In het deel van de wereld genaamd Vlaanderen pleeg ik al eens een volkscafé te bezoeken, alwaar ik, in de regel gezeten achter een koffie (tot 15u30, niet later), of achter een geestrijk bier van hoge gisting (vanaf 15u30, niet vroeger), een aldaar ter beschikking liggende krant tot mij neem, onderwijl rondom mij flardgewijs de gesprekken absorberend omtrent de brandend actuele onderwerpen die de ziel der natie beroeren. Daar horen onveranderlijk de veelal abominabele meteorologische toestand en de luidop veroordeelde onkunde van ’s lands politici bij, met name wat betreft hun aanpak van het corona-virus, in de volksmond gemakshalve aangeduid als ‘het beestje’.
Het stemt mijn wielerhart echter tot vreugde tijdens dergelijke tooggesprekken geregeld de namen van Van Aert, Van der Poel, Evenepoel, Sagan en andere coryfeeën te horen opklinken,…
