Inhoudsopgave van Editie 5 - 2025 - Zeilen

De rede van Sint-Helena was de laatste plek die Napoleon Bonaparte levend per schip bereikte. Het schip waarmee hij in 1815 als balling arriveerde in het zuiden van de Atlantische Oceaan, ankerde op exact dezelfde plek als de clipper op deze foto. Stad Amsterdam is op weg naar huis na een wereldomzeiling van twee jaar. Tijdens de oversteek van 5656 mijl tussen Kaapstad naar Sint Maarten werd geankerd bij Jamestown, op Sint-Helena – een pauze van enkele dagen met vaste grond onder de voeten. Crew, passagiers en twee walvishaaien maakten zwemmend in het blauwe water kennis met elkaar. Groot verschil is dat ‘De Stad’ met haar bemanning na een paar dagen weer vrolijk verder zeilde, afgevuld met vers fruit en groente, en met prachtige verhalen over dit unieke eiland waar…

Staande Mastroute kraakt Defecten, reparaties en al dan niet geplande werkzaamheden zorgen ervoor dat zeilers dit seizoen op diverse punten in de Staande Mastroute komen stil te liggen, hopelijk tijdelijk. Wat zijn de voorspelbare knelpunten? Via de Staande Mastroute (SMR) vaar je binnendoor van ‘het noorden van Nederland’ – lees: alles ten noorden van Amsterdam – naar de Hollandse Plassen en het Deltagebied (of andersom). Vorig seizoen was de Schipholbrug over de Ringvaart, ten zuiden van de Nieuwe Meer bij Amsterdam, het grootste deel van het jaar gestremd. Wilde je met staande mast naar het zuiden, kon je niet anders dan via het Noordzeekanaal, door de Buitenhuizerbrug bij Zijkanaal C en via Haarlem en de westkant van de Ringvaart. Als alles verloopt zoals gepland, is de Schipholbrug weer in gebruik…

Omega 42 Retroversie Het komt zelden voor dat een vijftig jaar oud jachtontwerp opnieuw in productie wordt genomen. Toch is dat precies wat er momenteel in Duitsland gebeurt met de Omega 42, in 1975 ontworpen door de Zweedse jachtontwerper Peter Norlin. Voor werfeigenaar Heiner Francke is de Omega 42 zijn droomboot en daarom besloot hij vrij spontaan haar opnieuw te bouwen. Wat volgde, was een lang en complex proces. De oorspronkelijke mallen bleken nog beschikbaar, maar vrijwel alle documentatie was verloren gegaan. Hierdoor moesten op de nog zeilende exemplaren talloze metingen worden verricht om de constructie volledig te reverse-engineeren. Het resultaat mag er zijn: de retroversie van de Omega 42 is simpelweg een pareltje en een lust voor het oog. En er is vraag naar; ondertussen wordt er al gewerkt…

‘Dit schip ontbreekt het aan niets om een fantastische en comfortabele overtocht te maken.” Zo luidde de eindconclusie in het taxatierapport dat Auke Selbach liet opmaken vlak voor vertrek met Zeerover naar Suriname. “Alles aan mijn Saffier 32 was in orde: de navigatieapparatuur, verstaging en lijnen. De motor had net een onderhoudsbeurt gehad. Ik ben zelf technicus en was het met de taxateur eens: dit schip was in meer dan perfecte staat.” Vol vertrouwen vertrekt Auke in februari 2024 vanuit Mindelo, de hoofdstad van het Kaapverdische eiland São Vicente, op weg naar Suriname. Nietsvermoedend over wat hem te wachten staat. Kortsluiting Na een kleine honderd mijl merkt de solozeiler op dat de toerenteller van de motor op nul staat. “Dan weet je eigenlijk al dat er iets aan de hand…

‘Toet, toet, toeeet!” klinkt als afscheidsgroet de misthoorn van de buurcatamaran luid over het water. Uit de marifoon klinkt krakend: “Stern, we wish jou a safe journey to Brazil. Fair winds and following seas”. Vanaf alle vijf de boten die hier buiten het seizoen bij Mindelo voor anker liggen, wordt gejoeld en gezwaaid. Ik ben normaal gesproken niet snel emotioneel maar nu vecht ik tegen de tranen. Het is de combinatie van vermoeidheid en spanning. Als ik Kirsten zo zie, is het bij haar niet heel anders. Het is de zeilgemeenschap op zijn best en bovenal een prachtafscheid van een eilandengroep waar we het onverwacht leuk hebben gehad. Kruisrak van 1700 mijl Het waren onze vertrekkersvrienden Floris en Ivar – de Sailors for Sustainability – die een jaar geleden opperden…

Om de zo veel tijd komen hier op de redactie de slingers uit de kast en vieren we onze verjaardag. Dat deden onze illustere voorgangers in 1986 voor het eerst en inmiddels zitten we op veertig jaar. We zijn trots dat we nog steeds een flink aantal abonnees hebben die vanaf het allereerste nummer in 1985 geabonneerd zijn op dit blad. Op pagina 52 lees je hoe het een aantal van hen de afgelopen veertig jaar vergaan is op het water, met wat voor boten ze voeren en varen, en wat voor avonturen ze beleefden. Ook de verhalen uit Zeilen die het meeste indruk maakten komen aan bod. Die nieuwe lichting zeilers wordt mede mogelijk gemaakt door een gigantische vloot betaalbare polyester jachten Hiermee hebben we even genoeg teruggeblikt en…

Het halve werk... Soms vraagt het een kleine investering, maar keer op keer blijkt: goed gereedschap is het halve werk Heb je je weleens laten verleiden om goedkoop schuurpapier aan te schaffen? Dan weet je ook weer waarom je normaal gesproken het dure spul koopt. Sommige handigheidjes krijg je toevallig een keer mee of hoor je van iemand anders. Zo ontdek je dat een roterende straler een groot verschil maakt in tijd en energie, zodra je begint aan een grote schrapklus. En bij een popnageltang denk je misschien meteen aan de kleine eenhandige variant die je in de bouwmarkt ziet. Maar voor grote rvs popnagels is de grote variant met lange armen veel geschikter. En wist je al dat er soldeerbouten op aanstekergas bestaan? Deze maand duiken we eens diep…

We starten de motor van Catherine in Turtle Cay Marina, aan de Caraïbische kant van Panama. We hebben hier vier weken gelegen en zijn tussendoor met een bevriend stel door het Panamakanaal gevaren. Na een week in de indrukwekkende metropool Panama Stad zijn we terug in Turtle Cay. Het is tijd om verder te zeilen. Het is tijd om te gaan. Ik draai Catherine, een Catalina 36 uit 1992, de box uit, we zwaaien nog even naar onze zeilvrienden en varen met laag toerental door het krappe, ondiepe kanaaltje naar de Caraïbische Zee. De golven rollen naar binnen en we gaan op een hobbelpaard naar buiten. Daar wachten aan weerszijden koraalriffen. Ik geef gas bij en geconcentreerd stuur ik de boot tegen de golven en met de wind op de…

Je ziet ze vaak: verschrikkelijk lelijk ingeplakte kunststof ruiten. Het ergste is nog een kleurloze, door de zon verschoten Perspex ruit. Op een kajuitopbouw geschroefd, het liefst zonder afgeronde hoeken of randen, en geplakt met siliconenkit die er aan alle kanten onderuit komt. Bij voorkeur gecombineerd met ducttape om de onvermijdelijke lekkage te stoppen. Zo wil je er toch niet bij varen? Hoe kan het beter? Je kunt beter polycarbonaat nemen. Dat is in allerlei grijstinten rookglas te krijgen en staat een stuk fraaier dan een ‘witte’ kleurloze ruit. Ter vergelijking: perspex is acrylaatglas. Bij polycarbonaat kun je gemakkelijk de kanten mooi rond frezen en daarna steeds fijner schuren, tot korrel 3000. Daarna polijst je het glas met Commandant 4 tot een ruit die gemaakt lijkt te zijn met behulp…

‘Zelfs vanaf het water is IJsland mooi,” mijmert Floris als hij naar de witte bergen kijkt die de avondzon een geeloranje gloed verlenen. Ivar voelt zich niet helemaal op zijn gemak, maar niet omdat hij Floris een langer verblijf in IJsland heeft ontzegd. Sinds ons vertrek uit Reykjavik zijn we niet veel opgeschoten. Zouden we de Faeröer halen voordat de eerste herfststorm voorbij raast? Of brengt zijn optimistische planning ons in gevaar, zo kort voor het einde van de reis? Het zou voor het eerst zijn. In al die jaren koos Ivar steeds de veiligste optie. Hij vermeed ondiepe of ongemarkeerde wateren, voer liever een paar mijl om. Het weer bepaalde of we langer op dezelfde plek bleven liggen, of juist eerder vertrokken. Het leidde regelmatig tot onenigheid. Floris vond…

Waar kun je nog heen, als zelfs het Antarctisch Schiereiland te druk wordt? Spontaan ontstaat het plan voor een nieuwe route langs ongebaande paden: als we als eerste het Vernadskistation aanlopen en vandaar doorzeilen naar Marguerita Bay, onder de Zuidpoolcirkel, wordt een doorsnee-Antarctica-trip ineens een interessante uitdaging. Met nieuwe ankerplaatsen, veel ijs, de Gullet-passage en vooral: een leeg ais-scherm. Bemanning gezocht Voor vertrek is de belangrijkste vraag: welke zeilers zijn geschikt om met ons mee te gaan? De route is niet weggelegd voor Jan en alleman. We vragen Eirik en Hanne, een Noors stel met wie we al een keer eerder een tocht hebben gemaakt. We kennen hen goed en hun ervaring is een goede aanvulling. De eerste tocht gaat naar Puerto Toro. 35 zeemijlen richting Kaap Hoorn. De gribfiles…