Het is een zonnige zaterdagmiddag. Een mooi moment om mijn Ibiza-stijl ligstoel uit z’n verdomhoekje in de schuur te bevrijden en aan het daglicht bloot te stellen. Kussen erop, fles witte wijn ernaast, op mijn gat neerploffen, niks meer aan doen. Het had zo mooi kunnen zijn, maar in werkelijkheid zit ik met een krom ruggetje achter mijn laptop, alsof het een normale werkdag is in plaats van weekend en maak een lijst met daarop alle mensen met wie ik omga. En met alle mensen bedoel ik dus echt álle mensen. Niet alleen familie, vrienden en kennissen, maar ook werkrelaties, aanwaaiers en incidentele passanten. Zoals de vriendelijke meneer achter de counter van het benzinestation, nooit verlegen om een kletspraatje over het weer of de files of het gebrek aan files,…