‘Op de dag dat de hond doodging’, zo begint een liedje van Bløf. Ik weet dat er in een mensenleven natuurlijk heel veel gebeurtenissen kunnen zijn die erger, ontwrichtender en hartverscheurender zijn, maar ‘op de dag dat de hond doodging’ waren wij kapot van verdriet. Een trouwe huisgenoot die er meer dan twaalf jaar was, was er niet meer. Een beste vriend is weg.
En dat je ook meteen merkt hoe een dier constant in je hoofd en in je lichaam zit. Hoe je elke dag tientallen keren denkt: hij moet nog uit, heeft hij al gegeten, hoe je tegen hem praat, hardop en vragend. Altijd om je heen, kijkend en oplettend, afwachtend en trouw. Op de dag dat de hond doodging, zaten we stilletjes om hem heen en zeiden…
