‘Ik ben altijd een heel actief persoon geweest. Studeren, werken, voor de kinderen zorgen, en dat het liefst allemaal tegelijk. Tijdens mijn tijd in vluchtelingenkampen stond de tijd ineens stil. Dat was ik niet gewend, het maakte me ontzettend verdrietig. Aan de begeleiders van het asielzoekerscentrum vroeg ik of ik daarom eens een Syrische maaltijd mocht maken. Zodat het weer even zou voelen als thuis. Samen met één van hen ging ik naar de markt en kochten we tassen vol groenten, kruiden en vlees. Genoeg voor de vierhonderd vluchtelingen met wie ik in het asielzoekerscentrum verbleef. ’s Avonds zetten we allerlei gerechten van thuis op tafel. Tabouleh, baba ganoush, hummus, kibbeh, van alles. Iedereen werd er gelukkig van.’
Lekker, Bea?
‘De vreugde die ik voelde tijdens het koken, wilde ik…
