De Kameel en ik waren beland aan een picknicktafel, voor de Kids Club, op een Belgische camping, in de volle wetenschap dat dit een erg rare dag zou worden. Dus keken we elkaar aan zoals twee mensen die weten dat ze een erg rare dag gaan beleven doorgaans kijken, en dronken we waterige koffie terwijl we wachtten. Op een kleine, vlotte jongeling met creatieve gezichtsbeharing en een klembord zo bleek, die ons tegemoet kwam lopen. ‘Figuratie?’ sprak hij. ‘Yep,’ spraken wij terug. Want het was zo. Wij waren vandaag figuranten. Hoe het zover heeft kunnen komen, ja, dat is een apart verhaal dan wel verhaal apart. Iets met de Kameel, zijn diepe liefde voor alles wat Vlaams is, ex-collega’s die daar lucht van kregen, een afscheidscadeau dat geregeld moest worden.…
