‘Als kind had ik een vriendinnetje dat in de zomer altijd in haar blootje rondliep. Ik vroeg me toen al af: waarom, je hebt toch een badpak? Meer kinderen hebben dat, heb ik gehoord, dat ze liever hun kleren aanhouden en geen zin hebben in de blote billen van anderen. Maar nu ik volwassen ben, heb ik nog steeds niets met bloot. Sterker nog, ik heb er een hekel aan. Het naakt van anderen, maar ook van mezelf. Van die stukken roze vlees, lappen huid, tepels, piemels, vagina’s, billen: ik vind het allemaal vreselijk plastisch.
Er is geen directe aanleiding voor mijn afkeer van naakt. Het is altijd al zo geweest. Bij ons thuis werd er niet moeilijk gedaan over je lichaam, maar ik heb mijn vader of moeder niet…