De afgelopen weken ben ik ineens, net iets vaker dan ik eigenlijk wil, bezig met de dood. Dat klinkt misschien een beetje duister, de dood is sowieso een enorme sfeerspons die al het licht en alle blijdschap kan wegzuigen uit je leven, maar dat is nu niet het geval. Er is niemand die ik ken gestorven, althans niet onlangs, en ik ben dan ook niet verdrietig. Het begon heel onschuldig met het opschonen van mijn WhatsApp. Mijn telefoon liep vol en wat bleek: WhatsApp is de grootste boosdoener, die slokt de meeste opslagruimte op. Tijd om de boel eens op te ruimen.
Vage groepsapps van lang geleden kan ik missen als kiespijn, boem, weg zijn ze, maar… ik kom ook appjes van overleden mensen tegen. Hun laatste, lieve woorden aan…
