Inhoudsopgave van Editie 5 - 2025 - Wandelmagazine

Na een natte maand oktober volgden – eindelijk! – enkele weken van zalig najaarsweer waarbij we er massaal op uittrokken om van de laatste herfstkleuren in het bos te genieten. Zo ook uw nederige letterknecht. Ik was samen met mijn echtgenote door de bossen bij Lage Vuursche aan het wandelen toen we een brutalistisch uitziende wandelmarkering tegenkwamen: een trapeziumvormige sokkel van ruw beton met daarop een half vergane, witte afdruk erop van een blote voet. Op de zijkant stond “voetpad”. Nogal logisch, dacht ik: voetafdruk naast een pad, dus ‘voet-pad’. Allicht een grapje van een lolbroek die vroeger bij de gemeente Hilversum werkte. Ik kom op mijn wandelavonturen wel vaker maffe bordjes tegen (“In dit café heeft George Clooney nog nooit koffie gedronken” bijvoorbeeld, in Ieper), dus zo gek vond…

Stabiliteit, grip en droge voeten De Ayacucho Cabrera Mid WP is een halfhoge wandelschoen uit categorie A/B die extra steun, demping en stabiliteit biedt tijdens zowel dagelijkse wandelingen in stad en park als tijdens langere tochten in heuvelachtig terrein en op bospaden. De schoen heeft een vibramzool voor optimale grip, een waterbestendig en ademend membraan voor droge voeten, een robuuste Cordura®schacht voor duurzame ondersteuning en een waterafstotend suède bovenwerk dat eenvoudig te onderhouden is. Daarnaast beschermen de versterkte PU-neuskap en de lichte PU-tussenzool met luchtbubbels je voeten tegen stoten; dat zorgt voor uitstekende demping zonder extra gewicht. Het Lightweight Support System in de hiel biedt extra stabiliteit. De Cabrera Mid WP is een comfortabele, lichte schoen met een sterke prijskwaliteitverhouding. 20 gram Ben jij zo’n wandelaar die altijd en overal wil…

Dat het achterland van de dichtbebouwde Costa Blanca zo mooi, ruig en leeg kan zijn, ervaren wij op de wandeling rondom de Serra d’Oltà. Een reusachtige, met weelderige dennenbossen bedekte kalkstenen rots op slechts een klein eindje rijden van de toeristische badplaatsen Altea en Calpe vandaan. Aangekomen bij de Zona Recreativa aan de oostkant van de berg kiezen we ervoor om deze acht kilometer lange lus tegen de klok in te bewandelen. Aanvankelijk voert een aangenaam zandpad omhoog door het dichtbegroeide bos, en ik denk bij mijzelf: dit wordt een eitje. Maar dan heb ik nog geen rekening gehouden met de steile klauterpartij over rotsen naar de Pas de la Canal (402 m) die al snel volgt. Toch fijn om deze klim meteen aan het begin te doen; de rest…

Dat het eiland überhaupt nog bestaat is grotendeels te danken aan de noeste arbeid van norbertijnermonniken uit het verre Hallum in het noorden van Friesland. In de twaalfde eeuw waren de norbertijnen een ‘jonge’ orde. Zij moest genoegen nemen met de kruimels, zoals Marken. Het echte werk, zoals het inpolderen van de kusten van Friesland, was al gedaan door de cisterciënzers, de schiere (= grijze) monniken van Schiermonnikoog. Hoewel het eiland ook later wel vaker overspoeld werd door hoogwater, werd dat in het algemeen niet als een probleem gezien. Het water spoelde over de lage kades. En wanneer zo’n storm een paar dagen later weer ging liggen, werd het overtollige water weer gespuid op het Almere, en later de Zuiderzee. Een klein laagje vruchtbare klei bleef achter. Grote stormen Anders…

De eerste schriftelijke vermelding van Saarbrücken dateert uit het jaar 999 als Castellum Sarabrucca (= brug over de Saar). De Alte Brücke uit 1547 verbindt het oorspronkelijke Saarbrücken op de linkeroever met St. Johann op de rechter. IJzersmelterijen en kolenmijnen maakten van Saarbrücken vanaf de achttiende eeuw een belangrijke industriestad. In deze eeuw beleefde de stad ook haar bloeitijd. Friedrich-Joachim Stengel ontwierp toen het Saarbrücker Schloss en de Ludwigskirche (1762), beide in barokstijl. De kerk geldt als een van de voornaamste barokke kerkgebouwen in Duitsland en is het symbool van de stad. Eeuwenlang streden Duitsland en Frankrijk om het Saarland met zijn kolen en staal. De stad Saarbrücken werd daarbij meerdere keren verwoest. Stadswandeling Saarbrücken combineert daarom een achttiende-eeuwse barokke grandeur met moderne flair. Een stadswandeling door het historische centrum…

Pioniers door eigenzinnigheid Vrouwen die – letterlijk – hun eigen pad bewandelden werden eeuwen geleden gewantrouwd. In tijden dat een vrouw niet voor vol werd aangezien was je verdacht als je je niet gedroeg zoals het hoorde. Je werd vaak verguisd en in het ergste geval als heks vervolgd. Dat er ondanks de maatschappelijke tegenwerking toch veel vrouwen hun stempel op hun en ook nog onze tijd hebben gedrukt, is te lezen in het boek van Brigitte Ars. Zij beschrijft twaalf avontuurlijke wandelingen door het Europese continent die sterke vrouwen eren en volgde deels hun pad. Soms gaat het om middeleeuwse legendes of een pelgrimspad ter ere van een godin, maar ook zijn er beroemde schrijfsters die met een wandelroute worden geëerd. Wat kunnen we leren van hun moed? En…

Compostelarecord In 2025 hebben bijna 520.000 pelgrims en wandelaars van over de hele wereld het ontvangstbureau van de Camino naar Santiago de Compostela bezocht. Het aantal bezoekers neemt voor wat betreft het Spaanse traject jaarlijks toe, met een stijging van 6% tot eind oktober. Deze cijfers bevatten overigens niet degenen die de route zonder Compostela-certificaat afleggen. Naast Fransen, Belgen, Canadezen en Zwitsers bezoeken nu ook veel Koreanen en Amerikanen het pelgrimspad. Films zoals The Way (2010) en de aankomende Compostelle van Yann Samuell dragen bij aan de populariteit van de route door een breed publiek te inspireren. Wandelkunst in de North York Moors In het uitgestrekte landschap van North York Moors National Park (zie Wandelmagazine 2025-2) heeft kunstenaar Andy Goldsworthy tien gebouwen – negen gerestaureerde ruïnes en een nieuw gebouw…

Het is visueel misschien niet het spectaculairste stuk van het Voetstappenpad, maar hoe vaak komt er in Nederland nou natuur bij? Bovendien liep de route in de oorspronkelijke plannen hier al langs. Het had alleen wat voeten in aarde voordat wandelaars er daadwerkelijk konden lopen. De geschiedenis van het Voetstappenpad begint in 1938. Daarmee is deze route rondom Hilversum een van de oudste gemarkeerde wandelroutes van Nederland. Om ’t Gooi aantrekkelijker te maken voor toeristen ontstond het plan om een wandelroute te creëren met als uitgangspunt “wandelaars zoveel mogelijk van de natuur te doen genieten.” Het idee sloeg aan en in 1941 was het Voetstappenpad gereed. Midden in de oorlogsjaren dus en van een officiële opening kwam het dan ook niet. Na de oorlog raakte werd de route nauwelijks onderhouden…

Voor we aanvangen met de meerdaagse tocht maken we kennis met Monschau. Tussen kasseien, goed bewaard gebleven stadsmuren, vakkundig gerestaureerde vakwerkhuizen en gezellige pleinen worden we uitgenodigd om de authentieke sfeer van deze plaats te ervaren. Monschau is te mooi om over te slaan als je deWildnisTrail loopt. Vanuit Haus Stehlings, ons verblijf midden in de verkeersarme binnenstad, kijken we uit over de Roer en de oude huizen. We eten een simpel broodje bij de bakker op de hoek, snuffelen in winkeltjes met regionale ambachten en warmen ons aan de zon. Landerijen en sparrenbossen De volgende ochtend rijden we in alle vroegte naar Pension Haus Diefenbach in Hasenfeld, zo’n half uur rijden. Haus Diefenbach is onze thuisbasis gedurende de meerdaagse tocht. Het biedt transfers aan naar de startpunten van…

Hoog boven Sarajevo, tegen de helling van de 1600 meter hogeTrebević, slingert een felgekleurde bobsleebaan als een betonnen slang door dicht naaldbos. De voormalige ijsgoot is bespoten met de frisse kleuren van streetart. In dit graffitiparadijs willen we wandelen van start naar finish en daarna verder omlaag terug naar de stad. Willie van Meet Bosnia zal ons vergezellen, een jonge vent in de kracht van zijn leven met indrukwekkende dijbenen, helemaal klaar om met ons op de mountainbike door de goot te knallen. Maar dat willen we niet. We willen lopen, rustig, en de tijd nemen om alles te bekijken. “Oké, we gaan lopen”, zegtWillie begripvol. Het gevaarte van gewapend beton gaat heel geleidelijk omlaag. Lekker lopen is dat. Bijna niet voor te stellen dat die bobsleeërs er met 150…

Op maandagochtend is het al druk rond de indrukwekkende Sint Jozefkerk in het hart van het dorp Achterveld. Meisjes en jongens op racefietsen maken zich klaar voor de jaarlijkseTour de Junior. “Dat is een soort ieniemienieTour de France, samen met karnaval het grootste evenement in mijn geboortedorp”, vertrouwt Ankie van Dijk mij na kennismaking toe. “Niet voor niets zijn hier drie bloeiende caférestaurants.” Ik ben verrast. Dit dorp in de GelderseVallei onder de rook van Amersfoort, dat ligt toch in de Nederlandse Bible Belt? Het zal niet de laatste keer zijn dat ik me verbaas over de plek die Ankie van Dijk heeft gekozen voor dit gesprek. We lopen over de fraaie Kerkdijk (een oud kerkenpad) op een prettige manier het dorp uit en komen in een kleinschalig coulisselandschap met…

Over houten vlonders wandel ik van het kleurrijke dorpje Es Pujols richting de verdedigingstoren van Punta Prima. Hoewel het nog vroeg in de ochtend is, brandt de zon op mijn kruin. Op het strand lijken gammele boothuisjes bijna uit elkaar te vallen. Het hout is wit uitgeslagen, gepekeld door de zee, gezandstraald door de jaren. Dat kun je van de gebruinde, glimmende, afgetrainde vroege vogels die je hier tegen het lijf loopt niet zeggen. Fitte meiden en kerels doen nog wat oefeningen om in de juiste vorm te blijven. Ik kijk eens naar beneden; tsja… kan er nog net mee door, maak ik mezelf wijs. Verderop verdwijnt het ontwakende strandleven snel naar de achtergrond en stap ik langs grillige baaien richting ruige kliffen. De zee is van bovenaf gezien nog…

De streekbus naar Sleen lijkt wel een speciale wandelbus, zo vaak stappen er mensen in of uit met een rugzak op en stevige schoenen aan. Niet geheel verrassend, want het is herfstvakantie en Gary, mijn geliefde, en ik begeven ons in de regionen van de bekendste en oudste langeafstandwan-deling van Nederland: het Pieterpad. Dat heeft zo zijn charme, want wat je ook van het Pieterpad vindt, het ís een stuk Nederlandse wandelgeschiedenis. Toch volgen wij een zelf uitgestippelde route, hoewel er stukken overlappen. Als je zelf een route maakt is het makkelijker die aan je eigen wensen aan te passen, en wensen hadden we: eindigen in Rolde, lopen door herfstbossen én kunnen slapen op natuurkampeerterreinen die eind oktober nog open zijn. Kamperen kan namelijk ook heel goed buiten de zomer,…