‘‘Brand! Eruit! Nu!’ schreeuwde mijn moeder. Ik vroeg nog: ‘Kan ik me nog aankleden?’ Als ik het snel deed wel, zei m’n moeder. In totale paniek trok ik mijn beha aan over mijn nachthemd, bloes binnenstebuiten, broek aan, schoenen zonder sokken. De kleren die ik een paar uur eerder had uitgedaan, voordat ik rustig in slaap viel. Het was midden in de nacht, geen brandalarm, ik rook niks, het huis zag er normaal uit, en toch wist ik dat het mis was. Ik pakte mijn tas en telefoon en legde ze buiten in het nisje bij de voordeur neer, zo van: dat komt straks wel. We logeerden een weekend bij mijn ouders, waren overgekomen uit Engeland, waar mijn vriend en ik als expats wonen. Ik dacht nog: dat paspoort heb…