‘Leon was moe, al maanden. Maar na een verhuizing en verandering van baan was dat niet gek. Het zou wel bijtrekken, dachten we. Dat sporten niet meer ging, omdat hij dan gebroken thuiskwam, deed ook geen belletje rinkelen. Op vakantie zouden we veel wandelen, dan kwam zijn conditie wel weer op peil. Leon heeft de hele vakantie liggen slapen. Op de laatste avond drupten de tranen in mijn cocktail, daar in mijn eentje op de boulevard. Ik wist: er is iets grondig mis.
Drie weken later kregen we de uitslag. De dokter keek weg toen hij het ons vertelde. Kanker. Uitgezaaid. Ongeneeslijk. Drie dreunen die Leon knock-out sloegen. Hij was altijd een vechter geweest, maar hier kon hij niet tegenop. Voor mooie momenten en intimiteit voor de dood kregen we…