Inhoudsopgave van Editie 2 - 2024 - Wandelmagazine

Zo nu en dan verdient een lay-out een opfrisbeurt. Het oog wil immers ook wat. De eerste editie van dit jaar was al anders, maar dat had alles met de Fiets en Wandelbeurs te maken, waarbij abonnees een gecombineerd dubbelnummer Wandelmagazine en Bike Explorer thuisgestuurd kregen. Dit tweede nummer gaat verder met de meer ‘open’ cover die we in nummer 1 al introduceerden. Want de vorige was eigenlijk al sinds 2018 niet meer veranderd. De hoogste tijd dus voor een facelift! En wees gerust: de inhoud blijft van dezelfde kwaliteit die je van ons mag verwachten. Dat betekent niet we als redactie niet veranderen. Zo wordt ons online platform Wandelmagazine.nu steeds uitgebreider. En je ziet het ook in de subtiele redactionele aanpassingen die het tijdschrift al die jaren inspirerend en…

Echte voorjaarsschoen De Nova Low van Grisport is een lichte wandelschoen die speciaal is ontworpen voor die eerste mooie lentedagen. Hij combineert de technische eigenschappen van een traditionele wandelschoen met de looks van een sportschoen. De schoenzool biedt goede ondersteuning en zorgt ervoor dat je op een comfortabele en natuurlijke manier je voet kunt afwikkelen, of je nu in de natuur wandelt of een stadswandeling maakt. Daardoor kun je lang door blijven lopen. De hoogwaardige materialen waarvan het bovenwerk is gemaakt, zorgen ervoor dat de schoen goed ademt. Dat scheelt weer zweetvoeten. De Nova Low van Grisport komt in een dames-en herenmodel en wordt gemaakt in verschillende kleuren. ADVIESPRIJS: € 119,95 GRISPORT.NL Zachte sokken Heb jij tijdens wandelingen wel eens last van blaren tussen je tenen? De Outdoor-sok van Injinji…

Het werkt verslavend, stempels verzamelen voor in mijn pelgrimspaspoort. Gelukkig is het Kroatische eiland Krk, een van de beste plekken om dit te doen. Helderblauw water in verlaten baaitjes of weidse uitzichten tot aan het vasteland. Of juist een schattig dorp. De monniken waren ook niet van gisteren en bouwden hun kloosters precies op de juiste plekken. Er zijn er talloze en allemaal hebben ze een onuitspreekbare naam. Het ene kerkje is nog rijkelijker versierd dan het andere kapelletje. Je ruikt de verse bloemen wanneer je binnenstapt. Samen met gids Petar begint mijn Camino Krk in het stadje Krk, waar ik bij het toeristenbureau direct de eerste stempel in mijn pelgrimspaspoort zet. En nog voordat we een stap verder hebben gezet, gooit Petar al een stortvloed aan informatie over mij…

Ieder heeft zo zijn eigen definitie van ‘vakantiegevoel’. Bij mij komt dat vanzelf op zodra ik rode zandstenen rotsen zie. Ze doen me aan het Amerikaanse zuidwesten denken. En in het noordoosten van Frankrijk zijn ze alomtegenwoordig. IJzeroxide zit er namelijk overal in de bodem. De Vogezen zijn dit keer de bestemming van een lente-roadtrip die Simone en ik maken, lekker zónder de kinderen. Veel rondreizen, dorpen bezoeken, heerlijk eten… En wandelen, dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Keuze genoeg in het noordoosten van Frankrijk. De geologie, fauna en oorlogsgeschiedenis maken enkele relaxte tochten ook nog interessant. Het Colorado van de Vogezen In het Parc Naturel Régional desVosges du Nord prikt boven bijna elk dorp wel een rode, zandstenen ruïne door de boomkruinen de hemel in. Zoals…

Spannende camino Anya Niewierra won met De Camino de NS-publieksprijs van 2023. Inmiddels zijn er meer dan 175.000 exemplaren in het Nederlands verkocht, een groot succes. En buitenland en film volgen.De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de route naar Santiago en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later met haar twee zoons naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning…

Telefoon leidt wandelaars af De gevolgen van wandelen met een telefoon in de hand blijken voornamelijk negatief te zijn. Je let niet op je omgeving. In het verkeer is dat natuurlijk een groot risico. Maar als je voortdurend op je telefoon kijkt loop je trager, neem je kleinere stappen en sta je langer stil. Niet alleen kunnen andere wandelaars daar last van hebben, maar het vermindert ook het positieve effect van je wandeling op je conditie en algehele gezondheid. Zo blijkt dat als je tijdens het lopen naar je telefoon staart er meer druk op je nek en bovenrug komt, iets wat uiteindelijk tot nek-en rugklachten kan leiden. Daarbij kan de neerwaartse druk en vertraagde snelheid zorgen voor minder stabiliteit wat weer kan leiden tot vallen en/of struikelen. Als je…

De route start bij de Landgoedwinkel van Twickel. Wanneer we aankomen, is er een markt gaande op het terrein. We laten ons verleiden om eerst een rondje langs de kraampjes te maken. Lokale handelaren staan hier met hun producten, van eigengemaakte jam tot zelfs vlees van de boer. Twan kijkt me aan: “Een potje jam moet toch wel kunnen, in onze rugzak?” En dus gaan we van start met een iets zwaardere rugzak dan gepland. Kasteelheer Roderik Tegenover het terrein van de markt ligt direct het kasteelTwickel. We kunnen niet naar binnen, want het kasteel wordt nog bewoond en is daarom maar enkele dagen van het jaar te bezoeken met een gids. De naam van de huidige bewoner past perfect bij die van een kasteelheer: Roderik Graf zu Castell-Rüdenhausen. Overigens…

“Danger high cliffs”, waarschuwt een geel bord. Voor-zichtig klauter ik over het smalle, rotsige pad in de schaduw van hoge naaldbomen. Plotseling houdt het pad op. In de diepte voor me strekt zich een groot, spiegelglad meer uit, omringd door hoge kliffen van bruine steen. Dit is Carrigfoyle Quarry, een verlaten steengroeve die in de jaren tachtig van de vorige eeuw in onbruik raakte en zich sindsdien vanzelf heeft gevuld met regen-water. Op het suizen van de wind in de boomtoppen na is het doodstil; ik ben de enige wandelaar op het pad. Het is mijn derde dag opWexford-Pembrokeshire PilgrimWay, een nieuw ontworpen pelgrimsroute door Zuidoost-Ierland en Wales. Een tocht van 260 kilometer, waarvan je er honderd per boot aflegt, door twee Keltische landen die al eeuwenlang met elkaar in…

Een plan is snel gemaakt voor deze zonnige voorjaarsdag en een route plannen in Komoot is al net zo eenvoudig. Op de pc klikken we in de app aan waar we willen starten (bezoekerscentrum Grebbelinie - Fort aan de Buursteeg), waar we heen willen (Kasteel Renswoude) en via een andere boog weer terug. De voorgestelde wandeling verschijnt op de kaart en met een paar kleine aanpassingen, die we zelf kunnen maken, hebben we een route van bijna negen kilometer klaarstaan.Merendeels over onverharde paden, met een geschatte wandeltijd van 1 uur en 44 minuten, allemaal te zien in de routeplanner. Opslaan maar en op weg naar ons startpunt. Over de Grebbelinie Na het bezoek aan het compacte bezoekerscentrum openen we de app op de telefoon, klikken op onze route en gaan…

De ‘Hollanders’ spelen een centrale rol in de ontwikkeling van de veelgeprezen Franse smaak. Dat geldt voor de bordeauxwijnen, maar ook voor de cognac, een wijndestillaat. Met de wijnen gaat het tegenwoordig wat minder: ze zijn (te) duur. Zuid-Afrika, Australië en Argentinië kennen het kunstje inmiddels ook. Een bekende Nederlandse sommelier zei onlangs nog: wijn is een eenvoudig landbouwproduct. De krachtiger wijnsmaken zijn ontwikkeld op vraag van de Hollanders. Met cognac gaat het veel beter. Geliefd in rapperskringen is dit eenvoudige koetsiersen zeeliedendrankje tot grote (prijs)hoogte gestegen. Rémy Martin en Hennessy zijn de grootste bedrijven, maar de allermooiste is Château de Cognac – Maison des Cognacs Baron Otard & d’Ussé. De torenhoge cognacfabrieken aan de oever van de Charente zijn de ultieme droom van werkend industrieel erfgoed. Reis naar Angoulême…

Het is met een onvervalst Brabants accent waarmee Luisa mij verwelkomt in haar buitensportwinkel. Links rekken vol rugzakken, hoeden en petjes, fleeces en t-shirts. “Merinowol: ruikt niet en droogt snel.” In de rechterhoek een lange tafel met daarachter op een plank drinkflessen in diverse kleuren en maten. Aan de muur hangen kaarten van Compostelaroutes boven een schap met hebbedingetjes voor pelgrims die een blijvende herinnering aan hun tocht al vantevoren willen kunnen koesteren. Luisa is van Spaansen bloede, maar geboren en opgegroeid in Brabant, vanwaar het accent. Haar ouders kwamen in de jaren ’60 als zogenaamde ‘gastarbeiders’ uit Galicië in het noordwesten van Spanje hiernaartoe, “Tijdens de vakanties gingen we altijd terug naar de streek van mijn oma, daar heb ik heerlijke herinneringen aan”, weet ze. Maar: een wandelwinkel in…

Mijn ademhaling gaat steeds sneller, met elke stap schuift zij iets hoger in mijn keel. Ik probeer een ritme te vinden. Twee seconden in, vier seconden uit. De cadans van 1, 2, 3, 4 herhaalt zich in mijn hoofd. Ritme aanhouden… Allemaal bekend, maar toch snel vergeten als je eenmaal aan het klimmen bent. En laat het Baskenland nou flink wat hoogtemeters in huis hebben. Ik kijk door mijn wimpers naar boven en zie in de verte een boerderijtje langs het pad. Mijn wandelstokken duwen mij het laatste stukje omhoog. Dan gaat er een raam open. “¡Buen camino!” Een oud vrouwtje zwaait naar me en lacht haar grootste glimlach. Ik zwaai terug, verbaasd over de plotselinge begroeting. Dan knik ik mijn hoofd nederig en lachend vervolg ik mijn weg. Binnen…

Een jaar of wat geleden verraste de Britse schrijver, avonturier en bioloog Redmond O’Hanlon vriend en vijand door Almere, na een eerste, vluchtige kennismaking, ietwat voorbarig veruit de lelijkste stad van de wereld te noemen. De gemeente Almere had hem juist aangeboden een aantal jaren in Almere te verblijven om aan het slechte imago van de stad te schaven. Dat eerste oordeel was tegen het zere been van de lokale PVV’ers, die woedend aangaven dat iemand die Almere zo in discredit bracht geen gemeentesubsidie zou mogen ontvangen en zou moeten ophoepelen. Langzamerhand echter raakte O’Hanlon in de ban van die nieuwe, opvallend groene en leefbare stad op de bodem van de voormalige Zuiderzee. Waar je vanuit de bewoonde wereld zo de natuurgebieden Lepelaars-en Oostvaardersplassen in wandelt. En waar bevers en…

“Er is heel veel, maar je begint natuurlijk in de Baixa en daarna haal je een paar minder bekende krenten uit de pap”, zeggen we dan. In het oude centrum van Lissabon kun je prachtig wandelen door de Baixa, de benedenstad. Je loopt er heerlijk door schaduwrijke straten die uitkomen op zonovergoten pleinen. Ooit was dit een middeleeuws doolhof van donkere straatjes en steegjes, maar in november 1755 werd de wijk door een zware aardbeving vernietigd. Marquês de Pombal, eerste minister van koning José, liet op de puinhopen een nieuwe wijk herrijzen met een voor die tijd revolutionair ontwerp, een simpel raster van evenwijdig lopende straten die uitkomen op een paar grote pleinen. Ruïnekerk en de Anjerrevolutie Vanuit de neoklassieke grandeur van de Baixa lopen we omhoog door smalle straatjes…

In de tuinen langs het Haarlemse Liewegje zijn woonbootbewoners druk in de weer met de snoeitang. Het voelt als voorjaar, zeker met de noordenwind in de rug en de prikkende zon in het gezicht. Rozen en rozemarijn worden teruggesnoeid. Het water van de Lie, een oud veenstroompje dat uitmondde in de Haarlemmermeer, blijft door de bebouwing aan mijn zicht onttrokken. Nog voordat ikVijfhuizen bereik, komen twee mannen me tegemoet. Ronald met een blauwe pet en een rood jack, Ton in een grijs donsjack. Ze stappen stevig door. Zo’n vierenhalve kilometer per uur is hun gemiddelde inclusief pauzes. Doen ze elke dinsdag, samen wandelen over een LAW. Vaste prik na hun beider pensionering. Ze hebben elkaar leren kennen in het spinningklasje dat Ronald leidt. Vanochtend zijn ze in Aalsmeer begonnen en…