JOURNALIST LYDIA DEED HET
Als ik met mijn scootertje de bergtop bereik, zie ik het azuurblauwe water ook aan de andere kant van het eiland. Het is zo mooi, dat ik even op de rem ga staan. Wat een verpletterend uitzicht, de zee zo aan twee kanten, wacht, aan drie zelfs, want ook vóór mij ontdek ik een streepje water dat overgaat in de strakblauwe lucht. Verder niets dan kale rotsen, met hier en daar een struikje. Geen huizen, geen auto’s, geen mensen, zelfs geen overstekende geitjes meer.
Een overweldigend geluksgevoel borrelt vanuit mijn tenen naar mijn hoofd. Ik spreid mijn armen en roep “Joehoe!”zo hard als ik kan. Dat er niemand is om dit mee te delen, is niet erg, integendeel. Dat ik dit kan, dat ik dit durf,…
