Zo’n zonnig paradijs als het nu is, zo somber, donker en koud was de plek toen Mathilde en haar man die voor het eerst bezochten. ‘Het was december’, vertelt ze. ‘Het huis bleek slecht onderhouden, het was ijskoud, vochtig en vuil. De keuken was betrekkelijk nieuw maar van slechte kwaliteit en weinig functioneel. Overal lagen donkere vloertegels en alles rook muf. Eerlijk gezegd: c’était horrible, absolument affreux.’ Dus nee, verliefd op het huis was het koppel niet, maar oh la la, die locatie: schurkend tegen een berghelling met een spectaculair zicht over de heuvels rond Nice, en omringd door 2500 vierkante meter grond – weliswaar verwilderd en met een zwembadje dat die naam niet mag hebben, maar Mathilde zag het terras, de buitenkeuken en haar moestuin al voor zich. ‘We…
