Als je je ogen sluit, zie je zo weer voor je hoe het begon. Je geestesoog monteert moeiteloos honderden dia’s aan elkaar.
Je ziet jezelf weer voor zijn deur staan in je opwaaiende zomerjurk, vloeibaar van opwinding. Dia’s van je beha aan de kapstok, zijn handen en mond overal, sidderingen, kronkelingen, die keer onder de sterren in Frankrijk, gedempte kreunen in de bioscoop, trillend op de centrifuge-rende wasmachine, karamelsaus op je foef, de schoonmoeder die elk moment kon aanbellen. Al die keren beminde hij je alsof het einde der tijden nabij was. Tja.
Spoel de dia’s een paar jaar verder naar afgelopen zondag, en je zou het een profetische blik kunnen noemen. Want aan díe tijden is een eind gekomen.
Het lijkt alsof de Greatest hits-collectie inmiddels is samengesteld en…
