Toch nog onverwacht is de papieren zeekaart 1801 overleden. Ingehaald door de wervelwind van tijd en techniek – wie schrijft er nog een brief, wie betaalt er nog met biljetten, wie kent nog de genoegens van platte navigatie? Alweer een logisch offer voor de digitale revolutie: verzet is zinloos, iedereen die vasthoudt aan papier is een romanticus. Of niet?
De kaart, een kunstwerk, wordt gemaakt door de Dienst der Hydrografie, die ook stopt met de Berichten aan Zeevarenden. Heerlijk ouderwetse maar bedreigde namen: het Agentschap Telecom bijvoorbeeld, dat over de marifoon gaat, heet inmiddels Rijksinspectie Digitale Infrastructuur. Alles moet anders in de vaart der volkeren, met achterlating van de geschiedenis.
De officiële verklaring voor het opheffen van de hydrografische kaartenserie 1800 (ik verwacht dat ze er allemaal aan gaan) is…
