Jaren geleden was ik op een feestje bij een vriendin thuis. De avond begon leuk: er was muziek, drank, ik maakte grapjes, vertelde interessante anekdotes. Kortom: iedereen had het goed naar zijn zin. Althans, dat dacht ik. Maar toen ik even naar de wc was, was het groepje mensen met wie ik stond te praten gevlogen. Weird. Een paar dagen later had ik mijn vriendin aan de telefoon. Ik vertelde haar over het voorval, waarna ze zei: ‘Viev, je weet dat ik van je hou, maar soms ben je wat... nou ja, een beetje ‘veel’. Ik kan me voorstellen dat mensen zich soms wat overweldigd voelen door je...’ Die kwam aan. Maar nadat ik mijn wonden had gelikt, begon ik na te denken over de signalen die ik blijkbaar had…
