De beste eigenschap van het fenomeen wintersport is dat het je een tijdelijk alias verschaft. Een ski-pseudoniem. Een wintersportpersona. Zoiets. Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat wintersport rare dingen doet met een mens.
Ineens zingt men uit bijzonder volle borst over Peter met z’n Zwanzig Zentimeter En ik heb daar toevallig goed zicht op, want ik ben momenteel zo’n mens. Een mens dat de eerste dag op wintersport zonder wekker om acht uur ontwaakt, direct naast haar bed staat, het gordijn opzij schuift en een wit wonderland aanschouwt waar Bob Ross een glanzende erectie van zou krijgen. Ze zucht er dankbaar bij. Niet te lang natuurlijk, want hup, kom, geen tijd te verliezen: thermisch ondergoed, pulli, geile Hose, nur geniessen, jetzt geht loss! Dus zit ze…
