Er was geen YouTube toen ik vijftien was. Wilde ik twee vrouwen zien zoenen – of, vooruit: een liefdevolle, betekenisvolle relatie zien hebben – was ik aangewezen op televisie. Op Vrouwenvleugel, waarin Teuntje de echtgenoot van haar geliefde Anna vermoordde. Of op Goede tijden, slechte tijden, waarin Laura Alberts een lesbische affaire met arts Tessel aanknoopte, net toen haar man Robert in een rolstoel zat. Of, toen ik wat ouder was, op Xena, warrior princess, een fantasy-serie over een soort Wonder woman avant la lettre die het met haar blonde sidekick Gabrielle opnam tegen Griekse goden. Xena en Gabrielle waren dan wel niet officieel lesbisch, ik had genoeg aan hun steelse blikken en aanrakingen – ja, mijn vijftienjarige ik snakte naar lesbische personages. Naar films of series die me zouden…
