Vele stormen raasden over ons land, achter elkaar aan en overal sporen van vernieling achter zich latend. De ene na de andere boom begaf het en de dakpannen vlogen ons om de oren. Een onheilspellend gevoel, vooral omdat de ergste storm (Eunice, meen ik) ook nog, zelfs voordat de heftigste windstoten in de buurt kwamen, al slachtoffers eiste. Zomaar in straten hier niet ver vandaan. Gruwelijk, intens en plotseling verdriet. Met de natuur valt niet te spotten. Dat wisten we al, maar deze woedende stormen maakten dat maar weer eens duidelijk. Want ja, bij het eerste aantrekkende briesje dachten we nog: knus, we zitten binnen, wat kan ons gebeuren? Niemand de straat op en we zijn oké! Maar ook bij ons woeien de pannen en potten van de daken, enorme…
