Comme le temps passe vite. Het is Frans voor: wat vliegt de tijd. Precies dat gevoel, een altijddurende haast, een continue staat van paraatheid en werkdruk, een schokgolf van ‘waar is de tijd gebleven?’, siddert al een paar weken door ons heen.
Vorig jaar rond deze tijd, de laatste week van juni, vierden wij onze ‘inauguration’: de opening van Villa Verte. We nodigden onze buren uit, nieuwe kennissen, onze bouwvakkers, iedereen die ons een warm hart toedroeg. Ik maakte schalen vol hapjes, om erachter te komen dat een Hollands gevuld eitje helemaal niet zo exotisch was voor onze Franse gasten. Oeuf mimosa heet het hier en ze vinden ze gelukkig net zo lekker als ‘os kaaskoppies’. Vijf fl essen champagne gingen erdoorheen. Zestig ‘oeufs mimosa’ en tachtig meloen-met-ham-bootjes. Mensen lachten…
