Ik schreef er al eerder over: het bultje. Al jaren zat er een (dacht ik) schattig bultje tussen mijn wimpers. Rond november vorig jaar explodeerde het naar maat knikker.
Ik schrok. “Vleesboom”, zei de huisarts. ”Tumor”, zei de oogheelkundige. “Dat moet echt worden verwijderd en naar het lab.”
Zes weken later, ik had een intakegesprek en een oogmeting gehad, en na nog een afspraak met een anesthesist was ik aan de beurt.
Broodnuchter zat ik naast Emiel in de auto. Een Frans ziekenhuis. Een Frans operatieteam. Joepie. Eenmaal binnen kwam deurtje één. Uw naam, adres, geboortedatum, de verwijsbrief en anesthesistverklaring, ID-bewijs, ingevulde akkoordverklaring dat uw rechten zijn uitgelegd, carte vitale (ziekenfondspasje) en ook nog de mutuelle-gegevens (aanvullende polis), alstublieft. Een kwartier later waren alle stempels gezet. “U mag naar deurtje…
