COLUMN Ik schrijf dit vanuit Toronto, Canada, op een steenworp van de stad Hamilton, waar ik in 2003 het wereldkampioenschap bijwoonde. De wegrit bij de mannen werd toen gewonnen door Igor Astarloa (brons voor Peter Van Petegem), terwijl David Millar het goud pakte in het tijdrijden. Bij de U-23 werd Sergey Lagutin wereldkampioen (voor Johan Vansummeren). Het zou later een scharnier-WK blijken te zijn.
Het was nog de tijd van ongebreideld epogebruik. Bedenk dat de jaren daarvoor de wereldtitels werden weggekaapt door notoire dopingzondaars als Romans Vainsteins, Oscar Camenzind, Laurent Brochard, Luc Leblanc en, jawel, Johan Museeuw. Het WK-goud van die jaren heeft veel van haar glans verloren… Hoe authentiek was het wielrennen toen nog?
Millar bekende later zijn jarenlange scheve schaats en verloor zijn titel. Astarloa liet jarenlang abnormale…
