Het inloopspreekuur is hét walhalla voor aanstel-patiënten Een van de beste plekken om de absurditeit van het leven te ervaren: de wachtkamer van de huisarts. Vind ik dan. Bovendien heb je ook alle tijd om dat te vinden, want anders zit je daar maar, en daarbij: je zit er nu toch. Zie: in deze voorgaande zin ligt al een zekere absurditeit besloten. Dat gaat vanzelf. Hoe dan ook, de wachtkamer zit, hoewel het buitensporig vroeg is, erg vol. Dat komt doordat mijn huisarts nog een ouderwets inloopspreekuur houdt: geen afspraak nodig, kom gezellig langs, één kwaal per persoon, joe! Perfect dus voor de ‘joh, het is vast niets, maar ik loop voor de zekerheid gewoon effe binnen’- patiënt. Ja, daar zit het hier vol mee. Denk ik. Maar het tegenovergestelde…
