Sanne (42): “Nee, nee, nee en nee – dat waren mijn antwoorden op alles waar mijn kinderen, en man, om smeekten. Nee, geen hond. Nee, al helemaal geen puppy. Nee, geen teckel en nee, zéker geen reu. Maar toen had een collega van mijn man een nestje en nodigde ze ons uit om een keertje te komen kijken. Omdat ik zo vaak nee had gezegd, dacht ik: oké, we kijken, prima joh. Maar dat moet je dus nooit doen. Ze waren echt heel schattig, die kleine pupjes. Smekende bruine oogjes keken me aan. Maar ik ging niet voor de bijl, want ik wist: ík moet zo'n beestje opvoeden, ík loop er straks mee door de regen en ík ben degene die het moet gaan regelen als we allemaal weg zijn…