‘Je bent er bijna. Ik zie het hoofdje al. Kom op, Ramona, persen!’
Ze dacht dat ze doodging van de pijn. Altijd had ze gedacht dat bevallen niet zo heel veel voorstelde. Iedereen kon een kind baren. In Afrika bevielen vrouwen langs de kant van de weg. Zo zwaar kon het dan toch niet zijn? Maar de werkelijkheid was anders. Na twaalf uur weeën opvangen, was Ramona nu al ruim een uur aan het persen. Ze was helemaal aan het einde van haar Latijn. Haar vriend Dirk zat naast het bed. Hij probeerde haar te kalmeren door over haar arm te aaien. Dat kon ze nog net verdragen. Het washandje waarmee hij haar voorhoofd had geprobeerd te koelen, had ze woest weggeslagen.
Daar kwam weer een wee. Ze voelde hem…
