders, hij luistert. Hij vraagt door en wil weten waarom ik denk dat iemand iets doet. Meestal heeft-ie gelijk. Dan blijkt er meer achter te zitten dan alleen maar een botte opmerking. En hij komt steevast met dezelfde supergoeie vraag: ‘Wat…

“Als Siamees bepaal ík natuurlijk wie mij wanneer liefde mag geven. Hier in huis w onen genoeg bewonderaars. Catootje trekt me soms op schoot, alsof ik een p luchen knuffel ben. Niet doen. Om te stoeien ga je maar naar Lotje, hoor. Karlijn negeert me grotendeels en ik haar, dat hebben we gemeen. Toprelatie in mijn ogen. Dat kan ik niet zeggen van mijn contact met de Rode Kater. Diplomatiek gezegd: we tolereren elkaar. Hij is in mijn ogen veel pluis met poeha, met zijn diepzinnige overpeinzingen. Ziet hij een muis lopen, dan kijkt hij daar ontzet naar. Zet mij een nachtje in de schuur en de muizenfamilie schrijft collectief een verhuisbericht. “DE RODE KATER IS IN MIJN OGEN VEEL PLUIS MET POEHA” Zo doen we dat. En dan is…

“Jan en Jans geven elkaar tegenwoordig liever een ‘beleving’ voor hun verjaardagen. Sloep met picknickmand huren. Midden in de zomer naar een skihal. Ochtendje indoor skydiven. Allebei na afloop misselijk en weer wat wijzer geworden, van die dingen. Deze beleving is uitgegroeid tot een fenomeen in de familie. Eerst gingen ook de kinderen mee, want dat vonden Jan en Jans toch gezelliger. Later werden Hanna, Opa en ik ook uitgenodigd. En toen kon Jeroentje niet achterblijven. Zo belandden we in een workshop boetseren. Een middagje lekker creatief bezig zijn, even weg van schermpjes en huishoudelijke sores. “KARLIJN KREEG ZOWAAR EEN SIERLIJK KOMMETJE UIT HAAR HOMP” Gezellig, zou je denken. Nou, vergeet het maar. Boetseren is een beproeving! Een test! Het was net een sessie familietherapie. De juf had het over…

“Hij ziet er cool uit en rijdt lekker makkelijk en hard. Ik was de eerste op school met een fatbike, gekregen van mijn vader. Gevalletje gescheiden ouders: ze kopen hun schuldgevoel soms af. Die fiets is ziek chill. Jeroen zei wel: ‘Zo hé, doe maar duur, poep aan je stuur.’ Hij was gewoon jaloers, maar ging wel mee achterop, samen reden we naar Catootje. Ik verwachtte bewondering, maar ze was niet onder de indruk. ‘Wat is dat voor een raar ding?’ vroeg ze. Trots legde ik uit dat een fatbike het nieuwe stoer is. ‘Je had toch al een fiets?’ reageerde ze verbaasd. ‘Dat was maar een gewone fiets', zei ik. Ze trok haar wenkbrauwen op: ‘Waarom zou iemand in vredesnaam een dikke fiets willen?’ Toen ik haar vertelde dat…

“In het prille begin van onze verkering gingen Jans en ik kamperen. We hadden niet veel te besteden en volgens mijn vader was het de ultieme relatietest. ‘Als je elkaar na drie dagen nog niet met de t entstokken te lijf wil gaan, ga je het wel redden samen”, zei hij. Pa had ook nog wel een tent voor ons: een loodzwaar geval uit 1790 of zo. Mijn derdehands lelijke eend zakte er bijna van door zijn assen. Jans had nog nooit gekampeerd en deed alsof ze alles normaal vond. Op de camping in Normandië bleken de haringen niet in de tentzak te zitten. Mijn vader had toen al twintig jaar niet meer gekampeerd, hè? Stonden we daar met die prehistorische lap zeil. Uiteindelijk hebben we met touw en stenen…

“Als Rode Kater ben ik rood vanbuiten en zen vanbinnen. Ik ben bij de familie gaan horen toen Jan en Jans nog piepjong waren en hun avonden doorbrachten met kletsen en zoenen. Ik durf wel te stellen dat ik hun proeflapje was voor de dingen die zouden komen: een harig kind, aanzienlijk makkelijker dan een echte baby. Ach, wat is er sindsdien toch veel gebeurd. Het was lekker soezen in de wieg waarin Karlijn lag. Ik heb met belangstelling de eerste muurtekeningen van Catootje aanschouwd. Jans was overigens helemaal niet blij met die creatieve uitingen, maar ja, dan had ze het bij een kat moeten houden. En dan was er natuurlijk nog de verrassende komst van Gertje Grijpgraag, van wie ik altijd een beetje afstand houd. Ik neem het hem…

Jan-in-de-zak LUNCH Jan: “Dit recept zit al generaties lang in de familie, mijn vader vond een geschreven versie in een doos met oude spullen uit 1887. Ik denk dat elke maker het een beetje heeft aangepast, geen idee wat de oerversie is. Als ik de ingrediënten zo bekijk, denk ik dat het ooit bedoeld was als voedzaam troostvoer in de winter.” VOOR 6 PERSONEN 500 g zelfrijzend bakmeel 500 ml melk 2 eieren, losgeklopt flinke snuf zout 1 handje rozijnen, geweld beetje bloem Extra nodig • een grote theedoek of kaasdoek Leg de theedoek in koud water. Kneed alle ingrediënten tot een stevige bal deeg. Bepoeder met bloem. Leg een bordje ondersteboven in een grote pan met een laagje water erop. Breng aan de kook en zet het vuur helemaal…